Olé, vakantie!

Na onze kleine man zijn 5e verjaardag volgden enkele razenddrukke weken. Het einde van het schooljaar naderde, met wat extra werk in het kader van de ouderraad (waar ik deel van uitmaak), het schoolfeest (2 dagen) dat er nog aankwam, en nog wat dingen die op tijd moesten afgehandeld geraken alvorens ik de deur van het werk voor vier weken achter me dicht zou slaan. Vier weken verlof…dat was al geleden van 2009 toen we voor dik drie weken naar de USA trokken. Maar dit jaar dus weer vier weken, gewoon toevallig, omdat 21 juli op een dinsdag valt bijvoorbeeld, waardoor ik mijn verlof een beetje langer gerekt heb dit jaar…Slim plannen hé.

De vakantie begon voor mij dus al op 24 juni en startte ik op 25 juni met een bezoekje aan Rock Werchter. Toegegeven, ik ging voor de Foo Fighters en we weten allemaal hoe dat afgelopen is. Het was dit jaar de eerste keer sinds 1993 dat ik naar Werchter ging en hoe toevallig… in 1993 trad Faith No More er op. En dit jaar dus weer, als vervanging van de Foo Fighters. Samen met goeie vriendin G trok ik met de fiets naar de wei. Handig als je op werchter9 km van het terrein woont, G kwam dus een nachtje bij ons logeren. Met ons tweetjes genoten we de hele dag van de festivalsfeer, ik voelde me alleszins weer 19…zoals in 1993 destijds. Het was genieten van fantastisch goeie optredens van bands als Royal Blood, Eagles of Death Metal, Florence & The Machine (wat een wijf!) en Patti Smith. En ja….van Faith No More genoot ik ook, toch van hun hits van weleer. Hun optreden bracht me weer terug naar die leuke dagen in het jeugdhuis waar ik toen ook volop los ging op hun muziek. Maar ze konden het gemis aan de Foo Fighters helaas niet goedmaken.
Maar dus wel 100% genoten van dat festivaldagje en we gaan er misschien wel met ons tweetjes een jaarlijkse traditie van maken, héhé.

Zaterdag de 27e juni vertrokken we dan met het gezinnetje voor 16 dagen naar de Vendée in Frankrijk. Zoals de voorbije twee jaar huurden we een stacaravan op een camping, zodat we het nodige comfort hadden en toch van het camping-gevoel konden meegenieten. Een schot in de roos. De camping was de eerste 10 dagen niet te druk (omdat we de Franse vakantierush nog voor waren), het zwembad had zowel een binnen- als een buitengedeelte, we zaten vlakbij het strand en voor de deur liep één van de vele fietsroutenetwerken die de Vendée bleek rijk te zijn (ideaal om te gaan lopen, ah ja!).

De Vendée is als regio niet zo superinteressant om de cultureel-geïnteresseerde toerist te gaan uithangen. Toch niet wat onze interesses betreft, op dat vlak was Bretagne twee jaar geleden iets boeiender. Maar we hebben ons ook totaal niet verveeld. Zo vaarden we met een boot naar het nabijgelegen eiland Ile de Yeu, waar we een dagje rondfietsten, vergaapten we ons aan de spektakelshows van Puy du Fou (schrijf ik nog wel eens een apart bericht over), gingen we op safari in een heus safaripark (je moet er dus niet voor naar Kenia), en bezochten we natuurlijk ook de nabijgelegen stadjes als Les Sables vendeed’Olonne en Noirmoitier (ook een eilandje eigenlijk). Bijna dagelijks zaten we ook wel in het zwembad met ons kleine waterratje en eigenlijk zaten we ook wel best veel op één van de vele stranden die er zijn, gewoon omdat Seppe er zo van genoot en wij dan ook lekker wat konden rusten en relaxen. Meer moet vakantie soms niet zijn hé.

Seppe had de tijd van zijn leven...
Seppe had de tijd van zijn leven…

Qua lopen zat ik niet stil. In de Vendée ben ik uiteindelijk acht keer gaan lopen. Gewoon rustige rondjes gelopen van maximum een uur, via het fietsroutenetwerk. Af en toe eens de duinen ingetrokken en het strand opgelopen, maar de tweede week was het telkens hoog water en het water komt daar echt hoog (op sommige plaatsen tot tegen de kaaimuur), dus dan ging dat niet meer. Geen spectaculaire trainingen dus, ik ging dan ook altijd ’s morgens voor het ontbijt en met een lege maag (op een miniem stukje brood na) doe je gewoon ook niet veel spectaculairs…
In ieder geval is de kuststreek van de Vendée een fijne regio om te lopen, gewoon omdat het er zo veilig is. Je moet de autoweg niet op, maar kan kilometers lang lopen langs een volledig afgescheiden veilig parcours. Ik kon bij wijze van spreken een hele marathon lopen langs een volledig verkeersvrij parcours, zalig toch!

Jammer genoeg kwam er afgelopen maandag weer een eind aan ons tripje. Seppe wou niet mee naar huis, maar hem achterlaten was natuurlijk geen optie. Gelukkig staat er ons nog een klein tripje te wachten, maar daarover later meer!

Advertenties

5 jaar!

Op 4 juni 2010 veranderde ons leven nogal drastisch, met de komst van ons superheldje Seppe. Al wil ie nu, op zijn 5e, niet echt meer een superheld zijn, maar liever Darth Vader of een Stormtrooper of zo. Jep, 5 jaar al! Het cliché van “ze worden zo snel groot” is op onze Seppe de voorbije maanden echt wel van toepassing. Hij is letterlijk wel wat centimeters gegroeid tot een flinke kerel van 1m10. Bij zijn geboorte was ie 48 cm. Waar is dat kleine hummeltje naartoe?

darthvaderMaar ook in zijn doen en laten is ie wel gegroeid. Daar heeft de school natuurlijk heel veel aandeel in. Wat ze daar allemaal al te leren krijgen, is fascinerend. De dingen die uit dat kindermondje komen, doen ons vaak lachen maar soms ook verstomd staan van verbazing. Zijn kinderlogica is dan weer ronduit fascinerend om te observeren, de verbanden die hij tussen bepaalde dingen legt, de dingen die hij onthoudt om dan weer te linken aan iets nieuws. Heerlijk. Maar ook de kinderrealiteit is iets waar wij als volwassene niet altijd bij stilstaan. Zo had Seppe enkele weken geleden ruzie met zijn kameraadje over de kwestie of de juf – die jarig was – nu 100 jaar of 1000 jaar was geworden. Voor Seppe echt wel een prangende kwestie die opgelost moest worden! Hij beweerde 100 jaar, dus we hebben hem wel gezegd dat hij het bijna bij het rechte eind had 😉 Maar het toont wel aan dat leeftijd of getallen op zich nog niet veel zeggen voor een kind van 5 jaar, dus je moet ze dat op een andere manier bijbrengen. Best wel uitdagend!

Zijn verjaardag hebben we goed gevierd alleszins. Met enkele kindjes van de klas is ie zaterdag gaan spelen in een speeltuin, waar ze voorzien werden van pannenkoeken, ijsjes en drankjes. Daarna naar Antwerpen, feestje bij mijn ouders! De pret kon niet op voor onze knul. En zondag was er een klein familiefeestje thuis, met ook nog een bevriend koppel en hun dochtertje. Dat familiefeestje verliep nogal chaotisch. Laat ons zeggen dat ik niet de koningin van de feestjes ben en nogal snel de dingen laat gebeuren zoals ze gebeuren (tot grote ergernis van manlief). De voorbije weken waren ook zo hectisch dat ik gewoon vergeten was van bepaalde essentiële dingen in huis te halen, waardoor er bv. 4 verschillende soorten servietten op tafel belandden (allemaal restjes van de voorbije jaren) en  we een tekort aan bestek hadden. Gelukkig zorgt manlief voor de rest van de catering en hoefde niemand dorst of honger te lijden (de taart had ik gelukkig wel net op tijd besteld bij de bakker). Dat vlak voor het feestje mijn zonnebril plots sneuvelde, was precies wel een voorbode van onheil. Tijdens het feestje ging een kleine windhoos plots aan de haal met onze parasol en knakte dat ding in drie. En dan ging er plots ook nog een terrasstoel kapot. WTF?

Het liep echter pas goed fout gisteren, toen bleek dat een lokale wielervereniging zijn jaarlijkse wielerkoers door onze straat liet passeren. Dat er al enkele dagen borden stonden met “verboden parkeren” hadden we wel gezien. Maar die borden staan er zowat om de drie maanden wel eens, als er iets te doen is in de sporthal om de hoek. Voor de rest hadden we geen enkele informatie ontvangen over wat dat evenement wel zou kunnen zijn. Wisten wij dus veel dat onze hele wijk een hele dag hermetisch zou afgesloten worden voor een lokale jeugdkoers die een hele dag zou duren (diverse categorieën blijkbaar, ook nog een tijdrit en heel de reutemeteut). Handig als je bezoek krijgt! Het begon ons te dagen dat we met een probleem zaten, toen onze vrienden uit Gent plots te voet aan onze deur stonden ipv met hun auto. Die hadden ze achter de hoek moeten achterlaten. Dan de familie: die hadden er dik 20 minuten wandelen opzitten. Oei! Maar ach, komt wel weer goed tegen de late namiddag, hoopten we nog. Toen de vrienden weer wilden vertrekken rond 16u30, bleek dat de gijzelingsactie nog niet achter de rug was. De twee enige toegangswegen tot onze wijk waren afgesloten, niemand mocht erin of eruit, terwijl dit uitrijden maar gewoon één smalle straat oversteken betrof, waardoor de vrienden verder naar Gent zouden kunnen rijden. Niet dus. De hekken bleven staan, zelfs na het nodige geroep en getier. Tot 18u bleven we gegijzeld. Een stevige domper op de feestvreugde. Niet dat ik iets tegen sportieve evenementen heb hoor. Dat heb ik vanmorgen ook gemaild naar de organisatie en de burgemeester. Maar wat betere communicatie vooraf en een iets slimmer uitgedacht parcours, waarmee je niet een ganse wijk volledig van de buitenwereld afsnijdt, zou fijner geweest zijn.  We kwamen een oude man tegen op straat die achter onze hoek woonde, om 14u op een  familiefeest moest zijn en dus tot 18u heeft moeten wachten alvorens ie kon vertrekken. Echt zielig hoor. Ook hij had niks van brief of dergelijke op voorhand gekregen. Als je het niet weet, kan je er geen rekening mee houden.

Maar allé, onze Seppe heeft niets van die commotie gemerkt en is vooral gek op al zijn nieuwe cadeautjes. Die cadeautjes waren vooral in het thema Star Wars en Darth Vader, en dinosaurussen. Twee dingen waar hij momenteel stapelgek op is.  Dat Star Wars-gedoe heeft hij natuurlijk te danken aan de papa en de mama 😉 Die dinos: da’s de schuld van ’t school, haha. Twee weken lang werken rond het thema heeft de fascinatie doen groeien. En sindsdien worden er bij ons thuis heelder reconstructies van het dino-tijdperk gehouden. Als ouders hebben we op een avond gewoon eens meegedaan. Seppe in bed gestoken en dan de dinos de snoepschuif laten overvallen. De volgende morgen betrapte Seppe ze op heterdaad. Drie dinos zaten nog in de schuif, met snoepjes in hun mond, een aantal hadden (chocolade)strontjes achtergelaten op de salontafel (foei) en waren aan de haal gegaan met wat snoep! De knul kon maar niet begrijpen hoe dat nu kon! Haha. Binnenkort eens een volgend scenario bedenken 😉

dinos

Nu nog een kleine drie weken naar school en dan gaat ie na de vakantie al naar de 3e kleuterklas. En voor de rest laten we hem gewoon zijn wie hij is, zo is ie al gek genoeg 😉

 

iets nieuws

Het lukt de laatste weken weer amper om iets neer te schrijven. Razend druk op het werk met de nodige stress erbij…Eerlijk gezegd heb ik dan ’s avonds gewoon geen zin noch de fut om me aan het schrijven te zetten. Dan spendeer ik dat beetje tijd liever aan m’n gezinnetje en zo nu en dan aan de broodnodige ontspanning onder de vorm van lopen of een yoga-sessie.

Natuurlijk blijf ik lopen. In tijden van stress voor mij hét middel om even te ontsnappen en de nodige spanningen uit m’n lijf te lopen. Vorige week probeerde ik zo eens iets nieuws. Eigenlijk iets ouds dat ik nog eens opnieuw ging doen. Vroeger ging ik wel vaker om 6u ’s morgens lopen, maar sinds ukkepuk in ons leven is, kwam dat er niet meer van. Maar vrijdag had ik geen keuze. Ofwel om 6u ofwel niet. Vergaderingen op het werk en ’s avonds plannen, dus tja. Om 5u45 ging m’n wekker af, 20 minuten later stond ik al buiten. Fijn temperatuurtje, geen kat op straat, hmmmm…zalig. Het werd een superzalige training van een kleine 10 km. Just me, myself and I (en een beetje muziek op m’n hoofd). Daarna wel effe rushen om op weg naar het werk te geraken, maar alles is perfect verlopen, dus heb niet te klagen. Dat dit wel de nodige coördinatie vergde met het ventje om ook ukkepuk uit bed te halen en klaar voor school te maken en zo….dat maakt dat het niet altijd zal lukken, zoiets. Ventje moet ook op tijd naar ’t werk vertrekken hé, maar die vrijdag werkte hij van thuis uit, handig!
early2

Vandaag weer iets nieuws! Ik hoefde vandaag niet te trainen. Gisteren een korte training onder m’n middagpauze gedaan en de volgende keer hoef ik pas vrijdag m’n loopschoenen aan te trekken. Maar na Seppe’s zwemles beloofde ik van met hem eens te gaan “jojjen” (joggen dus, maar hij spreekt het zo uit). Hij op de fiets, ik ernaast. Seppe kan ondertussen fietsen, maar nog als een echt beginnerke (stel voor: een ladderzatte kerel die zwalpt over de weg en maak daar nu een kind van bijna 5 jaar van ;-)). Er zelf naast fietsen is je eigen leven riskeren, dus leek het me beter om met hem te gaan oefenen terwijl ik ernaast loop. Hij moet nu eenmaal op straat leren fietsen, willen we ooit eens met hem fietstochtjes gaan ondernemen. Dus toch maar looptenueke aangetrokken, gelet op het warme weer, loopschoenen aan en dan met zoonlief op stap. Hij had er zin in, want nu kon hij eindelijk mama eens zien “jojjen”. Ik had een toerke van 3,5 km in gedachten, dat ons zou doen eindigen aan de speeltuin (die hier op 300 meter van ons deur ligt), kwestie van hem te motiveren. Awel, dat ging best wel goed. Hij vond het zelf wel spannend, lette goed op, in die mate dat hij bij elke auto of fietser die hij zag, gewoon spontaan stopte. Héhé. Dat werd dus meer een intervaltraining dan een looptraining. Af en toe gaf ie flink gas en moest ik zelf aan het sprinten, op andere momenten ging ie zo traag dat ik moest wandelen. En dan zwijgen we nog maar over het feit dat ie me een twintigtal keer bijna omver fietste omdat ie nog altijd wat aan het zwalpen ging met momenten (maar tegen ’t einde beterde dat wel).
Conclusie: het was spannend, maar tegelijkertijd volop genieten van de tijd met ons tweetjes. Iets dat we de komende weken en maanden zeker nog vaker zullen doen, steeds een stukje verder hé. Zo oefent ie goed met fietsen en heb ik wat extra rustige (en soms stevige) kilometerkes achter de kiezen 🙂

foto van begin april bij zijn fietsles in 't dorp

foto van begin april bij zijn fietsles in ’t dorp

In Drenthe

Deze week zaten we op een ander. Als decor kozen we dit keer voor het plaatsje Borger, in de Nederlandse provincie Drenthe. Niet dat Borger een wereldstad is of zo, maar wel de thuisbasis van het vakantiepark Hunzedal, waar we een chaletje hadden geboekt. Hunzedal bleek een superfijne locatie te zijn, met ons chaletje pal naast het meer. ’s Morgens wakker worden met een blik op reigers die hun prooi proberen te vangen aan de rand van het meer…ik weet slechtere manieren om wakker te worden alleszins.

Naast dat mooie plekje aan het meer, blijkt Drenthe nog wel wat in zijn mars te hebben. Dinsdag trokken we naar de Hondsrug en het Boomkroonpad. Dat boomkroonpad is eigenlijk een constructie van bruggen die je tot in de toppen van de bomen brengen. Superleuk om eens te doen, zeker met een 4-jarige erbij. Na het Boomkroonpad kom je uit bij het startpunt van verschillende wandellussen die door het natuurgebied Hondsrug lopen. Wij kozen voor de “heide- en vennenroute”, goed voor nog eens een tocht van 4 km. Net doenbaar voor onze kleuter. Het was een heerlijke wandeling, door prachtige bossen en natuurlijk doorheen heide en langsheen enkele vennen. 200% genieten. Het zonnetje scheen volop en deed de herfstkleuren volop tot hun recht komen.

drenthe1

Woensdag was het weer wat minder en gingen we naar Groningen. Had er al veel positieve dingen over gehoord en die waren allemaal waar. Maar het is en blijft een stadje zoals je er eigenlijk zo veel hebt. Toch het één en ander gescoord en van de regen hadden we gelukkig niet te veel last.

Donderdag was onze laatste dag ter plaatse en besloten we de omgeving van ons vakantiepark al wandelend te ontdekken. Te voet dus naar het dorpje, via de omliggende natuur, waar onder meer gigantische paddestoelen te vinden waren.
drenthe2
en daarna ook nog naar het Hunebed-centrum dat op amper een kilometer van het dorp ligt. In Frankrijk zagen we al eens La Roche aux Fées, maar het hunebed van Borger kan daar echt wel aan tippen. Onze Seppe dacht dat het gigantische lego-blokken waren en probeerde ze om te duwen, want hij wou er iets anders mee bouwen. Dat lukte gelukkig niet.
drenthe3
Uiteindelijk 6,3 km gewandeld, onze kleine held was doodop en tegen het einde wat boos. Maar toen we zeiden dat we dan wel weer naar het zwembad zouden gaan, was dat direct vergeten en vergeven.

Dat zwembad…daar zaten we dus elke dag in. Onze Seppe moest nog goed leren onder water gaan met zijn hoofdje. Reden is dat hij vanaf januari op zwemles gaat en naast zelfstandig in het water springen, moet ie tegen dan dus ook vrijwillig met zijn hoofd onder water gaan. Dag één lukte het nog niet, dag twee lukte het één keer toen we beloofden dat hij daarna chips mocht eten. Maar vanaf dag drie was er geen houden meer aan. Missie gelukt dus. Nu nog een paar keer gaan oefenen tegen januari en dan gaat ie de volgende fase in 🙂

Een heerlijk midweekje weg dus en Drenthe heeft ons alleszins enorm verrast! Een aanrader!

een raar gevoel

Nog een 6-tal dagen te gaan…antibiotica slikken. Het wordt tijd dat die periode erop zit. Gelukkig heb ik er geen bijwerkingen van, maar moet hier wel de kanttekening maken dat ik vanaf dag 1 ook preventief probiotica (het straffe spul uit de apotheker) slik om de meest voorkomende bijwerking (zware darmproblemen) de kop in te drukken. Dat is gelukt, niks last van gehad.

Eigenlijk houd ik één ambetant restverschijnsel over van deze nare periode.  Ik voel me moddervet! Meer dan 2 maanden niet sporten laat echt wel zijn sporen na. Ik heb nauwgezet op mijn eten gelet, amper nog suiker gegeten (nadat ik las dat de Borrelia-bacterie heel graag suiker eet waardoor de symptomen kunnen verergeren), niet gesnoept of wat dan ook, maar ik ben er geen gram van afgevallen. Integendeel… Mijn lijf voelt nu raar aan, heb het gevoel dat ik drie zwembanden rond mijn middel heb hangen. Sommige kledingstukken passen niet lekker meer, wat me ook niet echt happy maakt.
Toen we afgelopen woensdag bij de dokter zaten voor Seppe (zo meteen meer daarover) vroeg mijn man hem of het normaal was dat ik alleen maar bijkom terwijl ik amper eet. Het laconieke antwoord was dat mijn lijf na 15 jaar hardlopen daar zo op ingesteld is, dat het niet meer dan normaal is dat mijn metabolisme nu compleet overhoop ligt. Het is dus een kwestie van weer te gaan sporten en dan komt dat vanzelf weer goed. Hopen maar.

Nu ik aan de laatste strip van de antibiotica zit, kan ik alleszins weer beginnen plannen om dat lopen weer op te pikken. Alleen laat de agenda niet zo veel toe. Het is vreselijk druk op het werk, ongezond druk eigenlijk. ’s Avonds ben ik nog altijd zeer moe en het blijft voorlopig een feit dat ik heel streng mijn grenzen moet blijven bewaken. Dus tja…misschien dat ik volgende vrijdag al wel eens een eerste poging doe. En anders is het na ons midweekje vakantie. Ik heb nu ook een enorme passie voor yoga en dat heeft al een stevig plaatsje in mijn leven ingenomen en dat wil ik zo houden. Zeker met de drukte op het werk is yoga hetgeen me overeind houdt na een zware werkdag. Dat wordt dus de agenda erbij nemen om ook het lopen terug een plaats te geven. Maar het zal wel lukken. ’t Is nu niet dat ik direct weer voor een marathon ga trainen. Al eens beginnen met 3 x een half uurtje per week en dan zien we wel waar we uiteindelijk gaan geraken.

Wat een tekenbeet al niet teweeg kan brengen. En over tekenbeten gesproken…woensdag ontdekte ik zo’n beest bij Seppe. Op zijn achterhoofd, verstopt onder zijn haar. Vorige zondag waren we in het bos gaan wandelen, vermoedelijk is er toen zo’n miniscuul exemplaartje zich gaan verstoppen onder zijn haar. ’s Avonds bij het wassen niks van gemerkt, maar toen was ie waarschijnlijk amper een speldekop groot.
Ik zat net bij een vriendin toen we de teek ontdekten. Seppe protesteerde heftig toen ik en m’n vriendin de teek met een speciaal “tangetje” (een twister-tang) wou verwijderen, dus het lukte niet. Na een uur proberen gaven we het op en besloten maar verder met onze gezellige koffieklets te doen. ’s Avonds konden we dan snel bij onze huisarts terecht, die vakkundig de teek verwijderde. De plek was al helemaal rood, dik gezwollen en de eerste tekenen van een kring waren al aan het komen. Dus Seppe zit nu ook aan de antibiotica. Na drie dagen is de kring/rode plek alweer helemaal weg, dus we zijn er zeker goed op tijd bij. Maar schrikken is het toch wel.

We kregen het beestje mee naar huis, veilig opgesloten in een potje. We zijn nu zaterdag en het beest leeft nog altijd!
???????????????????????????????

Zo zou je nog schrik krijgen om een voet in de natuur te zetten…ook dat geeft me een raar gevoel, want ik hou echt van de natuur, kan heerlijk genieten van een boswandeling en zo. Maar nu ben ik vooral wantrouwig tegenover de natuur geworden en dat vind ik echt zo jammer hé.
Misschien toch maar terug asfaltloper worden?

mogen ipv moeten

Het zwarte gat waar ik vorige week door verzwolgen leek te worden, is een beetje grijzer van kleur geworden. Gelukkig maar, niks zo on-fijn als in duisternis rond te hollen. Toch nam ik vorige zondag al een besluit: geen In Flanders Field-marathon dit jaar. Met spijt in het hart, maar het voelt toch aan als een juiste beslissing. Nadat die beslissing was gevallen, voelde ik een zekere opluchting en kijk…sindsdien voel ik me ook weer een pak lichter in mijn hoofd. Het vooruitzicht van even niet te “moeten” trainen, stemt me blij. Versta me niet verkeerd: ik loop graag, maar de laatste weken in aanloop naar de Mont Blanc Marathon was het vooral een “moeten”-verhaal, met goeie reden natuurlijk. Ik wil nu even liever “mogen” lopen.
Met die gedachte trok ik woensdag trouwens weer met plezier mijn loopschoenen aan, terwijl het zondag nog eerder van moetes was. Het was tijdens die training zondag dat ik trouwens echt definitief de knop omdraaide en zei van “foert ermee!”. Maar woensdag was het van “mogen” en ik liep plotsklaps een pak lichtvoetiger rond. Jammer genoeg zeuren mijn benen nog steeds een beetje, waardoor het lichte gevoel een beetje teniet ging. Maar dat komt ook wel eens goed.

En nu het weer van “mogen” is, begin ik automatisch weer te plannen. Maar geen marathon hoor! Wel van die korte dingetjes waar ik zo ook wel mee weg kom, zonder doorgedreven zware trainingen. Zoals a.s. zondag een wandeltocht van 15 km vlakbij huis, maar in een prachtig decors, die ik al lopend ga afleggen. Ondertussen wandelen mijn ventjes de korte afstand van 7 km (jaja, ook onze 4-jarige, de buggy blijft thuis. Dapper ventje).
En dit weekend schrijf ik me voor 2 “wedstrijden” in, een trail van 17 km op 5 oktober (WLOB Trailrun) en de ’t Is voor Niks- natuurloop in Geldrop op 30 november, waar ik toch echt wel weer wil bij zijn dit jaar. Maar ipv de 30 km kies ik daar dit jaar voor de 21 km… En voorts zien we wel waar mijn benen me nog brengen dit jaar.joyofrunning

Ondertussen hou ik me ook wat bezig metkorte pittige intervalletjes….dat heb je voor als je een 4-jarige leert fietsen. Hij kan al stukken zonder hulp fietsen (die hulp = een stok die vaststeekt in het frame en waarmee wij hem kunnen “sturen” of toch tegenhouden dat ie niet valt), maar er zit ook wat snelheid in dat ventje en bibi mag dan de sprintjes trekken en erachter lopen om te voorkomen dat ie neerknalt. Want buiten snelheid, is ie ook begiftigd met de nodige onstuimigheid, koppigheid en onhandigheid. We hebben dus nog wel wat oefensessies te gaan alvorens we hem met een gerust hart echt op pad kunnen sturen zonder stok in dat frame. Het is onze dagelijkse portie beweging nu 🙂

 

 

4!

Eens een berichtje dat niet over lopen gaat! Vandaag is een heuglijke dag: onze superheld wordt al 4 jaar! 4 jaar die voorbijgevlogen zijn, 4 jaar waarin onze knul van een klein minihummeltje van amper 48 cm klein en 3 kg  uitgroeide tot een kereltje van al 104 cm groot die een flinke 16 kg weegt.

vlak na de geboorte
vlak na de geboorte
4 jaar later
4 jaar later

Het voorbije jaar maakte ie toch weer een paar belangrijke vorderingen:

  • volledig pampervrij! Sinds vorige zomer slaapt ie zonder pampers en dat gaat zonder probleem. Heel af en toe (zo om de paar maanden eens) nog een accidentje, maar daar maken we ons niet druk in hé.
  • ook de tutjes vlogen buiten! Die gaf hij met Sinterklaas flink af aan zwarte piet, zodat deze aan de nieuwe baby’tjes kunnen gegeven worden.
  • te voet naar school! Vorig schooljaar nog een probleem, hij wou alleen maar in de buggy. Maar die fase zijn we gepasseerd. De buggy gaat alleen nog mee als we het onszelf “makkelijk” willen maken, lees: het moet een beetje vooruit gaan (hij is nogal een treuzelaar) en we willen er gerief aan kunnen hangen of onderin leggen 😉

Het komende jaar wordt de grote uitdaging fietsen! Hij kreeg voor zijn verjaardag een heuse fiets met trappertjes en zonder zijwieltjes. We gaan direct voor het grote werk dus. De komende zomer wordt dat dus volop oefenen (als hij wil tenminste). En lukt het niet, dan wachten we nog een beetje hé.

Afgelopen zondag vierden we zijn verjaardag al uitgebreid met een feestje thuis met een paar kindjes. Gelukkig doen ze met zijn klas nog niet mee aan het hele feestgedoe waar héél de klas moet op uitgenodigd worden. Met 23 kids in de klas, lijkt me dat absolute hel. Met 5 kindjes in onze tuin, was het nu net te doen en vooral heel plezant. Ze genoten er volop van alleszins.

DSC_1190

 

DSC_1259Vandaag mag ie dan zijn klasgenootjes trakteren in de klas, iets waar ie ook al lang naar uitkeek. Vooral omdat hij dan met een kroon mag rondlopen in de klas. Toch schattig waar zo’n kleintjes content mee zijn hé.
Deze namiddag gaan we met ons tweetjes naar het zwembad en daarna met oma pannenkoeken eten!

En dan kunnen we weer een jaartje voort 😉

 

 

ontstekingsgolf

Het is al wat geweest dit voorjaar wat ziek zijn betreft. Niet met mij, gelukkig maar. Maar de twee venten hier in huis sukkelen van het één in het ander. Vooral onze Seppe wordt niet gespaard. Na een week griep, een week amandelontsteking en een week de windpokken, zit het venteke nu weer met een stevige oorontsteking opgescheept. Zondag leek het nog niet te ernstig te zijn, maar maandag – na weer een quasi slapeloze nacht voor hem en bibi – was ie een hoopje ellende. Gelukkig konden oma en opa babysitten, want er moet nog gewerkt worden hé. Zelf voelde ik me zondagnamiddag ook niet superlekker. Het leek alsof m’n avondeten van zaterdag nog steeds als een blok op m’n maag lag. Tijdens het lopen had ik daar ook wel een beetje last van gehad. Maandag werd dat alleen maar erger en erger en zat ik eigenlijk zo misselijk als iets op m’n werk. Gezien ik dan toch met Seppe naar de dokter moest, kon ik mezelf dan ook maar ineens laten onderzoeken zeker.
Bij Seppe was de diagnose evident. Een oorontsteking waarbij het pus massaal uit z’n oor liep, zo erg had ie het nog nooit eerder gehad. Het ventje zag er serieus van af.
Bij mij was de diagnose ook snel gemaakt…maagontsteking. Gelukkig herkende ik de symptomen al (voor ik Seppe kreeg had ik zowat om de 3 maanden een maagonsteking) en was ik er nu dus snel bij. Direct een dosis Zantac meegekregen en voorschriftje voor de juiste pillekes. Het zal wel snel weer beteren.
Ondertussen loopt m’n grote vent ook al twee weken rond met een sinusontsteking (maar die is te koppig om naar de dokter te trekken)…. het kon niet completer worden.

Vandaag, na onderbroken nacht nr 3 (zo’n oorpijn is heviger als je neerligt en zo’n kind van bijna 4 jaar snapt daar geen sikkepit van natuurlijk), toch weer naar ’t werk getrokken en had m’n loopgerief mee. Ik verklaarde mezelf zot dat ik ondanks de maagpijn toch wou gaan lopen, maar ik had er mentaal nood aan. Die maagontsteking komt er ook niet zomaar hé: loop al enkele weken wat gespannen om diverse redenen, dat zet zich wel eens ergens op. Dus dat lopen doet me deugd, even die spanningen wat kwijtgeraken.

M’n schema schreef vandaag een tempoloop met 10 versnellingen voor, maar dat leek me niet zo’n goed idee. Gewoon wat rustig joggen, daar had ik vooral goesting in. Gene stress om tempo’s te halen, wel wat “frisse” lucht opsnuiven (een uitdaging in Antwerpen) en m’n geest de vrije loop laten. Zogezegd zogedaan. M’n maag protesteerde af en toe wel, maar het ging redelijk (die medicatie doet z’n ding dus, oef). Af en toe wat steken en tegen het einde een misselijk gevoel, maar dat kan misschien ook de honger geweest zijn. Echt superveel had ik nog niet gegeten die voormiddag.
Na een uurtje stond ik weer aan m’n werk, goed voor 9,6 km. Het had deugd gedaan.

mind

Morgen m’n vrije dag, samen met onze Seppe. Die mag vanaf donderdag gelukkig weer naar school op voorwaarde dat hij morgen (woensdag) volledig koortsvrij is. Gezien hij deze avond al in een zeer zotte bui was, zal dat wel geen probleem zijn. Ik kreeg tijdens het avondeten zelfs ne fikse “dimmen hé mamake!!” te horen. Weliswaar werd die opmerking gevolgd door superschattig gegiechel en een deugnietenblikje. Ons kapoentje is dus terug. Hopelijk zijn de ononderbroken nachten daarmee ook terug 😉

 

eens op een ander

Maandag vertrokken we voor een korte vakantie niet te ver van huis. Bestemming was Den Haag, niet het centrum, wel net buiten het centrum aan het Kijkduin. Een mini-chalet, net groot genoeg voor ons drietjes, vlakbij de duinen en het strand en een overdekt zwembad. Meer hadden we niet nodig. Al bij aankomst zag ik een gigantische berg vlak naast het bungalowpark liggen, met veel trappekes maar ook een goe paadje bergop. De Puinduin Ockenburg, heet het ding. De loopfreak in mij begon al direct te watertanden en ik smeedde direct plannen om dat bergske de volgende ochtend zeker al eens te verkennen om er dan donderdag een heuveltraining op te doen.

Maandag was het nog even wat acclimatiseren. Een wandeling naar het strand (een tochtje dat 2 km lang werd, en onze Seppe stapte dapper mee (voor hem is 2 km wat voor ons 10 km stappen is, vermoed ik), eventjes naar de winkel en lekker aperitieven en klinken op onze korte vakantie.

DSC_0702DSC_0732

Dinsdag zette ik dan de wekker om 7u. Natuurlijk onze mini mee wakker, de muren in onze chalet zijn dan ook flinterdun. Kon het kereltje gelukkig overtuigen van nog wat in bed te blijven liggen, terwijl mama ging “jojjen”. Om half 8 was ik de deur uit voor een heerlijk tochtje. Eerst stukje duinenfietspad om na een 800 m de strandopgang te nemen en een stukje strand op te rennen. Ik hou niet van zandlopen, maar het leek me wel wat goeie krachttraining. En ik moet niet flauw doen: als je aan de zee verblijft, hoort een loopje op het strand er gewoon bij! Na een kilometertje strand, toch maar terug de berg opgeklommen richting fietspad en stukje langs daar gelopen. Kwam dan een stuk duin tegen waar ik in mocht (meesten zijn afgesloten met draad, owv natuurbehoud vermoed ik?). Kort stukje op en neer gerend, wreed plezant. Na 3,5 km keerde ik om, terug stukje strand geploeterd en dan via fietspad naar het Puinduin om daar dan even wat verkenning te doen. Een pittig einde dus aan m’n duurloopje, dat uiteindelijk eindigde op 10 km. Bij het terugkomen rap ontbijt opgepikt aan het winkeltje, want ‘k had iets goed te maken hé (die wekker die om 7u al luid was afgegaan).

Na een lekker ontbijt trokken we naar Madurodam. Daar was ik zelf nog nooit geweest en ik vond het echt de moeite. Onze Seppe vond het geweldig. Heel leuk dat ze daar wat interactieve dingen hebben voorzien voor de kinderen, hij genoot er zichtbaar van.

DSC_0772.jpg

DSC_0778

Woensdag dan toch maar eens uitgeslapen, op vakantie mag dat wel eens. Na het ontbijt trokken we naar Den Haag voor wat shopping. Drie jaar geleden, toen Seppe nog maar 8 weken oud was, gingen we ook al eens een weekendje naar Den Haag en verkenden we al de bezienswaardigheden. Nu ging het ons dus om wat winkeltjes bekijken, slenteren en iets gaan drinken. Dat laatste bleek een hele opgave. Het zonnetje scheen en dus wilden we een terrasje doen. Dat vonden we op een pleintje aan een klein koffiehuisje. Nadat we er al 20 minuten zaten, was er nog steeds niemand onze bestelling komen opnemen. Ik kan je garanderen: als je er met een kleuter van 3,5 jaar zit, is dat een hele uitdaging om geduld te blijven hebben.  Nadat ik al 2 x van m’n oren had gemaakt, kwam uiteindelijk één van de bediendes toch onze bestelling opnemen. Die bestelling was echt supermoeilijk om te realiseren: twee koffies en een flesje Cécémel. Echt zo moeilijk dat het nog eens 30 minuten heeft geduurd eer dat kwam, en nadat ik héél zwaar van m’n oren was gaan maken (na 25 minuten wachten). Nochtans was het er niet druk (terras zat halfvol) en stond er 2 man achter de toog om de bestellingen te maken. Gelukkig scheen het zonnetje en was onze Seppe nog vrij braaf. Maar het was niet verbazingwekkend dat we al een aantal mensen hadden zien vertrekken zonder af te rekenen en 3 x raden wat wij gedaan hebben (vooral gezien onze parkingkost gedurende dat ene uur wachten serieus was opgelopen).  Hopelijk trekt de baas er zijn conclusies uit. Ach ja, buiten dat ene voorvalletje hadden we een fijne tijd hoor.

Donderdagmorgen, om 7u was ik al wakker, net voor mijn wekker. Toch hoorde onze mini mij opstaan door de flinterdunne muurtjes, héhé. Kereltje met een boterham voor de tv gezet en m’n ventje verwittigd (die nog half lag te soezen). Bankkaart maar weer meegenomen om het gezinnetje na m’n training te verwennen met een ontbijt.
Op naar het Puinduin dus, maar eerst wel 2 km opwarmen en om mezelf wat extra te pushen deed ik dat weer deels op het strand. Na de opwarming vloog ik erin. Ik had dinsdag een trajectje gevonden van een dikke 300 m dat ik heen en weer kon lopen. Aan elk uiteinde van de 300 m een stevige helling, langs de ene kant een lange helling die nog niet té steil was, langs de andere kant een korte helling die supersteil was. Perfecte uitdaging. Ik nam me voor 10 x heen en weer te gaan in twee sessies (2 x 5), goed voor iets meer dan 3 km. Het ging echter zo vlot dat ik er nadien nog eens 5 deed. Ik raakte telkens de hellingen goed op zonder buiten adem te geraken en op het vlakke stuk en de afdaling recupereerde ik vlotjes. Heerlijke training dus en supergoeie heuveltraining voor m’n Grote Doel.
Na afloop nog rustig een 2 km uitgejogd en onderweg ontbijt gaan halen.
Na het ontbijt gingen we dan fietsen huren en zijn we naar Scheveningen gefietst. Niet zo ver (in totaal 16 km gefietst), maar met de heuvels in de duinen en een 16 kg-zware kleuter achterop, voelde ik het toch wel in m’n benen. Komt er nog bij dat ik eigenlijk snipverkouden ben (overgekregen van Seppe) en vandaag is dat volop doorgebroken. Niezen tegen de sterren op en verstopte neus. Bah. Maar laat dat vooral de pret niet drukken hé.
DSC_0877DSC_0885(2)
Aan alle mooie liedjes komt helaas een eind. Morgen weer naar huis!