Op weg naar Brussel

Zo, de marathon is helemaal verteerd. Het herstellen ging vlotter dan verwacht. In ons vakantiehuisje hadden we zo’n akelige draaitrap en toen ik daar op zondagavond na de marathon naar keek was dat met een onbehaaglijk gevoel. De vrees bekroop me dat ik de volgende ochtend nooit meer beneden zou geraken (en de badkamer bevond zich wel beneden, ai). Paniek voor niks bleek, ik geraakte zonder moeite de trap af. Moest zelfs niet op m’n achterwerk gaan zitten of achterstevoren trapje per trapje naar beneden schuifelen. Het viel dus wel mee met die stijfheid. Waar ik wel last van had was vermoeidheid. Een doodmoe gevoel over heel mijn lijf. Vermoedelijk het effect van de warmte dat toch stevig had ingehakt op mijn systeem. Die vermoeidheid is enkele dagen blijven hangen, maar hé…we waren met vakantie, niks moest! Lekker rusten dus. Dinsdag hebben we fietsen gehuurd en heb ik welgeteld 13 km rustig getrapt. Manlief had daar niet genoeg mee, dus die heeft nog wat extra kilometers gedaan, terwijl ik weer met mijn benen omhoog ging.

vlot hersteld

Dat rusten was ik na drie dagen wel weer beu, dus donderdagmorgen trok ik eindelijk mijn loopschoenen weer aan voor een herstelloopje. Eventjes de dijk aan het Grevelingenmeer wat op en af en dan heel onze Landal doorkruist, tot ik na exact 5 km weer aan het vakantiehuisje stond. Dat ging zonder moeite. Dus vanaf zaterdag, een kleine week na de marathon, maar gewoon het trainingsregime weer wat opgepikt. Vanmorgen was dat weer 1,5 uur en vanaf volgende week gaan we weer stilaan richting de 2 uur in het weekend.

20 km van Brussel voor Dokters van de Wereld

Nadeel van zo vlot te herstellen is dat overmoed dan om de hoek komt luren. Zo doen er wel wat vriendjes mee aan de marathon van Antwerpen op zondag de 23e april. Natuurlijk begon het bij mij ook te jeuken. Nu ben ik zelf van Antwerpen en ken ik het parcours wel goed genoeg om te weten dat het absoluut niks voor mij is. Maar toch…het jeukte. Gelukkig had manlief dit weekend eivol gepland en is een dagje marathon er niet bij te proppen. Dus geen marathon van Antwerpen en mijn lijf zal dankbaar zijn. Want overmoed schaadt (lees: blessures) en ik heb een belangrijker doel te lopen eind mei.

Zondag 28 mei loop ik met heel wat collega’s de 20 van Brussel mee en dat doen we voor een goed doel, Dokters van de Wereld. Deze ngo zorgt voor medische hulpverlening aan de allerarmsten in onze maatschappij, onder meer door rond te rijden met een ‘medibus’ en door zorgcentra uit te baten in Antwerpen en Brussel. Een nobel doel dus, en toen het voorstel van m’n werkgever kwam om mee te doen, twijfelde ik geen seconde.

dokters

Ondertussen heb ik al wat centjes ingezameld, maar alle beetjes extra helpen! Dus als je Dokters van de Wereld én mezelf een extra steuntje in de rug wil geven, dan kan dat via deze weg. Elke euro wordt integraal besteed aan de initiatieven in België.

groepstraining

Het leuke aan zo gezamenlijk naar een doel toewerken is dat je plots op je werk gelijkstemde zielen ontmoet die je voordien nog niet kende. Zo werd er vorige week in ons kantoor in Brussel een groepstraining georganiseerd en leerde ik weer wat collega’s (van andere departementen) kennen die ook gebeten zijn door het loopvirus. We kregen daarbij ook nog het enthousiaste gezelschap van enkele mensen van Dokters van de Wereld zelf, dus dat werd een gezellige boel. Voor ik het wist had ik zo onder mijn middagpauze 11 km bijeengelopen in het Warandepark. Heel fijn!

Het doel is duidelijk: eind mei 20 km over de heuveltjes in Brussel lopen. Geen zotte kuren tussendoor dus. Dat ze morgen daar maar doen in Antwerpen, ik hou me lekker lui aan de kant ondertussen.