Op weg naar Brussel

Zo, de marathon is helemaal verteerd. Het herstellen ging vlotter dan verwacht. In ons vakantiehuisje hadden we zo’n akelige draaitrap en toen ik daar op zondagavond na de marathon naar keek was dat met een onbehaaglijk gevoel. De vrees bekroop me dat ik de volgende ochtend nooit meer beneden zou geraken (en de badkamer bevond zich wel beneden, ai). Paniek voor niks bleek, ik geraakte zonder moeite de trap af. Moest zelfs niet op m’n achterwerk gaan zitten of achterstevoren trapje per trapje naar beneden schuifelen. Het viel dus wel mee met die stijfheid. Waar ik wel last van had was vermoeidheid. Een doodmoe gevoel over heel mijn lijf. Vermoedelijk het effect van de warmte dat toch stevig had ingehakt op mijn systeem. Die vermoeidheid is enkele dagen blijven hangen, maar hé…we waren met vakantie, niks moest! Lekker rusten dus. Dinsdag hebben we fietsen gehuurd en heb ik welgeteld 13 km rustig getrapt. Manlief had daar niet genoeg mee, dus die heeft nog wat extra kilometers gedaan, terwijl ik weer met mijn benen omhoog ging.

vlot hersteld

Dat rusten was ik na drie dagen wel weer beu, dus donderdagmorgen trok ik eindelijk mijn loopschoenen weer aan voor een herstelloopje. Eventjes de dijk aan het Grevelingenmeer wat op en af en dan heel onze Landal doorkruist, tot ik na exact 5 km weer aan het vakantiehuisje stond. Dat ging zonder moeite. Dus vanaf zaterdag, een kleine week na de marathon, maar gewoon het trainingsregime weer wat opgepikt. Vanmorgen was dat weer 1,5 uur en vanaf volgende week gaan we weer stilaan richting de 2 uur in het weekend.

20 km van Brussel voor Dokters van de Wereld

Nadeel van zo vlot te herstellen is dat overmoed dan om de hoek komt luren. Zo doen er wel wat vriendjes mee aan de marathon van Antwerpen op zondag de 23e april. Natuurlijk begon het bij mij ook te jeuken. Nu ben ik zelf van Antwerpen en ken ik het parcours wel goed genoeg om te weten dat het absoluut niks voor mij is. Maar toch…het jeukte. Gelukkig had manlief dit weekend eivol gepland en is een dagje marathon er niet bij te proppen. Dus geen marathon van Antwerpen en mijn lijf zal dankbaar zijn. Want overmoed schaadt (lees: blessures) en ik heb een belangrijker doel te lopen eind mei.

Zondag 28 mei loop ik met heel wat collega’s de 20 van Brussel mee en dat doen we voor een goed doel, Dokters van de Wereld. Deze ngo zorgt voor medische hulpverlening aan de allerarmsten in onze maatschappij, onder meer door rond te rijden met een ‘medibus’ en door zorgcentra uit te baten in Antwerpen en Brussel. Een nobel doel dus, en toen het voorstel van m’n werkgever kwam om mee te doen, twijfelde ik geen seconde.

dokters

Ondertussen heb ik al wat centjes ingezameld, maar alle beetjes extra helpen! Dus als je Dokters van de Wereld én mezelf een extra steuntje in de rug wil geven, dan kan dat via deze weg. Elke euro wordt integraal besteed aan de initiatieven in België.

groepstraining

Het leuke aan zo gezamenlijk naar een doel toewerken is dat je plots op je werk gelijkstemde zielen ontmoet die je voordien nog niet kende. Zo werd er vorige week in ons kantoor in Brussel een groepstraining georganiseerd en leerde ik weer wat collega’s (van andere departementen) kennen die ook gebeten zijn door het loopvirus. We kregen daarbij ook nog het enthousiaste gezelschap van enkele mensen van Dokters van de Wereld zelf, dus dat werd een gezellige boel. Voor ik het wist had ik zo onder mijn middagpauze 11 km bijeengelopen in het Warandepark. Heel fijn!

Het doel is duidelijk: eind mei 20 km over de heuveltjes in Brussel lopen. Geen zotte kuren tussendoor dus. Dat ze morgen daar maar doen in Antwerpen, ik hou me lekker lui aan de kant ondertussen.

 

 

 

 

De winter beu

Toegegeven, de winter levert soms mooie foto’s op. Zoals de foto boven dit artikel, genomen tijdens mijn dinsdagse training, op een boogscheut van m’n thuis. Maar verder ben ik het beu, die kou. Mijn spieren zijn het ook moe. Het herstel na de trail in Aalter liep vreselijk traag, terwijl ik anders toch wel vlot herstel, zeker na een niet zo’n loodzware loop van +20 km. Zelfs na de marathon van Zeeland was ik sneller hersteld en toen was ik bijna 5 uur onderweg geweest.

Wisselvallige week

Zondag kwam het gebruikelijke herstelloopje er niet meer van. Ik was te moe en had er geen zin in. Maandag startte weer een drukke werkweek, maar voelde ik me ronduit grieperig. Wat extra groentjes onder de middag deden gelukkig wonderen en tegen de avond voelde ik me weer beter. Maar trainen ging ook niet, want manlief was niet thuis. Dus twee volle rustdagen, dat moest toch voldoende zijn, niet?

Dinsdag werkte ik van thuis uit en kon ik onder de middag even op pad. Trouw mijn schema er bijgenomen en dat schreef een uurtje licht tempo voor (zone 2). In het begin liep het allemaal wat houterig, maar uiteindelijk werkte ik dat uurtje goed af. Maar toch voelden mijn spieren achteraf nog altijd stijf en houterig aan.

Ik doe sowieso elke avond een beetje aan stretching, die avond nam ik er nog wat meer tijd voor. Met averechts effect deze keer, woensdagochtend kon ik amper stappen. Mijn hamstrings en bilspieren zaten gewoon geblokkeerd. Dat het weer -7°C buiten was en ik er dit keer ’s morgens wel door moest, hielp geen zier natuurlijk. Op het werk besloot ik dan maar wat rondjes op het verdiep te stappen in de hoop de boel los te maken en dat leek te werken. Ik had sowieso mijn sportzak meegenomen en besloot het er ’s middags op te wagen, ondanks de kou. Gewoon een kort rondje naar het park en terug om die spieren weer wat los te lopen. Met succes. Die namiddag kon ik weer normaal stappen.

Donderdag terug een rustdag genomen en vrijdag kon ik enkel ’s avonds trainen. Maar na een volle week werken was het vat gisteravond duidelijk af. Het koppeke had er volop zin in, maar mijn benen niet. Het werd een getrek en een gesleur en de geteisterde hamstrings lieten zich opnieuw wat voelen. Normaal gezien moest ik een pittige piramidetraining doen, ik maakte er een rustig kort loopje van 50 min van, waar ik de rest van de avond moe van achterbleef. Misschien is er dus toch iets aan het broeien, ik hoop van niet.

Vandaag wordt alleszins een echt rustdagje en doe ik niks. En morgenvroeg zie ik dan wel weer. Dan staat er een 16 km op de planning en het tempo doet er niet toe, dus dat kan lekker traag, als m’n spieren mee willen werken tenminste.

badrun

 

Vlot herstel na de marathon, dus plannen maken

Na de Kustmarathon van Zeeland had ik me schrap gezet voor stijve benen, afzien, de trap niet meer afkunnen en vooral lamlendige vermoeidheid. Ik zou ZEKER een week niet lopen! Dat was toch het plan.

De avond na de marathon was ik inderdaad wel moe, maar de volgende dag – op zondag – voelde ik me eigenlijk gewoon…ok. Ik kon zelfs normaal de trap af. Beetje stijf hier en daar, maar het viel beter mee dan verwacht. Die eerste maandag werkte ik van thuis uit en trok ik ’s middags gewoon mijn loopschoenen aan voor een kort herstelloopje. En dat ging gelijk niks, alsof ik helemaal geen marathon had gelopen. Toen loopmaatje I. de dag erop vroeg of ik ’s avonds mee zou lopen, ging ik daar ook direct op in. Het werd een heerlijk tochtje.

De marathon was volledig verteerd en hoppa…dan maar weer gewoon de gebruikelijke 4 x per week lopen dus. Het nadeel van zo’n vlot herstel is dat je overmoedig kan worden. Een mens zou gewoon de week erop weer een marathon gaan lopen! Gelukkig heb ik op dat vlak al uitgebreid de nodige lessen geleerd en houd ik me dus in. Ik ben mijn rampjaar 2008-2009 nog niet vergeten. Toen liep ik een marathon, een 100 km (deels lopend/deels wandelend) en enkele weken later terug een marathon…om vervolgens een jaar lang geblesseerd te zijn. Niet meer van dat. Mijn lichaam stelt zijn grenzen.

Maar de positieve ervaringen van de voorbije weken, doen me natuurlijk wel watertanden naar een vervolg. Ik had me in juni al ingeschreven voor de jaarlijkse loting van de London Marathon. Helaas kreeg ik vandaag het antwoord dat ik ook in 2017 die marathon op m’n buik mag schrijven. Ach ja. Niet getreurd. Ondertussen was ik al lang een alternatief aan het plannen en dat wordt Rotterdam. Die valt in 2017 midden in de paasvakantie, dus kunnen we er een weekje vakantie aan breien ergens in Nederland.

In 2007 liep ik Rotterdam al eens en dat was een memorabele editie. Een week voor de marathon trainden we nog in wintertenue, de dag van de marathon zelf was het om 11u ’s morgens al tegen de 30°C. Heel de organisatie draaide compleet in de soep, er was onvoldoende waterbevoorrading en mensen vielen bij bosjes flauw. De marathon werd toen na 3 uur stilgelegd. Ik liep hem wel uit, omdat ik het geluk had net op het verste punt te zitten en het parcours toch moest vervolgen naar de finish. Maar ik werd wel aangemaand tot wandelen en dat zorgde ervoor dat ik hem nu niet echt op de meest geweldige manier ‘uitliep’. Nu 10 jaar later ook hier eens revanche nemen, dat lijkt me wel wat. Niet voor een supertijd natuurlijk, dat heb ik al lang opgegeven. Wel lekker uitlopen en met een smile finishen, want daar draait het om.

Alvast iets leuks om naar uit te kijken in 2017. Daarnaast plan ik ook wel wat trails, maar het aanbod is tegenwoordig zo groot, dat ik een beetje last van keuzestress heb. Nog een beetje wikken en wegen, maar ik heb nog tijd zat.

nn_rotterdam_marathon_2017
bron: http://www.nnmarathonrotterdam.nl

 

terug met schema

Maandag kreeg ik een leuk mailtje van mijn favoriete coach Tiny. Een gloednieuw schema! Dat was al van augustus geleden. Na m’n ziekteperiode hadden we besloten dat ik eerst even gewoon op gevoel weer wat op gang zou komen en dan wel zien wanneer een schema weer van pas zou komen. Na de Polar Bear Trail vond Tiny het blijkbaar welletjes en vanaf nu mag ik weer met schema lopen. Voor mij een verademing. Ik loop altijd een beetje “verloren” zonder een schema. Ik heb wel wat nood aan die houvast dat een schema biedt, maar ook wel aan het vermanende vingertje van Tiny wanneer ik me er niet al te best aan houdt.

Het schema begon op dinsdag met een rustig herstelloopje van 45 minuten. Dat ging heel vlotjes, dus het herstel na de trail zat best wel oké. De gezondheid is helaas nog niet 100%. Heb weer last van m’n astmatisch hoestje wat niet zo bevorderlijk is voor het lopen. Zo’n episode duurt altijd een week of 3, dus de komende trainingen zal dat nog wel meespelen.
Vrijdagavond mocht ik alweer een uurtje op pad. Ik had al heel de dag last gehad van m’n ademhaling en dat was er vrijdagavond wel aan te merken. De ijskoude tegenwind maakte het alleen maar erger. Op zich wilden mijn benen vlotjes mee, mijn longen niet. Dus de hartslag ging enorm de hoogte in, maar het uurtje kreeg ik wel rond.

Vandaag was het andere koek. Er stond terug een uurtje op de planning en ik was blij dat het “maar” een uurtje was. Het weer buiten was allesbehalve uitnodigend. Gure wind, kou, regen….absoluut mijn weertje niet. Al van ’s morgens stak ik in mijn looptenue, maar de goesting om te vertrekken kwam niet. Uiteindelijk mezelf rond half 2 in de namiddag een stevige sjot gegeven en toch vertrokken. Had een rondje uitgestippeld dat grotendeels onverhard was, maar waar ik niet op gerekend had was dat een deel van die route ook compleet verzadigd en zelfs deels overstroomd zou zijn door de vele regen. De eerste kilometer liep over asfalt en daarna ging ik de paden op. De dikke 1,5 km die volgde, werd het meer een geploeter door de modder dan lopen en was het soms zoeken naar een stukje pad om niet tot mijn knieën in het water te zakken. Daar ging mijn hartslag, over the top…Tel daarbij nog het rotweer en mijn longen die niet meewilden en je kan je inbeelden dat de fun een beetje zoek was. Ik had over m’n longsleeve een regenjasje aan, ideaal op de stukken tegenwind, maar de stukken mee-wind had ik het gevoel dat ik aan het stikken was van de warmte. Na 50 min het ding uitgesmeten en rond m’n middel gehangen, wat een verademing! Maar veel beterschap voor die training bracht het niet. Ik was blij dat ik na een uurtje (en amper 9 km) weer aan m’n deur stond.
Pfew, gewoon rap vergeten deze training. Niet dat ik er spijt van heb gehad (dat heb ik nooit), maar het is toch leuker als het allemaal wat vlotter gaat. Volgende keer beter.

Komende dinsdag een eerste snelheidstraining. Ben benieuwd of ik er iets van tempo ga uitkrijgen, uit dit kaduuke lijfje van mij…

showingup

het zwarte gat?

De hitte van de voorbije dagen hakt er in. Normaal kan ik goed tegen zomerse omstandigheden van 30°C, dit jaar niet. Geen idee waarom. Mijn lijf doet rare dingen momenteel, zoals vocht ophouden waardoor ik er zowat als een luchtballon uitzie. Mijn benen voelen loom en zwaar aan. Mijn humeur staat wel op zon-stand, maar er zit een zekere sufheid achter waardoor ik toch geen meter lijk vooruit te geraken in het leven dezer dagen. Dat die sufheid ervoor zorgt dat ik weinig tot niks goesting heb om te gaan sporten, is evident. Maar misschien is er nog meer aan de hand…

Ik moet mezelf een stevige sjot onder m’n gat geven om de deur uit te gaan in looptenue. Woensdagavond lukte het wonderwel, maar de eerste kilometer was een helse kwelling. Ik kreeg amper mijn benen in beweging. Gelukkig beterde het en kon ik uiteindelijk een toertje van 7 km afleggen  (in de hitte, dus rondje ingekort). Vanavond zorgde loopmaatje Christine voor een stok achter de deur door met mij af te spreken om te gaan lopen. We hadden elkaar dan ook enorm veel te vertellen, zij over de Ardennes Megatrail en ik over de MBM. De zware benen voelde ik daardoor iets minder, 12,2 km was het wonderlijke resultaat van deze fijne babbeltraining.

Ik vermoed dat ik op de één of andere manier toch in het fameuze zwarte gat ben belandt. Een half jaar toeleven naar een doel dat, in mijn ogen, net iets te ver over mijn kunnen reikte. Nu dat doel dan toch gehaald is, heb ik precies alles bereikt wat ik wou bereiken in deze mooie sport. De trainingsperiode was daarenboven niet alleen een aanslag op m’n lijf en leden, maar ook op mijn gezin. Blijkbaar kan ik het even niet meer opbrengen om terug zo’n trainingsritme aan te vatten voor een volgende marathon. Moet ik nu gewoon toegeven aan dat gevoel of mezelf toch maar bijeenrapen en koste wat het kost weer gaan trainen voor marathon nr 10 (die gepland staat over 7 weken!). Ik weet het niet goed. Ik geef mezelf nog een weekje om te beslissen. Misschien neemt m’n knie (die nog steeds niet 100% in orde is) wel gewoon de beslissing voor mij en dan is het makkelijk natuurlijk. Maar normaal gezien ben ik zo’n karakterbeestje dat toch doorzet, nu alleen nog de energie en goesting daarvoor vinden…

groove

 

de draad weer oppikken

Zoals al eerder eens geschreven, liep ik tijdens onze vakantie geen meter. Beetje wandelen elke dag, daar bleef het bij. Sinds vorige week maandag pikte ik de draad weer op: loopschoenen uit de kast gehaald en voorzichtig weer wat kilometers maken. Dat ik de Mont Blanc Marathon nog niet helemaal verteerd heb, bleek al direct op die eerste training. Een pijnlijke knie. Dat euvel is nog steeds niet helemaal voorbij, maar het gaat gelukkig al beter.

Vorige week ging ik maandag en dinsdag op stap en daarna lukte het even niet meer (omwille van combi gezin en weer aan het werk gaan). Twee volle dagen rust en dan weer op stap de vrijdagavond. Voelde ik maandag en dinsdag mijn knie hevig opspelen, vrijdag was daar tijdens de training niks van te merken. Ik liep toen wel in het olijke gezelschap van Roger en we hadden als fietsbegeleider de Willy bij. Twee oude knarren die dit jonge veulentje aan de waggel hielden. Natuurlijk voelde ik mijn knie totaal niet, als je in gezelschap loopt vergeet je überhaupt dat je knieën hebt.

Zondag dus weer alleen op pad, voor het eerst weer iets langer dan een uurtje. Wanneer mijn gedachten uitgingen naar wat ik voelde, begon m’n knie weer wat te zeuren. Idem dito vanmorgen toen ik het niet kon laten en weer m’n loopschoenen bovenhaalde. Zit het nu in mijn koppeke of niet? Ik blijf voorlopig toch maar voorzichtig en maak het niet te lang en te zwaar. En voorlopig vind ik dat prima zo. Nog een week of 2 aanzien en dan beslis ik wat ik ga aanvangen met die In Flanders Fields Marathon half september. Hotelletje is nog niet geboekt, enkel de inschrijving voor de marathon is al geregeld.

Ik krijg al af en toe de vraag welke grote uitdaging ik volgend jaar zoek aan te gaan. Eerlijk gezegd ben ik daar nog totaal niet mee bezig en spookt er momenteel niet iets speciaals door mijn hoofd dat ik echt nog wil doen. Suggesties zijn uiteraard altijd welkom 🙂

thepresent

 

terug thuis

Zondag bolden we ons landje weer in, na een dikke 2 weken Frankrijk. Eerst drie dagen in Chamonix doorgebracht voor die fameuze marathon. Daarna trokken we een tikje verder, om ons te nestelen vlakbij het Chartreuse-massief, op de grens van de departementen Isère en Savoie. De eerste 8 dagen of zo hadden we daar ook een heerlijk weertje. De laatste dagen was het er echter ook maar een triestig gedoe op vlak van het weer. Regelmatig een stortbui, bewolkt, en de laatste twee dagen dat we er zaten gewoon ronduit frisjes en nat. Vrijdag vertrokken we weer wat meer noordwaarts naar het plaatsje Langres (grens Bourgogne-Champagne) waar het weer geen sikkepit beter was. Enkel de laatste avond van onze vakantie konden we nog wat genieten van een heerlijk zonnetje en zaten we de hele avond buiten.

Ondanks het slechtere weer de laatste week, was het toch een heerlijke vakantie en hebben we volop genoten. Ik probeer er deze week nog wat meer over te schrijven hier, met wat foto’s erbij!

Het herstel na de marathon verloopt vrij goed. Ik was natuurlijk wel een klein beetje stijf de eerste dagen, maar ik raakte toch vlot trappen op en af, wat altijd een bemoedigend teken is. Wat frappanter was, was vooral een zeer vermoeid gevoel in lijf en leden. Ik voelde me de eerste dagen gewoon op, moest me overal naartoe slepen en sliep ’s nachts 10 uur aan een stuk. 6 maanden training en dan die marathon als kers op de taart, het had toch wel wat effect.
Gelukkig waren we op vakantie en mocht alles op ons dooie gemakske gebeuren. Die rust deed veel deugd.

Twee weken lang trok ik geen loopschoenen aan. Een belofte waarmaken aan mijn gezinnetje hé. En eerlijk gezegd had ik er ook geen zin in. Ik wou gewoon lekker lui zijn en tijd doorbrengen met man en zoon.

Vandaag trok ik ze dan eindelijk terug aan – loopschoenen! Een eerste kort rondje loslopen in het Domein van Hofstade. Vooral een test om eens te zien of ik nu echt wel heelhuids door die marathon ben gekomen. Het antwoord? Neen! Mijn spieren zijn volledig hersteld en voelen goed aan. Ook conditioneel ging dit toertje (7,5 km) zonder enig probleem. Maar mijn rechterknie heeft precies toch wel wat klappen te verduren gehad. Die laatste afdaling (800 hoogtemeters afdalen op een afstand van 5 km) was een pijnlijke bedoeling en ik voelde mijn knieën toen stevig pijn doen. Na 2 weken rust is mijn rechterknie daar blijkbaar nog niet van hersteld. Tijdens het rusten en rustig wandelen de afgelopen weken, heb ik er niets van gevoeld, maar nu bij het lopen voelde ik duidelijk pijn. Zolang het terrein vlak is, gaat het gelukkig wel, maar stijgen en vooral dalen is iets dat ik de komende trainingen best nog volledig vermijd.

Een overbelastingsblessure is niet abnormaal en dat komt wel weer goed, zolang ik maar geen te zotte dingen doe nu. Gelukkig heb ik de komende weken niets op de planning staan en voel ik dus niet te veel druk om toch maar keihard weer te gaan trainen. Eerste doel is de In Flanders Fields-marathon half september. We zullen wel zien hoe die knie evolueert, of ik daar aan meedoe of niet. Ik hoop natuurlijk van wel, maar mijn hoofddoel dit jaar was de Mont Blanc Marathon. De rest van het jaar mag het wat relaxter zijn 😉

annecy

roestig dieseltreintje

Dat 6,5 uur trailen in de hitte er een beetje inhakt, had ik wel kunnen vermoeden. Echt stijf was ik niet zondag, ik kon zelfs normaal de trap af. Zondag een wandeling gedaan met het gezinnetje en ook maandag was het slenterdag met man en zoon. Dinsdag besloot ik het er dan maar op te wagen: een rustig herstelloopje. Aiai, dat ging helemaal niet zo vlot. Als een roestig dieseltreintje trok ik op gang, de eerste kilometers al piepend en krakend. Pas na een kilometer of 4 kwam er enigszins schwung in mijn loopbeweging, maar ik besloot maar naar mijn lijf te luisteren en het toertje kort te houden. Na 6 roestige kilometers stond ik weer thuis. Beter iets dan niets.

Dinsdagavond stond er dan een fietstocht gepland met een aantal mensen van de ouderraad. 19 km afgelegd op ’t gemakske (1u15 ongeveer) en dat ging wel supervlot. Het is dus duidelijk het lopen dat even niet zo wil vlotten. Tiens, hoe zou dat toch komen?

Woensdag had ik gelukkig geen tijd om te sporten. Verplicht dagje rust dus, ik kon er maar deugd van hebben. Maar toen ik vandaag (donderdag) in de wagen stapte en moest schakelen, schakelde er ook een spiertje in m’n hamstring helemaal verkeerd. Kramp! Auw! En met die kramp moest ik helemaal tot in Antwerpen geschakeld geraken. Al strompelend van de auto naar m’n werk gebanjerd en daar de hele dag met een stijve hamstring gezeten. Goed om m’n vertrouwen even helemaal de dieperik in te helpen natuurlijk, een blessure kan ik nu wel missen als kiespijn.

Toen ik in de vooravond terug naar m’n auto moest banjeren, besloot ik er even tempo in te zitten en zie daar: die stramheid in m’n hamstring verdween! Ik kreeg een idee….Misschien deze avond een stukje gaan lopen? Na Seppe om 20u in zijn bed gezwierd te hebben, deed ik net dat. Een half uurtje erop uit getrokken om rustig te gaan loslopen om te zien hoe die hamstring en de rest van m’n spieren zich zouden gedragen. Het liep ook nu in het begin weer als een roestig dieseltreintje, maar na een kilometer of 2 kwam er echt wel goeie schwung in. Enkel m’n voetzolen voelen nog wat pijnlijk aan na al het hard labeur (en ook wel die nieuwe steunzolen en nieuwe schoenen moeten nog wat wennen), maar verder niks meer te klagen. Zelfs de hamstring liet zich totaal niet voelen. Oef!

Nog een dikke twee weken te gaan! Wat me ertoe aanzet jullie ook even te verwijzen naar deze pagina. Waag je gok, schenk een euro of twee-drie of wat meer aan Een Hart voor ALS en wie weet win je wel een prijs!  En al wie al stortte, maar nog geen gokje waagde…alsnog doen hé!

firststep

lang leve compressiekousen!

Het herstel na de Bouillonnante verliep een beetje trager dan gewenst. Niet dat ik superstijf was, integendeel. Zondag kon ik zonder problemen de trap af . In de namiddag deed ik een wandeling van bijna 8 km met het gezinnetje, zonder dat ik enige problemen ondervond. Op één minpuntje na: mijn rechterkuit wrong wat tegen. Eigenlijk was dat probleem vorige week al gestart. Dinsdag een verkeerde beweging gedaan bij het afdalen van de trap op het werk. ’s Avonds was die kuit stijf en woensdag was dat niet beter. De kuit stond helemaal strak gespannen. Veel gemasseerd, gelleke erop gesmeerd en schietgebedjes geslaan opdat het zou beteren. Donderdag liep ik dan wat los, maar wel met compressiekousen aan. Dat ging volledig probleemloos. De kuit voelde tegen zaterdag dan helemaal goed aan, maar tijdens de Bouillonnante was ik er toch niet helemaal gerust in. Bij de eerste klim voelde ik m’n kuiten opblazen, maar de compressiekousen (Skins) deden voortreffelijk hun werk. Direct na die beklimming herstelden m’n kuiten zich en de rest van de trail had ik er niet zo’n last meer van.

Tot gisteren… Onnozele kip als ik ben, denderde ik in volle overmoed weer een paar verdiepen per trap af op m’n werk. Ik was even vergeten dat ik twee dagen eerder een heuse calvarietocht had ondernomen en nu een rustdag had. Het gevolg laat zich raden: pijn in die kuit, alweer. Aarrrghhh. Met pijn gaan slapen en mezelf voorgenomen dat als ik vandaag wakker zou worden met pijn, ik dat herstelloopje dat op de planning stond, zou laten varen. Gelukkig zonder pijn wakker geworden, maar ik besloot al van ’s morgens met compressiekousen rond te lopen. Just in case. Ik werkte toch van thuis uit vandaag, dus kon me effe laten gaan op vestimentair vlak.

’s Middags onder m’n pauze me dan gewaagd aan dat herstelloopje en hallelujah: geen pijn! Oef!! Uiteraard wel met die kousen gelopen. Een 7,5 km afgelegd in 45 minuutjes. Lekker rustig dus en niet te lang qua afstand. Morgen probeer ik daar nog een kwartiertje aan te breien, als die kuit zich koest houdt tenminste.

Ik ga me eens moeten verontschuldigen bij de buren, want tegenwoordig zie ik er meer en meer uit als een clown als ik hier in de buurt ga lopen: compressiekousen onder een short, afstroopbare mouwtjes en dan nog allerlei electronica dat aan mij hangt te bengelen. Alles voor het goeie doel zullen we maar denken!
Op een wedstrijd loopt het sowieso vol met clowns en zie ik er nog gewoontjes uit. Hier in ons boeregatje is dat wat anders natuurlijk.

Lang leve de compressiekousen dus! Ze helpen echt wel, die dingen!

compression_sock_banner

na de marathon…

De marathon zaterdag was een training. Met andere woorden… ’t was niet de bedoeling dat ik daar 3 weken plat van zou liggen, niet meer in staat nog een stap te verzetten. Tiny voorzag dinsdag al opnieuw een rustige training en vanaf vrijdag start mijn gewone reguliere schema weer op. Vraag was of mijn lijf daar wel akkoord mee zou zijn.

Het antwoord is gelukkig ja. Zondag was ik een beetje stijf, maar kon ik zonder problemen de trap af. Maandag voelde ik amper nog iets. Schrik voor die eerste korte training op dinsdag had ik dus niet. Het werd een zeer rustig toerke van een kleine 7,5 km. Hier en daar voelde ik nog een pijntje, nog wat laatste restjes vermoeidheid die er uit moesten gelopen worden. Vanmorgen (woensdag) was ik weer niet te houden en ging ik nog eens op pad. Dit keer voor 7,8 km en aan een iets sneller tempo dan dinsdag. Enige restpijntje dat ik nog had, was tegen het einde van de training helemaal verdwenen. Een goed teken dus. Vlot hersteld van de marathon en klaar om de trainingen weer helemaal op te pikken.

Ik hoef alleszins niet lang te wachten tot een volgende uitdaging. Op 3 mei mag ik alweer aan de slag voor de 24 km La Bouillonnante, een pittige trail met zo’n 1200 hoogtemeters. Heel veel zin in!

bron: www.la-bouillonnante.org
bron: http://www.la-bouillonnante.org