Weer marathon-klaar!

De voorbije weken stonden in het teken van opbouwen opbouwen opbouwen. Niet alleen een opdracht voor yours truly. De voorbije weken coachte ik ook loopmaatje I. voor haar allereerste halve marathon. Eind augustus liep ze gezwind 5 km en kreeg  ze het in haar hoofd om haar in te schrijven voor een halve marathon op 1 oktober. En of ik haar daar naartoe wilde coachen? Het werd sowieso een win-win-situatie voor ons beiden, want zo hadden we al minstens elke zondag gezelschap: zij voor haar steeds langer wordende duurlopen, en ik telkens voor een stukje van mijn steeds langer wordende duurlopen. I. is ondertussen helemaal klaargestoomd voor de halve marathon in Brussel komende zondag, waar ik haasje voor haar ga spelen. Voor mij wordt die halve marathon een halve generale repetitie voor de marathon van Zeeland op 7 oktober. Een datum die ook wel heel dichtbij aan het komen is.

Ben ik nu weer marathon-klaar? Ik vrees er dit keer toch wat voor. Ik heb dan wel twee keer een dikke 30 km getraind, maar echt supergoed getraind voel ik me niet deze keer. Nou ja, vorig jaar was ik totaal niet getraind (op één 30’er na) en haalde ik de finish ook. En gelukkig hoef ik me totaal niet meer te bewijzen. Dit jaar liep ik al twee marathons en deze doe ik gewoon weer lekker mee voor de sfeer en de gezelligheid (score 10/10). En omdat Coach Tiny er mee loopt, voor de 10e keer alweer! Geen eindtijd in het vizier, wel de finish, want een DNF wil ik daar geen tweede keer achter mijn naam hebben (zoals in 2015 het geval was).

Maar eerst dus de halve marathon van Brussel a.s. zondag. Ooit in 2006 liep ik hem al eens, dat was toen één van mijn eerste halve marathons (de 4e om exact te zijn). Toen deed er nog niet zo veel volk mee, dat is ondertussen wel wat anders. Voor mij telt zondag de opdracht om I. naar de finish te krijgen, waar ze met glans in zal slagen overigens!

 

 

Advertenties

Gedaan met lui zijn

De vakantieperiode heeft een beetje zijn sporen nagelaten: 3 kg erbij (oeps) en wat luiheid in de benen. Ik ben wel blijven lopen, maar het ritme ontbrak. Een zoon die niet naar school moest en van hot naar her gebracht moest worden. Ondertussen ook wel moeten gaan werken (ik heb geen 8 weken vakantie helaas) met hier en daar gelukkig wel nog wat snipperdagen waarbij ik onze 7-jarige onder m’n hoede had. Het is een paar keer voorgevallen dat ik om 6u ’s morgens met slaperige ogen en wankele benen de deur al achter me toesloeg om een uurtje training te verwerken. Achteraf was ik dan blij dat ik die moeite gedaan had, maar geloof me…het kostte me veel moeite en ik vermijd zo’n scenario’s toch liever.

Herpakken

Ik moet me dus dringend herpakken. Nog maar 7 weken te gaan tot de marathon van Zeeland en ik voel me zeker niet getraind momenteel. Vorig weekend liep ik een eerste echte deftige duurloop van 21,5 km. Amper de helft van een marathon, maar het liep vlot. Oef. In de week probeer ik 2 tot 3 trainingen in te plannen, maar het blijft toch wat puzzelen. Ik vrees volgende week weer eens een vroege editie om 6u ’s morgens (en ben me daar nu alvast mentaal op aan het voorbereiden).

Ook dat gewicht moet weer terug omlaag. De succesvolle 5:2-methode die ik vorig jaar startte en waar ik op korte tijd 7 kg mee kwijtraakte, ga ik weer terug op de juiste manier volgen. Ik hanteerde die methode wel continu de voorbije maanden maar gunde mezelf wat te veel speling waardoor stiekem toch die kilootjes er weer bijgekomen zijn (vooral door onze Bourgondische uitspattingen op vakantie in Frankrijk en Venetië) .

giphy (2)

Mannekenpistrail

Om toch die marathon van Zeeland een serieuze kans te geven, loop ik volgende week nog eens leuke trail mee: de Mannekenpistrail in Geraardsbergen. Er staat me daar zo’n 25 km met een kleine 400 hoogtemeters te wachten. Ideaal als training voor Zeeland.

Ondanks de naam van de trail, ga ik dit ventje trouwens niet te zien krijgen.

Manneken_Pis_Brussels

Wat dan wel: enkele ferme bossen, de beroemde Muur van Geraardsbergen en veel mooie natuur. Daar doen we het voor. Een fijne manier om lange trainingen in aanloop naar de marathon te doen en te genieten. En als ik deze 25 km vlot kan bedwingen, stijgt hopelijk m’n vertrouwen een beetje om met volle moed verder te trainen voor Zeeland.

journeyjoy

 

 

Klaar voor een Du(i)veltje

De 20 km van Brussel liggen alweer bijna 3 weken achter ons en het herstel verliep heel vlot. Geen stijfheid achteraf, wel een stiekem gevoel van trots want ik bleek de eerste dame geworden te zijn van het team van ’t werk, wooho! Ok, we waren maar met 3 dames tussen een hele bende mannen, maar toch. Het gebeurt niet vaak dat ik eens eerst eindig in een loopevenement.

Blauw blauw blauw

De voorbije weken deed ik gewoon wat onderhoudende trainingen. Zoonlief werd 7 begin juni en dat vergde wat feestelijkheden, waardoor ik wat moeite had om de nodige trainingen er nog tussengeperst te krijgen. En vorige week ging ik voor de eerste keer in mijn leven eens paintballen. Gevolg daarvan zijn drie fameuze blauwe plekken van elk zo’n 5 cm doorsnede, die ondertussen al alle kleuren van de regenboog gezien hebben. Ik vreesde even problemen met het lopen, maar een testje dinsdag lukte gelukkig zonder problemen.

paintball

Great Breweries Marathon

Komende zondag staat er iets van een heel ander kaliber op de planning: de Great Breweries Marathon! En laat het ook deze keer nog eens lekker tropisch warm worden, met temperaturen tot tegen de 30°C. Een groot deel van het parcours is dan ook nog in open terrein met de zon volop boven onze snoet, dus dat wordt puffen!
De start is om 9u15 ’s morgens met hopelijk nog heel eventjes wat frissere temperaturen dan, maar lang zal dat niet duren zeker.

weather

Tactiek wordt krak dezelfde als bij Rotterdam: hartslagmeter aan en gaan! Met de nodige zelfdiscipline bij in mijn rugzakje, kwestie van niet al van bij aanvang in het rood te gaan lopen, moet het wel lukken om die finish aan de Duvel-brouwerij te halen. Ik zal wel moeten, want manlief verwacht een bierpakket bij thuiskomst, aiai.

running and beer
bron: http://www.drinkingcolorado.com/news/running_for_beer.php

 

Als het kriebelt…

Een kleine twee weken geleden schreef ik al dat ik nu al zin had in een volgende marathon. En het bleef maar kriebelen. Ik wilde echt niet nog een half jaar wachten tot de Kustmarathon van Zeeland. De marathon van Antwerpen lukte echt niet, maar ik zag op diverse plekken en onder enkele loopvriendjes ook heel veel buzz opduiken over de Great Breweries Marathon in juni, met start en finish aan de Duvel-brouwerij in Puurs.

De gezinsagenda er eens bijgenomen, die de komende weken eigenlijk overvol staat (zelfs de 20 km van Brussel moet ik er proberen rap rap tussen te wringen). Maar kijk: de enige vrije zondag die nog overbleef tussen nu en onze vakantie is toch wel zondag 18 juni zeker – de dag van de Great Breweries. Hoera! Bij clubgenoot K. klopte ik snel aan om een lift voor die dag te regelen (hij loopt er ook mee), manlief kunnen overtuigen met een bierpakket (want dat krijgen de deelnemers als prijs mee) en toch ook maar even groen licht gevraagd bij Coach Tiny (en het werd groen!) en dan… tja…geen excuus meer, gewoon inschrijven! Dat je bij de inschrijving ook nog eens een Hart voor ALS kan steunen, motiveerde me nog extra. Natuurlijk doneerde ik dat kleine beetje extra.

Doelen bijstellen

De 20 km van Brussel wordt bijgevolg wel een goeie trainingsloop en geen wedstrijd waarin ik voluit zal gaan. En echt veel lange duurlopen krijg ik de komende weken niet ingepland. Het doel van de Great Breweries is geen nieuw PR, laat dat duidelijk wezen. Bedoeling is van in gezelschap te lopen en gezellig te babbelen. De basisconditie is er en op een rustig tempo en aan een gecontroleerde hartslag zal het wel lukken.

weer wat langer

Op mijn schema stonden voor deze periode geen superlange trainingen, want mijn doel was de 20 km van Brussel. Maar het groene licht van Tiny ging ook gepaard met de melding dat het op zondagen in mei dan ook wel weer wat langer mag. Tot 2,5 uur krijg ik alleszins wel ingepland en ik ga toch één dertiger proberen (dat wordt dan wel eens supervroeg opstaan, een mens moet er iets voor over hebben). De goesting is er, het zou jammer zijn aan die lokroep geen gevolg te geven.

Vanmorgen liep ik alvast 2u16min bij elkaar, goed voor 21,6 km. Zonder problemen, zonder pijntjes. Alvast mentaal een opsteker. De weg naar den Duvel is ingezet!

beerruns

Laat maar komen!

Zo, nog twee nachtjes slapen en dan mag ik eindelijk aan de slag in Rotterdam. En dat ik er klaar voor ben! Het taperen verliep gelukkig zonder al te veel hindernissen. Geen al te cranky humeur, zeurende pijntjes en opgeblazen gevoel. Enkel een lichte verkoudheid vorige week dreigde heel eventjes roet in het eten te gooien, maar na twee dagen had ik dat koutje weer van me kunnen afschudden. Oef.

Heb dus braaf alle (kortere) trainingen nog kunnen afwerken, waarbij de allerlaatste kilometers gisteren werden afgehaspeld. Net voor mijn allerlaatste kilometer klonk net Eye of the Tiger door m’n oortjes en tja…heb me toch even een Rocky’tje gedaan. Visualisatie helpt soms wel hé.

giphy

Op de gebruikelijke Facebook-fora regent het ondertussen paniekberichtjes over de voorspelde ‘hitte’ aanstaande zondag. Nou…zo erg als in 2007 zal het wel niet worden. Toen trainden we een week voor de marathon nog volop in wintertenue en was het op de dag van de marathon bij de start tegen de 27°C. Met heel veel chaos tot gevolg.
Ik maak me dus niet zo veel zorgen over die 21°C in de namiddag, te meer omdat de start nog in wat koelere temperaturen zal zijn. En met voldoende drinken en gelletjes bij de hand, komt dat wel goed.

Morgen alvast even met het gezinnetje naar Rotterdam om de boel te verkennen en startnummer op te halen. Zondag dan op mijn eentje naar daar, maar al aan de parking afgesproken, dus een eenzaam dagje wordt het zeker niet. Heb er vooral veel zin in en hopelijk helpt die mindset voor een geslaagde marathon!

Tot zondag of maandag voor een verslagje!

letsdothis

Eskimo on the run!

Nog twee nachtjes slapen en dan mag ik eindelijk aan de slag op m’n eerste trail van 2017. En goesting dat ik heb! Het ijskoude weer van de afgelopen dagen heeft die goesting gelukkig niet doen afnemen. Maar ik moet eerlijkheidshalve wel toegeven dat ik blij ben dat zaterdag de temperaturen iets positiever zullen zijn (zegt men toch…).

Dik ingeduffeld

coldprettyDe voorbije week heb ik wel trouw mijn trainingen afgewerkt. Dat ik er dan bij moest lopen als een pseudo-eskimo, nam ik er maar noodgedwongen bij. Zondag was het nog enigszins te doen, maar dinsdag bij -4°C kreeg ik het iets lastiger.

Zowat de halve inhoud van mijn kleerkast werd uitgeladen en in laagjes gekleed en met allerlei attributen erbij trok ik naar buiten:

– korte tight
– daarover een lange tight
– een warm shirt
– daarover een fleece-looptrui
– en als attributen, naast sokken natuurlijk: buff, muts, handschoenen

Als je dan andere joggers tegenkomt in een dunne longsleeve en short, dan voel je je echt wel wat belachelijk. Maar toch had ik het nog koud, ondanks dat ik een stevige tempotraining ondernam, waarbij ik met momenten alles uit de kast haalde om het vooropgestelde tempo te halen. Neen, ik kreeg het daar niet echt warm van. Brrr…

Achteraf protesteerden mijn longen stevig en kreeg ik een lichte astma-aanval. Aiai, dan toch. Vrieskou lokt het al wel eens uit en nu heb ik er dus van. Voor de verandering weer opgescheept met een venijnige kuch en om het uur een pittige hoestbui. Ervaring leerde me dat dat een tweetal weken aansleept. Wie me zaterdag in Aalter dus hoort piepen, geen zorgen, ik heb het wel onder controle hoor.

Vanmiddag (donderdag) heb ik trouwens alweer gelopen en ondanks wat gepiep kon ik vlot het tempo aanhouden. Ik liep samen met een collega, lekker gezellig kletsend, aan een relaxed loslooptempo. Een ideale laatste voorbereiding voor zaterdag.

Radio Trail Aalter

Wat ik dan zaterdag ga doen? De Radio Trail is de middelste afstand bij de bostrails in Aalter, goed voor zo’n 24 km loopplezier. De ‘radio’ slaat op de oude radiozendmasten die we onderweg te zien krijgen als we bos en heide doorkruisen, overblijfselen uit lang vervlogen tijden.

Volgens clubgenoot Kristof mag ik me verwachten aan zompige en modderige ondergrond, dus ik neem mijn Speedmonsterkes nog eens mee. De Salomon Speedcross haal ik niet zo heel vaak boven, omdat ze eigenlijk enkel maar echt van nut zijn in extremere moddertoestanden. Vorig jaar zijn ze vrij gesloopt uit de Trail des Chevreuils gekomen, waar ik toen tot aan m’n kuiten in de modder zakte. Enkele gaten in het koetswerk dus, maar de zool is nog steeds prima. Denk dat ze nu dus nog wel eens goed gaan kunnen dienen. Laat maar komen!

Als afsluiter nog een foto – getrokken tijdens m’n training zondag, in mijn favoriete Domein van Hofstade…Altijd genieten daar!

img_1639

Op weg naar ‘niks’

Nog een paar nachtjes slapen en dan mag ik weer eens lekker los gaan in de natuur. Voor de vijfde keer op rij sta ik aan de start van dat gezellige loopje in Geldrop, ’t Is voor Niks. Ook dit jaar weer letterlijk te nemen, die naam. Geen euro inschrijvingsgeld aan verspeeld en toch altijd een toporganisatie in ruil met bevoorrading, douches en zelfs een tombola met wat leuke prijzen (helaas heb ik nog nooit iets gewonnen).

De voorbije weken trainde ik dus rustig voort met het oog op de halve marathon. Het wordt voor mij opnieuw die mooie afstand van 21,1 km. Maar je kan er ook een hele marathon lopen, of 30 km (al 2 x gedaan), of een 15 km (1 x) en er is ook een 10 km en een 6 km. Voor ieder wat wils dus. Altijd ook weer een gezellig weerzien met heel wat loopvriendjes uit België en Nederland. Ik kijk er dus volop naar uit.

Puzzelen en plannen

De trainingen verliepen best wel goed de voorbije weken. Alleen is het wat meer puzzelen om elke week vier trainingen ingepland te krijgen. Sinds kort werk ik weer fulltime en dat combineren met een 6-jarige die dagelijks huiswerk heeft, huishouden doen (ik doe het Olympisch minimum, het huis zal zo ook wel blijven staan is mijn motto), vrijwilligerswerk en noodgedwongen wat rust tussendoor, maakt dat het soms met kunst- en vliegwerk is dat ik er toch ergens een training krijg tussengepropt. Maar gelukkig loop ik ook echt graag en plan ik het dus trouw vier keer per week wel ergens in. In putteke winter schrap ik er misschien af en toe wel eens eentje hoor, we zien wel.

drawamap

Zoniënwoud en stormloop

Zoals al gezegd…de trainingen verliepen goed. De leukste waren die in fijn gezelschap. Zo kwam Mont Blanc-maatje Heidi onlangs met de vraag om samen de 20 km-route in het Zoniënwoud nog eens te doen. Een uitnodiging waar ik gretig op inging. Wat was dat een heerlijk loopje. Genieten van de herfstpracht van het Zoniënwoud en ondertussen gezellig bijkletsen, want we hadden elkaar al een eeuwigheid niet meer gezien.

En dan had je vorig weekend die eerste stevige herfststorm. Wat moet een loperke dan doen? Tja, gewoon gaan natuurlijk. Met de auto naar het Domein van Hofstade gereden ipv zoals gewoonlijk ernaartoe te lopen (té open en bloot parcours in dat stormweer), maar natuurlijk was het Domein gesloten (maar je moet niet denken dat dit op hun Facebook-pagina stond, die ik vlak voor mijn vertrek nog had geconsulteerd). Dan maar wat geïmproviseerd, gelukkig ken ik mijn weg wel heel goed in de omgeving. Na 6,5 km stond ik weer aan de parking, waar ondertussen enkele Heidejoggers waren gearriveerd. Met een man of 10 (in plaats van de gebruikelijke 30-tal lopers) gingen we dan verder voor nog eens een kleine 11 km. Het werd een gezellige boel en die storm viel een pak beter mee dan dat je zou denken.
Dacht ik op voorhand geen meter te zullen lopen die dag door de storm, klokte ik toch mooi af op een dikke 17 km. Perfecte laatste langere duurloop voor de halve marathon.

stormloop

En zo ben ik er helemaal klaar voor. Laat die halve marathon maar komen! Maar het zal vooral weer genieten zijn van het gezelschap, het weerzien met oude bekenden en het prachtige parcours dwars door de natuur.

 

Vlot herstel na de marathon, dus plannen maken

Na de Kustmarathon van Zeeland had ik me schrap gezet voor stijve benen, afzien, de trap niet meer afkunnen en vooral lamlendige vermoeidheid. Ik zou ZEKER een week niet lopen! Dat was toch het plan.

De avond na de marathon was ik inderdaad wel moe, maar de volgende dag – op zondag – voelde ik me eigenlijk gewoon…ok. Ik kon zelfs normaal de trap af. Beetje stijf hier en daar, maar het viel beter mee dan verwacht. Die eerste maandag werkte ik van thuis uit en trok ik ’s middags gewoon mijn loopschoenen aan voor een kort herstelloopje. En dat ging gelijk niks, alsof ik helemaal geen marathon had gelopen. Toen loopmaatje I. de dag erop vroeg of ik ’s avonds mee zou lopen, ging ik daar ook direct op in. Het werd een heerlijk tochtje.

De marathon was volledig verteerd en hoppa…dan maar weer gewoon de gebruikelijke 4 x per week lopen dus. Het nadeel van zo’n vlot herstel is dat je overmoedig kan worden. Een mens zou gewoon de week erop weer een marathon gaan lopen! Gelukkig heb ik op dat vlak al uitgebreid de nodige lessen geleerd en houd ik me dus in. Ik ben mijn rampjaar 2008-2009 nog niet vergeten. Toen liep ik een marathon, een 100 km (deels lopend/deels wandelend) en enkele weken later terug een marathon…om vervolgens een jaar lang geblesseerd te zijn. Niet meer van dat. Mijn lichaam stelt zijn grenzen.

Maar de positieve ervaringen van de voorbije weken, doen me natuurlijk wel watertanden naar een vervolg. Ik had me in juni al ingeschreven voor de jaarlijkse loting van de London Marathon. Helaas kreeg ik vandaag het antwoord dat ik ook in 2017 die marathon op m’n buik mag schrijven. Ach ja. Niet getreurd. Ondertussen was ik al lang een alternatief aan het plannen en dat wordt Rotterdam. Die valt in 2017 midden in de paasvakantie, dus kunnen we er een weekje vakantie aan breien ergens in Nederland.

In 2007 liep ik Rotterdam al eens en dat was een memorabele editie. Een week voor de marathon trainden we nog in wintertenue, de dag van de marathon zelf was het om 11u ’s morgens al tegen de 30°C. Heel de organisatie draaide compleet in de soep, er was onvoldoende waterbevoorrading en mensen vielen bij bosjes flauw. De marathon werd toen na 3 uur stilgelegd. Ik liep hem wel uit, omdat ik het geluk had net op het verste punt te zitten en het parcours toch moest vervolgen naar de finish. Maar ik werd wel aangemaand tot wandelen en dat zorgde ervoor dat ik hem nu niet echt op de meest geweldige manier ‘uitliep’. Nu 10 jaar later ook hier eens revanche nemen, dat lijkt me wel wat. Niet voor een supertijd natuurlijk, dat heb ik al lang opgegeven. Wel lekker uitlopen en met een smile finishen, want daar draait het om.

Alvast iets leuks om naar uit te kijken in 2017. Daarnaast plan ik ook wel wat trails, maar het aanbod is tegenwoordig zo groot, dat ik een beetje last van keuzestress heb. Nog een beetje wikken en wegen, maar ik heb nog tijd zat.

nn_rotterdam_marathon_2017
bron: http://www.nnmarathonrotterdam.nl

 

Uitkijken naar de Sint Pietersbear Trail

De voorbije weken stonden de trainingen in het teken van één groot doel. Dat doel komt nu heel dicht bij. Zondag 18 september mag ik eindelijk van start op de Sint Pietersbear Trail. 32 km bergje op en bergje af op en rondom de Sint Pietersberg in de buurt van Maastricht.

Ben ik er klaar voor? Ja! Ik kan echt alleen maar tevreden terugblikken op de afgelopen trainingsweken. De laatste drie zondagen liep ik telkens meer dan 20 km (21,5 – 23,5 en 24,2 km om even Pietje Precies te zijn), zonder enige moeite en met nog overschot op ’t einde. Genoeg om me het nodige zelfvertrouwen te geven. Het herstel na die lange duurlopen ging ook telkens probleemloos, zodat ik tijdens de week ook goed mijn trainingen verteerde.

Natuurlijk kan het altijd mislopen de dag zelf. Dus het plan is om rustig te starten en niks te overhaasten. De finish halen is het doel.

Lang genieten

De Sint Pietersbear Trail ziet er een heus pareltje uit. Organisator Raymond Beeren (van Bear Sports) trakteerde ons de voorbije weken op enkele foto’s via zijn Facebook-pagina en oh boy….dit wordt genieten! Gelukkig ga ik lekker rustig lopen, zodat ik me nog langer kan uitleven (en wat fotootjes kan schieten onderweg).

Foto van Raymond Beeren, surf zeker eens naar zijn website voor nog meer trailrun-fun!

sintpietersbergtrail

van 2014 naar 2015

Vanmorgen met een laatste training van 10 km het loopjaar 2014 definitief uitgezwaaid. Met deze laatste kilometers sluit ik het jaar af met 1582,6 km. Het merendeel ervan, nl. 1233 km, werd gelopen tussen 1 januari en 30 juni. Het zag er dus wel naar uit dat ik ver boven de 2000 km zou eindigen dit jaar. Maar ja, het loopt (!) niet altijd zoals je zou willen. Een serieuze ziekte kan echt iedereen overkomen, zo veel is nu wel duidelijk alleszins 😉

Toch even een korte terugblik op wat dan wel zoal gebeurde, en net zoals vorig jaar doe ik dat met een paar foto’s. En wat 2015 zoal zou kunnen brengen, volgt hieronder.

DSCN0593
training in het Pajottenland met loopmaatjes Heidi en Christine
Trainingsloop bij coach Tiny (feb 2014)

 

Teamtrail 2.0 (maart 2014) met loopmaatje Heidi
Teamtrail 2.0 (maart 2014) met loopmaatje Heidi
marathon Zeeuws-Vlaanderen (april 2014)
marathon Zeeuws-Vlaanderen (april 2014)
La Bouillonnante (mei 2014)
La Bouillonnante (mei 2014)
nieuw trail-trainingsgebied ontdekt niet zo ver van huis...
nieuw trail-trainingsgebied ontdekt niet zo ver van huis…
Trail Les Boucles Ardennaises (juni 2014)
Trail Les Boucles Ardennaises (juni 2014)
op 5 km van de finish van de Mont Blanc Marathon...
op 5 km van de finish van de Mont Blanc Marathon…
Finish gehaald van de Mont Blanc Marathon, met loopmaatje Heidi!
Finish gehaald van de Mont Blanc Marathon, met loopmaatje Heidi!

De eerste helft van 2014 was dus bijzonder leuk, gevuld met leuke trailwedstrijden in voorbereiding van de Mont Blanc Marathon, die ik liep ten voordele van vzw Een Hart voor ALS. Op die manier zamelde ik enkele honderden euro’s in en daar ben ik enorm blij mee. De vzw levert goed werk en elke extra euro is er welkom om het onderzoek naar de genezing van ALS vooruit te helpen!

En wat in 2015 dan?

Momenteel ben ik nog rustig aan het opbouwen na de lange periode van inactiviteit. Geen te zotte dingen dus, ook al deed ik eind november (geheel tegen mijn eigen verwachtingen in) al mee met de ’t Is voor Niks-loop in Geldrop (weliswaar een korte afstand).
De eerste “trail” staat gepland voor 1 maart en dat wordt de Charlepoeng-trail, een nieuwe trail in Vlaanderen (Huldenberg). De hoogtemeters zijn zeer beperkt, de afstand ook – 17 km (er is wel een langere afstand, maar da’s nog wat te hoog gegrepen). Ideaal om terug te starten dus. 

Daarnaast hou ik ook al rekening met een nieuwe deelname aan de Trail des Fantômes. In 2012 deed ik die mee en was het 36°C, de heetste dag van het jaar toen. Gezien ik die trail in die omstandigheden al overleefde, zal het deze keer ook wel lukken zeker. Ik ga voor de 20 km (= trainingstijd van ongeveer 3,5 à 4 uur) omdat ik dan al volop aan het trainen ben voor mijn hoofddoel van 2015.
Op 20 september is er nog de Scott Offroad Run, waar ik ga kiezen voor de langste afstand van 26 km…ideaal voor dat ene hoofddoel dus.

Tussen maart en augustus zullen er nog wel een trail of twee ingepland worden en zeker ook een paar trainingen op mijn favoriete trailplekjes vlakbij, nl. de Wijngaardberg en de Weefberg. Wie wil meetrainen (op een rustig tempo weliswaar) is altijd welkom!

Mijn hoofddoel is 2 weken na de Scott Offroad Run en wordt de Marathon van Zeeland. Deze deed ik al eens mee in 2012 en ik heb er zalig goeie herinneringen aan. Dat en het feit dat coach Tiny er sowieso ook meedoet, deden me besluiten hem nog eens mee te doen. In 2012 deed ik die marathon als hoogtepunt van m’n “comeback” na een jaar blessureleed en daaropvolgend een zwangerschap etc…dus na een lange periode van inactiviteit. Laat het dus in 2015 ook maar een beetje een symbolische betekenis hebben…dat ik die vieze bacteriën, die m’n najaar 2014 stevig verpest hebben, voorgoed heb bestreden!

De dag na de marathon van Zeeland wordt dezelfde afstand ook voor wandelaars georganiseerd. Ik ben er zowaar in geslaagd mijn ventje te overtuigen om dus de dag na mijn marathon, ook de marathon te doen, maar dan al wandelend. Hij is al aan het wandelen geslagen! Hopelijk houdt ie het vol 🙂

2015 wordt dus een vrij rustig jaar op loopgebied, met rustig opbouwen en vanaf de zomer even stevig erin vliegen voor de marathon. Ik hoop vooral blessurevrij en ziektevrij te blijven en veel te genieten, meer hoeft eigenlijk niet!

Aan iedereen mijn allerbeste wensen voor 2015 en maak er vooral een supergezellig jaar van!! 

kerstkaart3