Weer marathon-klaar!

De voorbije weken stonden in het teken van opbouwen opbouwen opbouwen. Niet alleen een opdracht voor yours truly. De voorbije weken coachte ik ook loopmaatje I. voor haar allereerste halve marathon. Eind augustus liep ze gezwind 5 km en kreeg  ze het in haar hoofd om haar in te schrijven voor een halve marathon op 1 oktober. En of ik haar daar naartoe wilde coachen? Het werd sowieso een win-win-situatie voor ons beiden, want zo hadden we al minstens elke zondag gezelschap: zij voor haar steeds langer wordende duurlopen, en ik telkens voor een stukje van mijn steeds langer wordende duurlopen. I. is ondertussen helemaal klaargestoomd voor de halve marathon in Brussel komende zondag, waar ik haasje voor haar ga spelen. Voor mij wordt die halve marathon een halve generale repetitie voor de marathon van Zeeland op 7 oktober. Een datum die ook wel heel dichtbij aan het komen is.

Ben ik nu weer marathon-klaar? Ik vrees er dit keer toch wat voor. Ik heb dan wel twee keer een dikke 30 km getraind, maar echt supergoed getraind voel ik me niet deze keer. Nou ja, vorig jaar was ik totaal niet getraind (op één 30’er na) en haalde ik de finish ook. En gelukkig hoef ik me totaal niet meer te bewijzen. Dit jaar liep ik al twee marathons en deze doe ik gewoon weer lekker mee voor de sfeer en de gezelligheid (score 10/10). En omdat Coach Tiny er mee loopt, voor de 10e keer alweer! Geen eindtijd in het vizier, wel de finish, want een DNF wil ik daar geen tweede keer achter mijn naam hebben (zoals in 2015 het geval was).

Maar eerst dus de halve marathon van Brussel a.s. zondag. Ooit in 2006 liep ik hem al eens, dat was toen één van mijn eerste halve marathons (de 4e om exact te zijn). Toen deed er nog niet zo veel volk mee, dat is ondertussen wel wat anders. Voor mij telt zondag de opdracht om I. naar de finish te krijgen, waar ze met glans in zal slagen overigens!

 

 

Advertenties

Op weg naar ‘niks’

Nog een paar nachtjes slapen en dan mag ik weer eens lekker los gaan in de natuur. Voor de vijfde keer op rij sta ik aan de start van dat gezellige loopje in Geldrop, ’t Is voor Niks. Ook dit jaar weer letterlijk te nemen, die naam. Geen euro inschrijvingsgeld aan verspeeld en toch altijd een toporganisatie in ruil met bevoorrading, douches en zelfs een tombola met wat leuke prijzen (helaas heb ik nog nooit iets gewonnen).

De voorbije weken trainde ik dus rustig voort met het oog op de halve marathon. Het wordt voor mij opnieuw die mooie afstand van 21,1 km. Maar je kan er ook een hele marathon lopen, of 30 km (al 2 x gedaan), of een 15 km (1 x) en er is ook een 10 km en een 6 km. Voor ieder wat wils dus. Altijd ook weer een gezellig weerzien met heel wat loopvriendjes uit België en Nederland. Ik kijk er dus volop naar uit.

Puzzelen en plannen

De trainingen verliepen best wel goed de voorbije weken. Alleen is het wat meer puzzelen om elke week vier trainingen ingepland te krijgen. Sinds kort werk ik weer fulltime en dat combineren met een 6-jarige die dagelijks huiswerk heeft, huishouden doen (ik doe het Olympisch minimum, het huis zal zo ook wel blijven staan is mijn motto), vrijwilligerswerk en noodgedwongen wat rust tussendoor, maakt dat het soms met kunst- en vliegwerk is dat ik er toch ergens een training krijg tussengepropt. Maar gelukkig loop ik ook echt graag en plan ik het dus trouw vier keer per week wel ergens in. In putteke winter schrap ik er misschien af en toe wel eens eentje hoor, we zien wel.

drawamap

Zoniënwoud en stormloop

Zoals al gezegd…de trainingen verliepen goed. De leukste waren die in fijn gezelschap. Zo kwam Mont Blanc-maatje Heidi onlangs met de vraag om samen de 20 km-route in het Zoniënwoud nog eens te doen. Een uitnodiging waar ik gretig op inging. Wat was dat een heerlijk loopje. Genieten van de herfstpracht van het Zoniënwoud en ondertussen gezellig bijkletsen, want we hadden elkaar al een eeuwigheid niet meer gezien.

En dan had je vorig weekend die eerste stevige herfststorm. Wat moet een loperke dan doen? Tja, gewoon gaan natuurlijk. Met de auto naar het Domein van Hofstade gereden ipv zoals gewoonlijk ernaartoe te lopen (té open en bloot parcours in dat stormweer), maar natuurlijk was het Domein gesloten (maar je moet niet denken dat dit op hun Facebook-pagina stond, die ik vlak voor mijn vertrek nog had geconsulteerd). Dan maar wat geïmproviseerd, gelukkig ken ik mijn weg wel heel goed in de omgeving. Na 6,5 km stond ik weer aan de parking, waar ondertussen enkele Heidejoggers waren gearriveerd. Met een man of 10 (in plaats van de gebruikelijke 30-tal lopers) gingen we dan verder voor nog eens een kleine 11 km. Het werd een gezellige boel en die storm viel een pak beter mee dan dat je zou denken.
Dacht ik op voorhand geen meter te zullen lopen die dag door de storm, klokte ik toch mooi af op een dikke 17 km. Perfecte laatste langere duurloop voor de halve marathon.

stormloop

En zo ben ik er helemaal klaar voor. Laat die halve marathon maar komen! Maar het zal vooral weer genieten zijn van het gezelschap, het weerzien met oude bekenden en het prachtige parcours dwars door de natuur.

 

Halve Maasmarathon Visé

Wat een idee: een halve marathon lopen bij een temperatuur van 27°C? Ik hou wel van warmte, maar mijn lijf is er nu nog niet aan gewend. Anderhalve week geleden liep ik nog te bibberen in lange tight en een shirt met lange mouwen. Gisteren was dat in korte short en mouwloos shirtje, wat een verschil!
Coach Tiny stuurde me zaterdag nog snel een mailtje met de nodige warmte-tips. Die waren welkom, want dankzij hem ging ik nog snel op zoek naar zonnebrandcrème (een fles van een jaar oud onderin de kast in de badkamer gevonden, oef!), petje, camelbak én last but not least…vaseline tegen de onvermijdelijke schuurplekken.

Beetje stress vooraf

Zondagmorgen om iets na 8 dan de baan op richting Visé. Om kwart na 9 arriveerde ik er al en vond ik een (ietwat illegaal) parkeerplekje pal naast de sporthal. Een pendelbusje kwam al direct aangereden om me naar de startplek te brengen. Wat een service! Ik was helemaal nog niet klaar! Ik moest me nog helemaal insmeren met zonnecrème en vaseline (op de delicate plekskes), een sandwich binnenwerken, banaantje zoeken onderin m’n sporttas en nog wat water binnengulpen. Dus de lieve meneer al maar laten vertrekken met een andere sporter. Nog geen 2 minuten later stond het volgende busje al bij mij om me mee te voeren. Ik kreeg er zowaar bijna stress van!

Dan toch maar het busje ingekropen en 3 minuten later was ik al in het dorpscentrum.. Toen kwam het eerste echte paniekmoment van de dag…mijn petje! Shit, waar was dat gebleven. Ik had het zeker meegenomen met het busje, maar bij het uitstappen was ik het dus kwijt. Nog in het busje? Tja, busje was alweer weg. Dan maar eerst mijn startnummer gaan afhalen en dan terug naar de plek waar de chauffeur me had afgezet.En ja hoor, ik vond de buschauffeur terug, maar geen petje in het busje. Dan maar zoeken op straat en hallelujah…ik zag plots mijn petje bengelen aan een hek! Iemand had het dan toch gevonden. Weg paniek, want met die warmte kan ik echt niet zonder petje.

Ondertussen was het 10 uur en had ik nog een uurtje te spenderen tot aan de start. Ik ben zeker 10 keer naar ’t toilet geweest! Zenuwen! Schrik! ’t Was bloedheet en ik voelde me totaal niet klaar voor deze tocht. 10 minuutjes voor de start toch maar eens een 200 meter gelopen om te zien hoe m’n benen aanvoelden en dat bleek dramatisch slecht. Aiai toch.

Plan van aanpak direct om zeep

Om 11 uur werden we in gang geschoten en ik besloot rustig te starten. Dat besluit heeft welgeteld 50 meter standgehouden. Iedereen raasde er direct vandoor en ik werd meegezogen in de flow. Mijn tempo lag tussen de 10,5 km en 11 km/uur. Veel te rap. Maar mijn benen wilden plots wel meewerken. Oké, plan laten varen dus en gewoon gaan onder het mom van ‘we zien wel waar dit eindigt’.

Het eerste dipje kwam rond 9 km toen we plots een kasseistraat onder onze voeten kregen en die leek echt eindeloos te duren. Ik geraakte mijn tempo kwijt en de hitte viel plots als een baksteen op mij. Gelukkig was er een drankpost op 10 km, waar ik even rustig de tijd nam om te drinken. Daarna geraakte ik weer vlot op weg. Een paar kilometer verder werd het weer eventjes wat lastig door de hitte. De drankpost rond km 14 kwam er net op tijd. Daar nam ik een gelletje en veel water. Het gelletje smaakte erbarmelijk slecht (het was eens iets nieuws, omdat m’n vertrouwde Squeezy’s uitverkocht waren in de winkel), maar ik kreeg er wel vleugels van. Op dat punt kwamen ook de marathonlopers bij ons (die waren 2 uur eerder gestart) om de laatste 7 km op hetzelfde parcours te lopen, en ik bevond me net bij de pacer van 4 uur. Leuk tempo en ik kon vlot mee, het motiveerde me zelfs om met dat groepje mee te lopen.

Rond km 18 moest ik ze toch lossen, omdat de hitte me toen helemaal te pakken kreeg. Even rustig de tijd genomen om nog wat bij te drinken en een extra gelletje te nemen en zo op m’n gemakske naar de finish gehobbeld. Ik had helemaal geen doel qua tijd, dus had op dat vlak geen stress of zo. Maar toch ben ik achteraf wel heel content met het resultaat, een goeie 2 uur 5 minuten. Dat ging dus gewoon stukken beter dan ik vooraf had kunnen dromen. In ‘gewone’ weersomstandigheden was ik zeker onder de 2 uur geëindigd en da’s wel een fijn gevoel. Uiteindelijk heb ik geen stevige snelheidstrainingen of zo gedaan het voorbije jaar.

En is ie dan echt de moeite?

Wat ik dan vond van de Maasmarathon? Want zo noemt die eigenlijk officieel…’marathon’, maar dan ook met andere afstanden (5 – 10 en halve marathon). Mja…iedereen is zo vol van het parcours, maar ik snap niet goed waarom. Ten eerste gaat het parcours amper langs de Maas (pas na 6 km en dat tot 9 km en daarna nog eens een stukje van zo’n 2 km lang). Ten tweede gaat het parcours daarnaast door niet zo’n al te interessant landschap en soms zelfs langs stukjes drukke wegen. Ik zag achteraf op Google Maps dat men een heel natuurgebied zelfs volledig links laat liggen. Jammer vind ik dat. De marathon zelf zou wel meer de moeite zijn, omdat die tot in Maastricht gaat. Maar de halve marathon is in mijn ogen dus iets minder de moeite. Dan is de halve marathon in Sluis of die in Ploegsteert een heel pak mooier om te lopen.

maasmarathon
het satellietplaatje van het parcours

Maar verder niks op aan te merken hoor. Prima organisatie, met ruime drankbevoorrading onderweg, een goodie-bag met drank en eten bij de finish én met een schitterend pendelbusjes-systeem (ook op de terugweg moest ik er amper een minuutje op wachten). De douches heb ik niet getest, ik ben gewoon direct naar huis gereden om thuis te douchen.

What’s next?

Tja, ik ben al aan het broeden op iets. Zo ergens half juni denk ik… Will keep you posted!

 

’t Is voor niks!

Afgelopen zondag was het weer de ’t Is voor Niks-loop in Geldrop. Ondertussen een jaarlijks afspraakje voor heel wat loopvriendjes en ook dit jaar was de bende weer paraat. Ik had er dan wel een eenzaam ritje naar Geldrop opzitten, zodra ik de auto geparkeerd had, kwam ik coachTiny al tegen en ook binnen zaten al wat bekende gezichten te wachten. Vaarwel eenzaamheid, welkom gezelligheid.

Tis-Voorniks

Ik was naar Geldrop afgezakt voor de babbels en gezelligheid, maar toch ook wel een beetje om te lopen. De halve marathon zou het plan worden vandaag. Vorig jaar liep ik er de 15 km, de twee jaren voordien 30 km. Dat is wel het leuke aan deze ‘wedstrijd’, je hebt er veel keuze. Er liepen heel wat vriendjes de marathon trouwens, best wel pittig daar.

Het weer beloofde niet veel goeds en voor de start kwam er nog een hele plensbui langs. Gelukkig vond ik gezelschap voor onderweg: Nicole, een loopmaatje van Tiny, en Philippe, die ik al een eeuwigheid niet had gezien, gingen mee op pad voor de 21 km. Het werd dus een gezellig keuvel-twee-uurtje waarbij we enkel de laatste 5 minuten weer een regenbui over ons heen kregen. Oké, we hadden ook wel wat stukken wind onderweg, waardoor we danig uit ons ritme geblazen werden. Dat hoort erbij daar in Geldrop!

Snelheid was sowieso niet aanwezig zondag. We hadden het te druk met babbelen en af en toe was het wel eens wat kwestie van op elkaar te wachten als de ene of de andere even een kort dipje doormoest. Jammergenoeg moesten we Nicole 4 km van het einde definitief lossen, doordat ze last kreeg van een knieblessure. Ze heeft uiteindelijk de finish wel gehaald, gelukkig.

Het was dus zoals ieder jaar een gezellige bedoening daar in Geldrop en ik ben blij met weer een halve marathon op m’n palmares (ook al liep ik die in mijn slechtste tijd ooit).

Deze week wel eventjes de loopschoenen in de kast gezwierd, wegens te druk op andere fronten. Maar geen nood: zondag haal ik ze wel weer boven voor een relaxed rondje ergens ten lande.

relax quote

Halve marathon Kasterlee + wat extra

Eindelijk nog eens een loopevenement op de agenda, dat was al van 6 oktober geleden. In ’t vervolg mag ik niet zo’n lange tijd tussen twee “wedstrijden” laten, want die eerste weken na 6 oktober miste ik precies toch wel een beetje een drive om te trainen. Pas de voorbije twee weken leek ik op dat vlak weer wakker te schieten, met het oog op wat me vandaag te wachten stond.

Samen met Heidi, Annemie en Stefaan ging ik om 10u van start op de (halve) marathon in Kasterlee. Ik was de enige voor de halve, de andere drie gingen voor de hele marathon. Voor Heidi haar allereerste marathon, dus temporiseren was de boodschap. Ik was boeman van dienst om de bende wat in te tomen. Annemie en Stefaan zijn normaal nogal snelle vliegerkes, dus die moesten zich sowieso ook al intomen. Voor hen was de marathon vandaag een training voor een 3-daagse ultra-trail in december. Eentje waar Heidi ook aan zal meedoen, dus zij moest haar eerste marathon sowieso ook rustig aanpakken. Het tempo werd dus bewust zo veel mogelijk onder de 10 km/u gehouden, een gezellig babbeltempo en dat werd het dan ook, gezellig! Genieten van het lopen, van het samen kunnen lopen en de kilometers vlogen gezwind voorbij. Dit zijn eigenlijk de leukste wedstrijden, geen stress om een bepaald tempo te halen of een eindstrijd na te streven. Je kan het dan wel moeilijk een wedstrijd noemen natuurlijk, maar wat maakt het ook uit.

Na één rondje moest ik de finish passeren. Toch even mijn tijd (2u11 of zo) laten registreren. Direct na de finishmat die mijn tijd vastlegde, glipte ik langs een nadarhek weer weg uit de finishzone en smeet mezelf weer op het parcours om de 2e ronde aan te vatten. Werd even tegengehouden door een verwarde official die riep van “hey, jij moet wel stoppen hé”, maar kon hem al lachend wel geruststellen dat ik gewoon nog een stukje ging uitlopen. M’n drie kompanen stonden me gelukkig even op te wachten aan de drankpost een 100 meter verderop en zo kon ik weer aanpikken.

Het was duidelijk dat er al wat vermoeidheid begon op te komen, want de gesprekken waren iets minder hevig en uitbundig dan tijdens de eerste ronde. Maar de drie marathonlopers zagen het nog steeds helemaal zitten, enkel Stefaan kloeg van wat last aan de knie. Een paar keer hebben ze me trouwens proberen overtuigen of ik toch niet gewoon de hele dan maar meeliep. Dat is verleidelijk natuurlijk, maar mentaal had ik me vandaag op 30 km ingesteld en niet op 42. Ik weet van mezelf dat ik dan mijn klop zo rond km 27 zou krijgen en als je er dan nog 15 ipv 3 moet lopen, da komt niet goed…
Het zou sowieso te vroeg geweest zijn, na enkele weken wat lanterfanten. Dus toch maar het verstand laten zegevieren.

Met een beetje spijt in ’t hart moest ik rond km 25 dus een afslag nemen en via een shortcut terug naar de finish trekken. Een paar 100 meter was dat via een eenzaam weggetje, maar dan kwam ik weer op het parcours terecht, weliswaar aan km 17 (of 38 van de marathon). Ik hoorde plots iemand roepen van “kijk, de eerste vrouw!”. Oeps. Maar snel mijn startnummer afgenomen, om niet verder verwarring te scheppen. De snelle mannen kwamen me één voor één voorbijgesneld, zo o.m. marathonkrak Frankie Leus zien voorbijsprinten. De rest kende ik niet. Zelf liep ik die laatste kilometers heel rustig en zoals verwacht kreeg ik mijne klop rond km 27. Op 28,5 km ging het licht zelfs even helemaal uit. Even kort pauze genomen om toch nog maar een gelletje te nemen en goed te drinken. Daarna ging het weer helemaal goed en kon ik zonder problemen uitlopen tot 30 km. Een 3u en 7 min over gedaan.

Doel voor vandaag dus goed gehaald. En ’t was nog plezant ook!

Mijn marathonvriendjes deden het ook super. Heidi’s eerste marathon ging in 4u26, een zeer mooie tijd voor een eerste! Proficiat!

Volgende week 30’er nummer twee en die doe ik in Geldrop op de ’t Is voor Niks-loop. Veel zin in!

finish2

op naar de eerste 30’er

Het leek er de laatste weken misschien niet op, maar ik ben eigenlijk aan het trainen voor een marathon. Nog minder dan een maand en dan is ’t zo ver. Hoog tijd dat ik dus weer eens wat meer kilometers ga doen!
Gisteravond nog een uurtje losgelopen. Eerste 5 km in gezelschap (loopgroep), daarna moest ik op m’n eentje verder. Niet veel lopers in de club die in de winter meer dan één rondje in de wijk zien zitten. Muziekje opgezet en dat tweede rondje dus in m’n uppie gedaan, liep lekker. Deze keer geen last van m’n inspanningsastma, maar het tempo lag dan ook wel een pak lager dan de 12 km/u van woensdag.

Morgen staat er wat meer op de planning: 30 km. De eerste in een reeks van drie 3-uurs-lopen als voorbereiding voor de marathon van Kampenhout. Die eerste 30’er ga ik niet alleen doen. Als setting koos ik voor de halve marathon van Kasterlee, waar ik dan nog een stukje aan ga plakken. Tegelijkertijd wordt er de marathon gelopen, twee rondjes. Dus ik kan perfect nog een stukje meelopen op de 2e ronde, maar na een 4-tal kilometer ga ik het parcours wel verlaten en terug naar de finish lopen via een binnenweg. Voor alle zekerheid gaat er wel een print van het parcours mee in m’n Camelbak, kwestie van niet te verdwalen daar (want wie me kent, weet dat ik daar heel sterk in ben).

Het is niet de eerste keer dat ik in Kasterlee loop. In 2007 en 2008 deed ik er ook al de halve marathon mee. Toch al even geleden dus en blijkbaar is het parcours aangepast sedertdien. Heb er alleszins veel zin in, vooral omdat ik de eerste ronde (en hopelijk dat stukje 2e ronde ook nog) samen met Heidi ga lopen, die haar eerste marathon er zal volbrengen! Dat ze de finish gaat halen, daar ben ik zeker van!

destination

winter is coming – plannen maken!

Ik kijk er niet naar uit, naar die dekselse winter. Voor mij mag het eeuwig zomer blijven. Gelukkig heb ik een hobby die op zich niet echt seizoensgebonden is. Lopen kan het hele jaar door. Ik loop echter wel liever in de zomer, met een shortje en topje. In de winter met zo’n lange wintertight en drie lagen bovenkleding om het een beetje warm te krijgen (ik ben een koukleum)…dat geeft me letterlijk een verstikkend gevoel. Toch probeer ik wat dingen op de planning te zetten. Het geeft me wat leuke vooruitzichten, maar vooral: het houdt me gemotiveerd om er met zoveel laagjes kledij toch op uit te trekken en te gaan lopen. Zonder plannen zou ik het eerste beste excuus aangrijpen om in m’n zeteltje naast de kachel te kruipen en in semi-winterslaap de winter trachten te overleven.

Plannen maken dus! Stilaan begin ik er een zicht op te krijgen, op mijn najaarsplanning van 2013. Toch word ik geconfronteerd met een probleem: er is een overaanbod van leuke dingen en ik heb moeite om te kiezen. Een heus luxeprobleem dus. Ik loste het als volgt op: een groot doel vastprikken in december en dan de weg ernaartoe. Elke maand iets, zodat het thuisfront ook akkoord is (zij het met het nodige gezucht). Slechts één keer wijk ik er vanaf en ben ik twee weken achtereen op pad. Voorts moet ik ook rekening houden met mijn eigen beperkingen. Ik heb dit jaar herhaaldelijk ondervonden dat ik traag recupereer van zware trainingen (trails dan), wat ertoe leidt dat ik bv. de Houffatrail niet ga doen wegens te kort voor m’n hoofddoel. Met spijt in het hart weliswaar, maar beter zo dan door overmoed weer een jaar in de lappenmand te liggen. Dat heb ik al eens voorgehad, never again!
Aan de planning van 2014 ben ik nog niet toe. Eén ding staat al wel vast natuurlijk, de Mont Blanc Marathon. Ook daar moet ik een weg naartoe uitstippelen, zonder mezelf of mijn gezinnetje te veel onder druk te zetten.

Dus wat staat er op de planning?
Het hoofddoel wordt de marathon van Kampenhout op 14 december. Jep, terug een marathon! Ook al ben ik blij met mijn finish in Monschau, toch wringt er iets bij mij omdat ik door mijn maagpijn niet voluit ben kunnen gaan. Ik wil het voor mezelf beter doen. Laat Kampenhout nu net achter de deur liggen en de marathon is geliefd bij mijn Westvlaamse loopvriendjes. Die komen dus ook met een aantal van heinde en ver af om hem mee te doen, voor mij wordt het dan een thuismatch. 6 rondjes van 7 km, voor de helft onverhard (door een privébos en zo), wel vlak. Alle elementen aanwezig voor een fijne marathon, enkel het weer kan wat roet in het eten gooien. Dat zien we dan nog wel. 

De weg ernaartoe ziet er als volgt uit:
– 22 september: Trail by the Sea (short distance) in Zeeland. 20 km trailfun
– 6 oktober: WLOB Trail in Lommel. 33 km (slik!) stevige trailfun, met het Running-on-Trails-team
– 17 november: Kasterlee halve marathon, waarbij ik ga proberen daarna nog een stuk bij te lopen tot 30 km
– 24 november: ’t Is voor Niks  in Geldrop, de 30 km. Lekker loopje door de Geldropse natuur dus.

En dat is het eigenlijk. De Houffatrail op 8 december zit er dus niet bij, want valt amper 6 dagen voor de marathon. 25 km stevig trailen zou wat te veel van me vergen zo vlak voor de marathon.

Tussen 6 oktober en 17 november zit er ook een lange periode zonder wedstrijden of trails. Maar in die periode valt ook een korte gezinsvakantie in de Moezelstreek in Duitsland, in lekker heuvelachtig gebied dus. Daar ga ik wel eens een stevig loopje doen in de natuur.

Hopelijk komen we zo toch al het najaar heelhuids door. Maar eerst morgen al eens veel plezier gaan maken op Klein Willebroek Loopt, een mooi natuurloopje hier in de streek. Veel zin in!

Brace-yourself-Winter

herstel -#Monschau -123 dagen

Tot mijn eigen grote verbazing loopt m’n herstel na afgelopen zondag supergoed. Gisteren was ik eigenlijk niet stijf en ik dacht van “’t zal dan wel voor morgen zijn”, maar niks van dat. Vanmiddag zelfs gewoon weer de 14 verdiepingen te voet per trap gedaan op ’t werk en dat ging ook zonder enig probleem. M’n collega had zelfs effe moeite om me bij te houden (‘k heb al enkele collega’s zo ver gekregen van gewoon mee te voet naar boven te gaan na de lunchpauze). Heerlijk gevoel, maar ook gevaarlijk…overmoed loert dan om de hoek. Dus me vanavond maar heel braaf aan m’n schema gehouden: 1 uur herstelloopje, meer mocht dus niet en al zeker geen tempoloop. Had gelukkig gewoon afgesproken in de club met P. om er een rustige duurloop van te maken en dat is dan ook zo afgewerkt. Heerlijk loopje in redelijk zachte (eindelijk!) temperaturen, de lucht lekker verfrist na een regenbuitje. 9,1 km in net geen 58 minuten aan een gemiddelde hartslag van 127…perfect herstelloopje dus.

Vanmorgen zag ik op de website van de organisatie van Vlaanderens Mooiste eindelijk de uitslagen verschijnen (helaas nog steeds geen foto’s). Niet alleen was ik blij verrast met mijn nu-echt-officiële-eindtijd: 1 uur 48 minuten 55 seconden. Ook m’n plaats als vrouw vond ik verrassend: 10e vrouw overall! Wow! Dat ben ik dus nog niet vaak geweest, slakje als ik meestal ben, haha. Vond het best wel cool! En neen, er waren niet slechts 10 vrouwen in het deelnemersveld! Na mij zijn er nog een 50-tal vrouwen gefinisht… Dus ja, ben toch wel een ietsiepietsie trots op mezelf (en zit momenteel op een hele grote roze wolk).

alive

profiel -#Monschau -124 dagen

Al een hele dag ben ik in blijde verwachting van spectaculaire actiefoto’s van de halve marathon gisteren, maar tot nu toe blijft het wat stilletjes op de website van de organisatie. Ik ben zeker een paar keer full frontal gefotografeerd, dus ik hoop er toch een paar mooie te ontwaren, als ze op de site verschijnen. Hurry up organisatie! 🙂

Via Movescount kan ik al wel dit fotootje posten: het hoogteprofiel! Volgens de Suunto (barometrische hoogteprofiel) 173 meter omhoog, en 170 meter omlaag. Volgens de Garmin van een medeloper was het 230 meter omhoog. Ik hou het maar ergens in ’t midden, dus een kleine 200 of zo. Maakt niet uit, het was heuvelachtig!

Het donkeroranje vlak is het hoogteprofiel, in het lichtoranje erachter zie je mijn snelheid… Of hoe een helling toch voor een dipje in de snelheid zorgde…

hoogte zwalm

Nu lijkt het wel alsof ik in de Alpen heb gelopen, maar zo was het natuurlijk ook niet. Daarom geeft Suunto ook een iets milder grafiekje, meer uitgezet over de afstand. En dan ziet het er zo uit (en zo was het ook in realiteit):

hoogte zwalm2Valt al een beetje beter mee dus, maar het bleef toch wel serieus hijgen op de hellingen omhoog.

een stukje parcours, bron: http://www.vlaanderensmooistemarathon.be
een stukje parcours, bron: http://www.vlaanderensmooistemarathon.be

Met m’n herstel gaat het eigenlijk heel goed. Amper sprake van stijfheid, alhoewel dat morgen nog wel anders kan aanvoelen. Morgenavond een rustig herstelloopje van een uur, samen met wat mensen van de club (als die niet te rap lopen tenminste) en vanaf donderdag hervatten we weer het schema als vanouds. De volgende uitdaging biedt zich al aan: zaterdag een trailtraining van een 15 à 20 km in het gezelschap van een paar straffe mannen en de 28e april is ’t alweer tijd voor de volgende wedstrijd: de Loop van Vlaanderen -25 km, alweer in de Vlaamse Ardennen. Leuke dingen om naar uit te kijken dus!

 

 

 

Vlaanderens Mooiste Halve Marathon-verslag -#Monschau -125 dagen

Het zag er gisteravond allesbehalve veelbelovend uit. Heel de dag lopen hoesten, en ’s avonds voelde ik me hondsberoerd. Misselijk, buikpijn…Oorzaak van dat laatste lag mogelijk aan de kat. Ons Pooh, 17 jaar oud en wat op de sukkel, was plots ernstig ziek. Wij ermee naar de dierenarts van wacht en ’t beestje kampte met een ernstige darmontsteking. Dixit de dierenarts ook overdraagbaar op de baasjes. Hmmmppfff… Preventief een Enterol genomen en hopen maar dat we niet collectief met gans het gezin getroffen zouden worden in de komende uren.
En ’s avonds voelde ik me dus belabberd en begon ik te twijfelen of ik de volgende ochtend wel Zwalm zou halen. Op tijd bedje in en ’s nachts heb ik gezweet gelijk zot. Alle ellende uitgezweet en vanmorgen voelde ik me kiplekker! Oef! Enkel dat hoestje nog, maar dat voelde toch ook wat beter aan.

Dus toch op pad naar Zwalm. Na een goed uurtje rijden draaide ik het geïmproviseerde parkeerterrein vlak naast de sporthal op. Dat hadden ze alvast prima georganiseerd. In de sporthal zelf was het chaos troef. Er waren massaal veel daginschrijvers opgedaagd en dat had de organisatie blijkbaar stevig onderschat. Maar geen nood…start werd kwartiertje uitgesteld, zodat niemand nodeloos moest stressen. En verder was er op de organisatie niks aan te merken hoor. En zo kon ik eerst nog wat kletsen met Eddy, Joeri, Kristof, Veerle en Koen. Eddy en Kristof gingen ook voor de halve marathon. De anderen gingen voor de volle, moedig!

Kristof en ik zouden proberen samen te blijven en te gaan voor een tijd van 1u50. Voor mij zéér ambitieus. Mijn PR zat zo nog ergens rond de 1u53 (ben de exacte tijd vergeten). Vorig jaar in Tilburg liep ik nog 1u54 en toen viel ik bijna dood over de eindmeet. En dan was er nog het parcours van deze Vlaanderens Mooiste…Zwalm ligt middenin de Vlaamse Ardennen en daar zijn wel heel wat heuveltjes te bespeuren. Maar ja, wie niet waagt niet wint hé. Ik ging ervoor gaan en zien waar het schip zou stranden.

Onmiddellijk na het startschot konden we al direct goed ons tempo nemen en aanhouden. Het ging wel snel en ik maakte me de bedenking of ik niet hopeloos mezelf al aan het voorbijlopen was. Die duiveltjes in m’n hoofd maar gewoon de mond gesnoerd en positief gedacht…ik kan dit! De eerste heuveltjes kon ik zonder problemen oprennen. Tempo zakte wel telkens eventjes, maar bij de afdalingen kon ik dat weer goedmaken. Normaal moest ik rond de 5:10 à 5:15 min/km lopen voor een eindtijd van 1u50. Ik zat er meestal net onder, dus bouwde een beetje reserve op. Dat zou wel nodig zijn, want er kwamen nog een paar serieuze kuitenbijters aan. Na een kleine 5 km moest Kristof me helaas laten gaan, de vorm zat toch net niet goed genoeg. Jammer! Moest ik dus alleen verder op m’n odyssee. Ipod opgezet en gewoon doorgegaan. Rond km 7 kreeg ik echter m’n eerste serieuze opdoffer. Een helling waar ik me compleet op stuk liep. Het bleef maar bergop gaan en er zat een serieus hellingspercentage op. Hartslag sloeg tilt en ik moest boven echt effe bekomen en een paar honderd meter uitlopen. Km 7 en 8 waren dan ook de traagste van heel de wedstrijd. Nadien kwam er even een vlakker stuk en ook wat afdalingen en ik slaagde erin van weer helemaal te recupereren. Oef!

Aan de drankpost rond km 11 heb ik dan een eerste gelletje genomen. Begon het gevoel te krijgen dat m’n energietank wat aan het leeglopen was. Het bleek een goeie beslissing, want ik kreeg weer volop energie en kon blijven tempo maken en zelfs nog versnellen. De heuveltjes deerden me niet en bij de afdalingen vlamde ik naar beneden. Dan aan km 15 de volgende patat: een stuk stevig vals plat dat maar liefst een kilometer aanhield. Echt steil was het niet, maar het bleef ook hier maar weer bergop gaan. Ik heb echt luidop lopen vloeken en mezelf toeroepen dat ik moest volhouden, lol. Gelukkig was er na de top weer een drankpost en ik nam een tweede gelletje. Weer een goeie keuze. Ik herstelde heel snel en kon m’n tempo weer oppikken. Rond 16 km liep ik m’n eerste onofficiële PR van de dag… het 10 mijl-punt passeerde ik na 1u23min30sec, wat 2 minuten sneller is dan m’n officiële PR (vorig jaar gelopen in Lier). Dat was al een enorme opsteker en het gaf me moed om door te gaan. Maar ik had nog wel 5 km te gaan en nog geen 27 minuten om die tijd onder de 1u50 te halen. Tandje bijsteken dus en dat lukte. Km 19 liep ik zelfs aan meer dan 12 km per uur. En de finish…die haalde ik in een netto-tijd (zelf gemeten) van 1 u 48 min 55 sec!!

Doel van 1u50 dus meer dan gehaald, zelfs een minuut eronder. ‘k Hoef er geen tekeningetje bij te maken dat ik hier heel erg blij mee ben zeker? De mensen die me kennen, weten dat ik geen spel maak van PR’s en tijden, maar dit is de enige wedstrijd van het jaar waarin ik nog wel eens voluit wou gaan en als dat dan lukt, is dat natuurlijk heel tof. En die 1u50 is, net zoals de 50 minuten op de 10 km, zo’n grens die ik eens wou slopen. Dus blij dat dat gelukt is en dat we daar dan ook weeral vanaf zijn ;-). Maar vooral geeft het enorm veel vertrouwen voor de Monschau Marathon. Deze halve marathon kende een 200 hoogtemeters. Monschau kent er 700, de afstand is natuurlijk dubbel zo lang, maar ik ga hem uiteraard ook een pak trager lopen. Dat ik dit kon aan dit tempo, geeft me alleszins vertrouwen dat Monschau ook wel zal lukken, mits een pakje rustiger gelopen natuurlijk.

Na de wedstrijd trouwens niet stilgezeten. Snel gedoucht, frietje gestoken en dan naar huis gereden. Daar was ventje samen met zoon-lief stevige werkzaamheden in de tuin aan het uitvoeren (heel stuk afgraven, waar planten moeten komen) en ik ben nog een 3-tal uurtjes zwaar mee aan het zwoegen geweest. Het gevolg liet zich raden…rond 17u was ik geen sikkepit meer waard en begon ik sterretjes te zien…Ik denk dat er eentje vroeg in haar bed gaat liggen straks 🙂
suicidepace