Vacance en France – editie 2017

Dat het hier even stil was, lag gewoon aan tijdsgebrek om veel op het internet actief te zijn. Na de Great Breweries had ik nog twee razend drukke werkweken voor de boeg en vervolgens twee weken vakantie! Ik wou op vakantie wel bloggen, maar een falende wifi-verbinding met de laptop stak roet in het eten (ondertussen blijkt die wifi-toepassing op mijn laptop echt compleet naar de vaantjes en zit ik hier old school met een laptop geconnecteerd aan een kabeltje te werken). Dus het werd even wat stil op deze blog, maar kijk…daar breng ik nu verandering in!

Vacance en France!

We zijn dus op verlof geweest, alweer naar Frankrijk. Laat het ons er gewoon op houden dat we dat een makkelijk land vinden om naartoe te trekken. Met de auto te doen, zodat we al ons gerief makkelijk mee kunnen nemen. En ’t staat er vol met campings dus elk jaar vinden we wel ééntje naar ons goesting. We zoeken meestal de Atlantische kant uit en zijn ooit (toen mini-me er nog niet was) gestart met Normandië, vervolgens gingen we naar Bretagne en elk jaar ging het wat zuidelijker en dit jaar zaten we zo bijna bij Spanje.

Les Landes was de regio, het plaatsje heette Lit-et-Mixe – wat uiteindelijk niet letterlijk vertaald mocht worden als ‘bed-en-meng’ maar de Lit staat voor Littoral en de Mixe voor euh, geen idee, en blijkbaar zijn beide dorpjes gewoon eens gefusioneerd en kwam de ‘et’ ertussen te staan.

Onze camping fungeerde als uitvalsbasis voor talloze uitstapjes, zoals naar Bordeaux, Biarritz, San Sebastian (in Spanje) en Bayonne. En daarnaast natuurlijk de typische vakantiedingen zoals eens naar het strand, bootje gaan varen, luieren enz…Genieten dus.

Courir en France!

Natuurlijk gingen de loopschoenen mee, wat dacht je nu. Om de andere dag (maandag, woensdag, vrijdag) probeerde ik effe door te bijten en wat vroeger op te staan om te gaan joggen. Vlakbij de camping startten er twee fietspaden, eentje richting strand (9 km enkele richting, zo ver h/t heb ik me niet gewaagd), de andere 5 km richting het slaapdorpje van letterlijk één straat groot – Uza (gelijk het Antwerps ziekenhuis). Op zich dus wel heel veilig maar ook wel saai, want het was dus een heen-en-weer-route ook al ging het dwars door de grote pijnboomwouden.

fiets
Op weg naar Uza, vroeg in de ochtend met nog wat ochtendmist erbij

Waarom dan niet in die wouden gaan lopen? Dat was natuurlijk mijn aanvankelijk plan, maar die bossen bleken ontoegankelijk: de ganse bodem was bedekt met een metershoge begroeiing van varens, struiken en kleine boompjes, waar geen doorkomen aan was zonder ongevallen te begaan. Daarnaast waren al die varen-planten één groot paradijs voor teken-kolonies, waar ik met mijn Lyme-historie enorm veel schrik van heb.

Uiteindelijk ontdekte ik op één van mijn expedities wel een klein uitgezet parcours op zo’n 4,5 km van de camping en die heb ik dan wel 2 x gedaan wat wel tof was. En tijdens mijn laatste toertje (op mijn verjaardag nota bene) kreeg ik een heel circus als supporter aan de kant, met een kameel als toemaatje.

kameel
een kameel langs de weg, want waarom ook niet hé

Chercher en France!

Mijn eerste loopje ter plekke werd al direct gevolgd door een zoektocht van jewelste. Ik had mijn identiteitskaart in het zakje van m’n handheld-drinkbus gestoken. Daarbij vergat ik iets cruciaals: dat zakje sluiten. Drie keer raden…

giphy (1)

Toen ik na 7 km weer aan de camping stond, was mijn identiteitskaart verdwenen. Ik dus terug op pad, op zoek naar die kaart. Na dik 1,5 km kwam ik wandelaars tegen en ik vroeg hen of ze m’n id gevonden had. Helaas dus niet en ze zeiden me tot waar ze geweest waren, dus moest ik alvast dat volgende stuk niet meer coveren. Dan terug naar de camping (lekker weer dik 3 km op de teller, alle nadeel heb z’n voordeel) en met de auto samen met man- en zoonlief naar het tweede stuk van m’n parcours gereden om daar met z’n drietjes te gaan zoeken. Niks te vinden. Grrr….beetje paniek, gezien we wel van plan waren een uitstapje naar Spanje te ondernemen en dan is een id wel wenselijk om op zak te hebben. Gelukkig kreeg ik toen een geweldige ingeving: er was daar nog wel een andere camping vlakbij, dus besloot ik daar even te gaan vragen of er iemand een id was komen binnenbrengen. Hallelujah! Een wandelaar had mijn id gevonden en daar binnengebracht. Ik kon wel huilen van geluk!

Een ezel stoot zich geen twee keer, dus heb ik de keren erop een papiertje met mijn naam en verblijfplaats en telefoonnr van manlief erop genoteerd in dat zakje gestoken (je weet maar nooit dat me iets overkomt op zo’n tripjes ’s morgens vroeg). Je bent nooit te oud om bij te leren zeker.

Het is nog niet gedaan

De trainingen zullen de komende week nog wel wat ongepland verlopen, want er komt nog een citytripje Venetië aan ook. Zonder zoonlief, want die gaat op scoutskamp. Even ertussenuit onder ons tweetjes. En ik neem deze keer geen loopschoenen mee, er zullen al wel genoeg wandelkilometers afgelegd worden.

 

 

 

Advertenties

Olé, vakantie!

Na onze kleine man zijn 5e verjaardag volgden enkele razenddrukke weken. Het einde van het schooljaar naderde, met wat extra werk in het kader van de ouderraad (waar ik deel van uitmaak), het schoolfeest (2 dagen) dat er nog aankwam, en nog wat dingen die op tijd moesten afgehandeld geraken alvorens ik de deur van het werk voor vier weken achter me dicht zou slaan. Vier weken verlof…dat was al geleden van 2009 toen we voor dik drie weken naar de USA trokken. Maar dit jaar dus weer vier weken, gewoon toevallig, omdat 21 juli op een dinsdag valt bijvoorbeeld, waardoor ik mijn verlof een beetje langer gerekt heb dit jaar…Slim plannen hé.

De vakantie begon voor mij dus al op 24 juni en startte ik op 25 juni met een bezoekje aan Rock Werchter. Toegegeven, ik ging voor de Foo Fighters en we weten allemaal hoe dat afgelopen is. Het was dit jaar de eerste keer sinds 1993 dat ik naar Werchter ging en hoe toevallig… in 1993 trad Faith No More er op. En dit jaar dus weer, als vervanging van de Foo Fighters. Samen met goeie vriendin G trok ik met de fiets naar de wei. Handig als je op werchter9 km van het terrein woont, G kwam dus een nachtje bij ons logeren. Met ons tweetjes genoten we de hele dag van de festivalsfeer, ik voelde me alleszins weer 19…zoals in 1993 destijds. Het was genieten van fantastisch goeie optredens van bands als Royal Blood, Eagles of Death Metal, Florence & The Machine (wat een wijf!) en Patti Smith. En ja….van Faith No More genoot ik ook, toch van hun hits van weleer. Hun optreden bracht me weer terug naar die leuke dagen in het jeugdhuis waar ik toen ook volop los ging op hun muziek. Maar ze konden het gemis aan de Foo Fighters helaas niet goedmaken.
Maar dus wel 100% genoten van dat festivaldagje en we gaan er misschien wel met ons tweetjes een jaarlijkse traditie van maken, héhé.

Zaterdag de 27e juni vertrokken we dan met het gezinnetje voor 16 dagen naar de Vendée in Frankrijk. Zoals de voorbije twee jaar huurden we een stacaravan op een camping, zodat we het nodige comfort hadden en toch van het camping-gevoel konden meegenieten. Een schot in de roos. De camping was de eerste 10 dagen niet te druk (omdat we de Franse vakantierush nog voor waren), het zwembad had zowel een binnen- als een buitengedeelte, we zaten vlakbij het strand en voor de deur liep één van de vele fietsroutenetwerken die de Vendée bleek rijk te zijn (ideaal om te gaan lopen, ah ja!).

De Vendée is als regio niet zo superinteressant om de cultureel-geïnteresseerde toerist te gaan uithangen. Toch niet wat onze interesses betreft, op dat vlak was Bretagne twee jaar geleden iets boeiender. Maar we hebben ons ook totaal niet verveeld. Zo vaarden we met een boot naar het nabijgelegen eiland Ile de Yeu, waar we een dagje rondfietsten, vergaapten we ons aan de spektakelshows van Puy du Fou (schrijf ik nog wel eens een apart bericht over), gingen we op safari in een heus safaripark (je moet er dus niet voor naar Kenia), en bezochten we natuurlijk ook de nabijgelegen stadjes als Les Sables vendeed’Olonne en Noirmoitier (ook een eilandje eigenlijk). Bijna dagelijks zaten we ook wel in het zwembad met ons kleine waterratje en eigenlijk zaten we ook wel best veel op één van de vele stranden die er zijn, gewoon omdat Seppe er zo van genoot en wij dan ook lekker wat konden rusten en relaxen. Meer moet vakantie soms niet zijn hé.

Seppe had de tijd van zijn leven...
Seppe had de tijd van zijn leven…

Qua lopen zat ik niet stil. In de Vendée ben ik uiteindelijk acht keer gaan lopen. Gewoon rustige rondjes gelopen van maximum een uur, via het fietsroutenetwerk. Af en toe eens de duinen ingetrokken en het strand opgelopen, maar de tweede week was het telkens hoog water en het water komt daar echt hoog (op sommige plaatsen tot tegen de kaaimuur), dus dan ging dat niet meer. Geen spectaculaire trainingen dus, ik ging dan ook altijd ’s morgens voor het ontbijt en met een lege maag (op een miniem stukje brood na) doe je gewoon ook niet veel spectaculairs…
In ieder geval is de kuststreek van de Vendée een fijne regio om te lopen, gewoon omdat het er zo veilig is. Je moet de autoweg niet op, maar kan kilometers lang lopen langs een volledig afgescheiden veilig parcours. Ik kon bij wijze van spreken een hele marathon lopen langs een volledig verkeersvrij parcours, zalig toch!

Jammer genoeg kwam er afgelopen maandag weer een eind aan ons tripje. Seppe wou niet mee naar huis, maar hem achterlaten was natuurlijk geen optie. Gelukkig staat er ons nog een klein tripje te wachten, maar daarover later meer!

Vacance en France 2014

Aan ons verblijf in Chamonix koppelden we een vakantie van een kleine 2 weken. Niet in Chamonix zelf, want da’s nogal kostelijk. Na 3 dagen heb je dat stadje trouwens wel gezien, maar voor dagtochten in de bergen is Chamonix natuurlijk wel een schitterende uitvalsbasis. Met een niet-sportieve man en een kleuter van 4 jaar, zocht ik toch maar een andere bestemming voor onze vakantie. Dit voorjaar boekte ik dus een stacaravan op een camping nabij het uitgeleefde stadje Pont-de-Bonvoisin vlakbij het Chartreuse-massief. De camping zelf was supergezellig en aan de caravan was absoluut niks aan te merken (gloednieuw zelfs, we waren nog maar het 3e stel dat erin verbleef).

Die eerste week dat we er waren werden we verwend met een heerlijk weertje. Ideaal voor leuke uitstapjes gevolgd door een plons in het zwembad.

Enkele uitstappen die we ondernamen:
Chambéry: middeleeuws stadje dat 2 grote troeven heeft –> olifanten en een oud chateau. Dat chateau bezochten we niet (wij zijn geen museumgangers, vooral ook omdat onze 4-jarige de boel er zou afbreken). De olifanten (een standbeeld waar uit vier zijden een olifant komt “uitgewandeld”)  konden echter op veel bewondering rekenen van onze Seppe.

 

 

DSC02672

Domain des Fauves: we dachten dat dit een enorme tourist trap zou zijn, maar nee hoor. Achter de kleine gevel huisde een enorm domein met heel wat wilde dieren, waaronder enkele tijgers, leeuwen en puma’s, die ook nog eens heel wat ruimte hadden (dus geen kleine kotjes). Daarnaast ook nog springkastelen een een speeltuin en je raadt zo al dat onze Seppe dit een geweldige uitstap vond.

DSC02633DSC02642  – Les Grottes des Echelles (Saint-Christophe s.Guiers): twee grotten te bereiken via een prachtige kloof waar ook een oude Romeinse muur in de rotsen is gebouwd. De grotten zijn enkel te bezoeken met een gids. De eerste grot was maar zozo, maar de tweede grot was adembenemend mooi, vooral omdat je ze doorwandelt via een vlonderpad (les échelles). De wandeling terug via de kloof was dan weer volop genieten.

DSC02695DSC02699DSC02702DSCN0898

Les Grottes de la Balme: een prachtige grot, totaal niet te vergelijken met die van St. Christophe, die je zonder gids kan bezoeken. Sommige stukken zijn zo smal dat je best niet te veel kilo’s op je lijf meesleurt of je loopt vast. Er vliegen ook vleermuizen rond, maar tijdens ons bezoekje zagen we er maar ééntje.
DSC02996DSC03014

Annecy: een heel mooi stadje, het oude centrum althans. Beetje Venetiaans karakter door het riviertje dat de stad doorkruist en de mooie authentieke gevels met bogen. Het meer is ook de moeite, zeker met het zicht op de bergen rondom. De buitenwijken zijn grauw en grijs en daar wil je liever zo snel mogelijk weg helaas… Dus op een uurtje of 2 heb je het daar wel gezien…
DSC03044DSC03049

DSC02587

Lac de Monteynard: voor dit meer hadden we wel een lange rit over en dan voornamelijk omwille van een voetgangersbrug die opgehangen is in een kloof. Er zijn twee zulke bruggen, maar beiden zijn te bereiken na een stevige wandeling. Met onze 4-jarige vonden we één zo’n wandeling (in totaal 6 km heen en terug) al meer dan voldoende, ’t ventje kan nog niet zo ver stappen zonder te beginnen zeuren 😉 Alleszins enorm de moeite! Na de wandeling zijn we nog 50 km rond gereden om ook de andere brug te zien, maar tegen dan lag Seppe stevig te knorren in de auto, zodat we ons toch maar niet opnieuw aan een wandeling ernaartoe gewaagd hebben.
DSC02822DSC02841DSC02876

Funiculaire de Saint Hilaire du Touvet : na een spectaculaire rit doorheen het Chartreusemassief kwamen we aan het kleine plaatsje Saint Hilaire du Touvet. St Hilaire ligt op een hoogte van 600 m en was vroeger zeer moeilijk bereikbaar. Tot men op het ludieke idee kwam om vanuit het dal een treinspoor aan te leggen dat verticaal de berg opging tot in Saint Hilaire. De hellingsgraad bedraagt maar liefst 83%! Ondertussen ligt er natuurlijk een weg naar Saint Hilaire en sindsdien is de funiculaire een toeristische attractie en een handig transportmiddel voor de paragliders die vanop Saint Hilaire naar beneden springen en daarna weer naar boven willen. Heel leuk om een ritje mee naar beneden en weer naar boven te doen!
DSC02925DSC02930DSC02938DSC02953
Watervallen Cirque de Saint-Mère : een mooi plekje in het Chartreuse-massief waar je naar een cascade van verschillende watervallen kan kijken. Enige nadeel: niet te doen met een kleutertje dat nog geen zware wandelingen aankan. Zelf bleef ik dus tot op het laagste niveau (1 waterval) terwijl ventje iets avontuurlijker de tocht naar boven aanvatte om wat meer te zien. Tot hij verloren liep en dan maar weer terug naar beneden kwam en tot de conclusie kwam dat hij ze toch niet allemaal gevonden had 😉

DSC02901

Les Labyrinthes de Hauterives: een uitstapje naar de Drôme toen het slechte weer gearriveerd was. Daar was het die dag nog goed weer. Een superuitstapje voor onze Seppe. In het labyrinthencomplex stonden nl allemaal dinosaurussen opgesteld en dat vond ie echt geweldig. Voor ons gewoon een leuk ontspannend uitstapje.
DSC03143DSC03173

Les Gorges de Fier: de perfecte uitstap op een regendag, zo ondervonden we zelf. Niet ver van Annecy loopt de rivier de Fier door een smalle kloof. Dankzij een vlonderpad kan je erdoor wandelen. Op de dag dat we gingen, had het de nacht ervoor heel hevig geregend en de rivier stond dan ook gezwollen en was wild. Het effect was geweldig om zien en te horen vooral. De kloof zelf is prachtig om door te wandelen en dat het op dat moment regende, daar hadden we niks last van. Heel mooie ervaring.
DSC03228DSC03232

Lac d’Aiguebelette, Lac de Paladru en Lac du Bourget: onze camping bevond zich in de buurt van deze 3 meren. Op het eerste deden we een kanotocht (met een kapot fototoestel tot gevolg, gelukkig het kleine oude toestelletje), de overige twee bekeken we enkel eens van aan de kant (omwille van het slechtere weer toen). Aan het Lac du Bourget ligt ook de Abbaye de Hautecombes. Tourist trap! Vermoedelijk niet altijd, maar nu dus wel. De abbaye was niet toegankelijk (op de kerk na) omwille van verbouwingswerken. Dat staat nergens op een site of wat dan ook, dus we deden de rit van 50 minuten voor niks helaas… Gelukkig passeerden we in het terugrijden wel langs Chanaz, wat een leuk dorpje aan de Rhône bleek te zijn, waar we konden lunchen en een wandelingetje maken.

DSC02781
Lac d’Aiguebelette

Al bij al een heel deugddoende vakantie dus, in een mooie regio waar heel wat te zien was. Zo weer een stukje Frankrijk ontdekt. Ik ben benieuwd waar we volgend jaar gaan belanden Smile

terug thuis

Zondag bolden we ons landje weer in, na een dikke 2 weken Frankrijk. Eerst drie dagen in Chamonix doorgebracht voor die fameuze marathon. Daarna trokken we een tikje verder, om ons te nestelen vlakbij het Chartreuse-massief, op de grens van de departementen Isère en Savoie. De eerste 8 dagen of zo hadden we daar ook een heerlijk weertje. De laatste dagen was het er echter ook maar een triestig gedoe op vlak van het weer. Regelmatig een stortbui, bewolkt, en de laatste twee dagen dat we er zaten gewoon ronduit frisjes en nat. Vrijdag vertrokken we weer wat meer noordwaarts naar het plaatsje Langres (grens Bourgogne-Champagne) waar het weer geen sikkepit beter was. Enkel de laatste avond van onze vakantie konden we nog wat genieten van een heerlijk zonnetje en zaten we de hele avond buiten.

Ondanks het slechtere weer de laatste week, was het toch een heerlijke vakantie en hebben we volop genoten. Ik probeer er deze week nog wat meer over te schrijven hier, met wat foto’s erbij!

Het herstel na de marathon verloopt vrij goed. Ik was natuurlijk wel een klein beetje stijf de eerste dagen, maar ik raakte toch vlot trappen op en af, wat altijd een bemoedigend teken is. Wat frappanter was, was vooral een zeer vermoeid gevoel in lijf en leden. Ik voelde me de eerste dagen gewoon op, moest me overal naartoe slepen en sliep ’s nachts 10 uur aan een stuk. 6 maanden training en dan die marathon als kers op de taart, het had toch wel wat effect.
Gelukkig waren we op vakantie en mocht alles op ons dooie gemakske gebeuren. Die rust deed veel deugd.

Twee weken lang trok ik geen loopschoenen aan. Een belofte waarmaken aan mijn gezinnetje hé. En eerlijk gezegd had ik er ook geen zin in. Ik wou gewoon lekker lui zijn en tijd doorbrengen met man en zoon.

Vandaag trok ik ze dan eindelijk terug aan – loopschoenen! Een eerste kort rondje loslopen in het Domein van Hofstade. Vooral een test om eens te zien of ik nu echt wel heelhuids door die marathon ben gekomen. Het antwoord? Neen! Mijn spieren zijn volledig hersteld en voelen goed aan. Ook conditioneel ging dit toertje (7,5 km) zonder enig probleem. Maar mijn rechterknie heeft precies toch wel wat klappen te verduren gehad. Die laatste afdaling (800 hoogtemeters afdalen op een afstand van 5 km) was een pijnlijke bedoeling en ik voelde mijn knieën toen stevig pijn doen. Na 2 weken rust is mijn rechterknie daar blijkbaar nog niet van hersteld. Tijdens het rusten en rustig wandelen de afgelopen weken, heb ik er niets van gevoeld, maar nu bij het lopen voelde ik duidelijk pijn. Zolang het terrein vlak is, gaat het gelukkig wel, maar stijgen en vooral dalen is iets dat ik de komende trainingen best nog volledig vermijd.

Een overbelastingsblessure is niet abnormaal en dat komt wel weer goed, zolang ik maar geen te zotte dingen doe nu. Gelukkig heb ik de komende weken niets op de planning staan en voel ik dus niet te veel druk om toch maar keihard weer te gaan trainen. Eerste doel is de In Flanders Fields-marathon half september. We zullen wel zien hoe die knie evolueert, of ik daar aan meedoe of niet. Ik hoop natuurlijk van wel, maar mijn hoofddoel dit jaar was de Mont Blanc Marathon. De rest van het jaar mag het wat relaxter zijn 😉

annecy