Great Breweries Marathon – verslag van een helletocht

Zo, marathon nr 12 is binnen. Geen PR deze keer, toch niet wat tijd betreft. Qua lopen in de hitte wel een PR. Coach Tiny mailde vrijdag nog dat ik wel wat gewoon ben qua hitte, gezien de marathon van Rotterdam destijds in 2007 (27° in de schaduw). Ok, in 2007 was het echt heet daar in Rotterdam. Doe daar nu nog een paar graden bij en dat waren de omstandigheden van vandaag.

Warme start

Al voor de start was het aardig warm. De plannen om potten te breken borg ik dus al voor de start weer op. Gewoon op hartslag lopen (toch zo lang mogelijk), geen zotte dingen doen en goed naar mijn lichaam luisteren, dat was mijn opdracht aan mezelf.

Vooraf was het trouwens een heel leuk weerzien met enkele loopvriendjes en dankzij maatje Kristof leerde ik ook enkele mensen van het Keep On Running-groepje kennen. Uiteindelijk moest ik me nog bijna gaan reppen naar de start, omdat ik het te druk had met babbelen.

IMG_2085
met zo’n 900 aan de start

Soit, om 9u15 gaf de burgemeester het startschot en gingen we op weg.

De eerste kilometers wilden m’n benen niet zo goed mee van start en na 1,5 km moest ik al even achter een boom voor een plaspauze. Geen goeie start dus. Maar m’n hartslag was wel ok en m’n tempo lag lekker (zo’n 10,5 km/u). Mijn benen waren na de plaspauze plots ook beter gezind en voilà…eindelijk was ik goed op dreef.

Stilaan richting uitdroging en oververhitting

Na zo’n 10 km kwamen we in de eerste brouwerij, die van de Palm. Joepie, dixies daar, want ik moest weer plassen. Tja, de warmte liet zich echt wel voelen, dus ik dronk gelijk gek. Niet alles werd door m’n lijf vastgehouden blijkbaar. Voor alle veiligheid een gelletje genomen, kwestie van ook wat voedingsstoffen binnen te krijgen. M’n hartslag begon stilaan steeds tegen m’n zelf-opgelegde bovengrens te hangen en na 15 km was het stilaan om zeep. Ik wou tot minstens 25 km aan een hartslag van zo’n 155 lopen, maar hij ging plots al ruim over de 160. Tempo wat geminderd en hartslag ging mee naar beneden. Er kwamen gelukkig enkele schaduwstukjes en dat hielp om die hartslag terug wat onder controle te krijgen. Maar enkele kilometers later ging het weer keihard omhoog en moest ik dat idee van dat lopen op hartslag laten varen. Mijn benen voelden nog wel goed aan en ik kon vlotjes een tempo van rond de 10 km/u aanhouden.

Rond km 27 gingen we door de brouwerij van de Kwak en de Karmeliet. Daar nam ik terug een gelletje (nummer 3 ondertussen) met veel water en dat bekwam me heel slecht. Ik werd zo misselijk als wat. Eventjes een stukje gewandeld tot de misselijkheid wegging en dan kon ik gelukkig weer lopen.

Het 30 km-punt rondde ik in ongeveer 3 uur, dus dat was helemaal niet zo slecht onder deze omstandigheden. Maar stilaan begon er iets grondig mis te lopen. Ik begon me steeds vaker misselijk te voelen, zelfs na het drinken van gewoon wat water. Maar uiteraard bleef ik wel water drinken, de misselijkheid liet ik wegebben door wat te wandelen. Maar de wandelpauzes werden er uiteindelijk meer en meer, omdat ik duidelijk last van uitdroging en oververhitting begon te krijgen. Ik kreeg soms wat kouderillingen, kreeg last van steken en rugpijn (nieren). Gelukkig niet zodanig erg dat ik moest overwegen van te stoppen. Wel moest ik gewoon verstandig zijn en naar mijn lichaam luisteren. Dus wandelde ik geregeld, telkens een 100 à 200 m om vervolgens weer een halve tot hele kilometer rustig te joggen. De kilometers gingen zo ook voort en ik troostte me met de gedachte dat zowat iedereen rondom mij dezelfde tactiek aan het toepassen was om de finish te halen.

Finish gehaald

Uiteindelijk haalde ik de finish (aan de Duvel-brouwerij) in 4u27, dus eigenlijk nog helemaal niet zo slecht. Die laatste 12 km heb ik uiteraard heel veel tijd verloren, maar dat is maar zo. Ik vreesde compleet te gaan instorten aan de finish, maar dat is niet gebeurd. Onmiddellijk heel veel AA-drink gedronken, water en cola. Ik kreeg een stevige kramp in m’n kuit, maar had geconcentreerd magnesium-poeder bij en na een flesje water met dat poeder gedronken te hebben, voelde ik me snel wat beter.

IMG_2086
check de medaille in de vorm van een kurkentrekker

Aan de finish was een heus festivaldorp opgebouwd waar de sfeer supergezellig was. Van iedereen hoorde je dezelfde verhalen: te warm, moeilijk gehad, moeten wandelen. Maar iedereen was tot aan de finish geraakt en dat is in deze omstandigheden een prestatie van formaat.

Fijne marathon

Mijn indrukken van deze Great Breweries Marathon zijn alleszins heel positief. We geraakten vlot tot aan de startlocatie (we waren vroeg aan de parking van Pfizer, waar we direct op een shuttlebus konden stappen). Nummer afhalen, zak afgeven enz…ging heel vlotjes en er waren enorm veel toiletten voorzien, altijd handig als je wat gespannen staat.

Er was enorm veel bevoorrading langsheen het mooie afwisselende parcours (voor zover ik er echt op gelet heb, dat was tegen het einde wat minder). Heel veel mensen zaten in hun voortuintjes mee te genieten van al die lopers die passeerden, er waren ook wat stukken in de natuur (ook onverharde paden).

Een minpuntje vond ik de meefietsers. Ik heb er alle begrip voor dat supporters willen meefietsen (ik heb het zelf ook al gedaan hoor), maar er waren lopers die heel hun familie (mama of papa + de twee tot drie kinderen) bij hun hadden fietsen. Te veel is te veel. Ik moest af en toe tussen fietsers beginnen slalommen en er was er zelfs ene die mij met zijn belletje uit de weg maande. Euh….ik doe de wedstrijd wel mee hé! Dus daar zou de organisatie toch wat grenzen mogen stellen.

Aan de finish was het dan weer een supergezellige boel, met een heus dorpje, waar je nog wat kon nagenieten en wat eten en drinken.

En moet het gezegd: naast drie gratis biertjes of frisdrank ter plaatse, krijg je nog een topcadeau mee naar huis. Een bierpakket met maar liefst 6 flessen bier. Niet dat ik dat drink, maar manlief was content toen ik daar mee thuiskwam.

IMG_2087

 

 

zwoel -#Monschau -52 dagen

Vanmorgen vreesde ik heel even dat m’n looptraining vandaag letterlijk in het water zou belanden…onweer! Het kletterde fiks toen ik opstond en de regen viel er even met bakken uit. Maar tegen dat Seppe naar ’t school moest, was het ergste al weer voorbij en vielen er nog hier en daar wat druppeltjes uit. Seppe afgezet, gauw weer naar huis en een kwartiertje later stond ik al terug buiten. In shortje en topje, maar wel met een petje op als bescherming tegen een eventuele volgende onweersbui.

Die volgende bui kwam niet, ook al riep ik er op den duur zelf wel om. Het was verschrikkelijk zwoel. De onweersbui had de temperatuur wel wat doen zakken, maar er hing nog steeds geen zuurstof in de lucht, eerder 95% vocht.
Op m’n schema stond voor vandaag een wisselloop: 5/10/5 min en dat 3 reeksen lang. De eerste 5 min aan 9,5 km/u, dan 10 min aan 10,5 km/u en dan 5 min aan 11,5 km/u. Na de eerste reeks liep het zweet al in beken van mijn lijf en voelde ik wat hoofdpijn opkomen. Ik had m’n handheld bij en na die 20 minuten was die al voor de helft leeg. De tweede reeks ging op zich héél goed, maar na de 5 minuten aan 11,5 km/u liep ik bijna over te geven van misselijkheid en was de hoofdpijn nog amper te harden. Het gebrek aan frisse zuurstofrijke lucht deed me duidelijk de das om. Er zat maar een lek water meer in m’n handheld, dus besloot ik m’n verstand even de bovenhand te laten nemen…Gedaan met tempolopen en gewoon rustig naar huis joggen. Zogezegd zogedaan. Zeer rustig uitgejogd en na een kwartiertje was ik thuis, zonder problemen.

Uiteindelijk 9,6 km afgelegd in 55 minuten. Zeker niet slecht gelet op de weersomstandigheden. Het is nu eenmaal zo dat je met zulke extreme temperaturen wat moet bijsturen, wil je het nog gezond houden. En op 11 augustus kan het ook weer als dit zijn, moet er dus ook wel eens op trainingen…

sweat

dat wordt weer zweten

Zondag staat er weer een zware lange training op het programma in aanloop naar de marathon. Drie weken na de trail de Fantômes is het nu weer tijd voor een volgende trailrun: La Porte des Ardennes, met startplaats in Seraing. En ook deze keer gaat dat in bloedhete omstandigheden gebeuren. Ze voorspellen 28°C. Oeps. Allé, da’s nog altijd bijna 10°C minder warm dan in La Roche, dus eigenlijk is dat nog frisjes 🙂 Met een afstand van 33 km en slechts één bevoorradingspost halverwege, zal het een zwaar tripje worden.

Morgen vertrek ik met partner in crime Jessica en haar hubbie naar Seraing, om daar te gaan camperen met de andere partners in crime, Carmen en Michael en ook Patrick zit er al. En Vivium-collega Gunther komt ook meelopen. Dus dat wordt daar gezellig de zondag!
Alleen nu dat kamperen nog overleven hé.

Verslagje volgt misschien zondagavond al, als ik nog leef!

beetje warm

Vroeger kon ik goed tegen de hitte, echt goed. Mijn beste wedstrijden liep ik vroeger bij hoge temperaturen. De marathon van Rotterdam liep ik bij 32°C zonder enig probleem. Dat was trouwens de editie die toen omwille van de hitte na 3u werd stilgelegd, maar ik toch mocht uitlopen omdat ik (gelukkig) net het 30 km-punt was gepasseerd. M’n PR op de 10 km (50 min 13 sec) liep ik in Gent ook bij superhoge temperaturen. Onnodig dus te zeggen dat hete temperaturen mij nooit afschrikten.

Maar dit weekend werd duidelijk dat dingen veranderen. De hitte tijdens de training van zondag heeft serieus ingehakt op mijn lijf. Ik was echt doodmoe ’s avonds en niks meer waard. Maandag liep ik een korte herstelloop en m’n hartslag was dan wel heel laag, de grilligheid van die hartslag leek er toch op te wijzen dat het herstel nog niet helemaal compleet was.
Dinsdag was een loop-rustdag en deden we een uitstapje naar de Limburg. Blijkbaar is het daar altijd nog een paar graden warmer dan in de rest van het land en ja hoor….ook daar hakte de hitte in op mij. De rit naar huis zat ik er echt door, gewoon mottig van de warmte. Nochtans goed veel water gedronken en goed gegeten. Maar het gebrek aan goeie frisse zuurstof speelde me parten.

Vanmorgen ben ik dan speciaal om 7u opgestaan om nog voor de hitte te kunnen gaan lopen. Maar ondanks goed drinken op voorhand, liep het echt niet zoals ik had gewild. Letterlijk dus. Opdracht was een tempoloopje van een uur met 10 x 3 minuten in D3 (11,5 km/u). De eerste 30 minuten ging dat nog redelijk goed, maar het begon zelfs om 8u ’s morgens al goed op te warmen en stilletjesaan begon mijn tong tot tegen de grond te hangen. Dorst! Had ik maar water meegenomen, maar ik ging ervan uit dat het voor zo’n “korte” training zo vroeg op de dag niet zou nodig zijn. Mis dus! Na 8 x 3 minuten voelde ik barstende hoofdpijn opkomen en begon ik misselijk te worden. Gelukkig was ik maar op een paar minuutjes lopen meer van huis en ben ik dus met de training gestopt na een kleine 50 minuten. De recuperatie achteraf verliep ook wat moeizaam. Duidelijk stevig vochttekort dus.

ik pak wel zelf mijn water mee hoor 😉

Weer een zeer wijze les geleerd: met dit weer, zelfs ’s morgens vroeg, steeds water mee op pad nemen. Dat ga ik vrijdagmorgen alleszins doen!

Wat het zondag gaat geven bij de Trail des Fantômes in de Ardennen bij 33°C…tja, gene vette waarschijnlijk. Dat wordt vooral wandelen, veel rusten onderweg en zien dat ik genoeg vocht binnenkrijg. Gelukkig is er halverwege die rivier die we moeten doorwaden (ik ga die wel overzwemmen, denk ik).
Ben er toch wel een beetje bang voor 😉

feeling hot hot hot – tips om door de hitte heen te rennen

Wat een zweetweertje! Love it! Maar toegegeven, een stevig toerke lopen vergt wel wat extra voorzorgen nu, of een zoektocht naar een iets frisser moment op de dag…Om 4 uur ’s morgens opstaan is voor mij wel een brug te ver. Nu moest ik gisteren wel een uur tempotraining doen onder de vorm van een wisselloop. Tempowissel per 5 minuten, van 5:49 min/km naar 5:13 min/km en omgekeerd. Pfew. Had in de namiddag vrij, en da’s dan meestal de moment om m’n woensdagtraining te doen. Maar dat leek me dus niet zo’n goed idee met een temperatuur van 30° en een bloedhete zon als gezelschap. ’s Avonds had hubbie dan nog lekker gekokkereld, dus raap dan maar eens de moed bijeen om nog zo’n training te doen. Gelukkig had ik mezelf al voor het eten in loopkledij gehesen, was ik daar al vanaf 🙂 Na het eten Seppe nog wat laten plonsen in bad en om half 8 vloog die dan zijn bedje in en daarna was ik de deur uit.

Met de Camelbak bij! Een absolute must bij dit weer. Dat merkte ik snel. Ook al was de temperatuur al iets gezakt, het was extreem droog. Na 5 minuten hing ik al te slurpen aan de Camelbak. De eerste 10 minuten was het tempo ook nog niet echt wat het moest zijn. Benen voelden een beetje flanelachtig. Gelukkig kreeg ik na de eerste twee tempowissels toch wat vat op het tempo en haalde ik nadien moeiteloos de voorgeschreven snelheden. Maar dorst dat ik had…nie normaal. Ik bleef maar slurpen en na 45 minuten kreeg ik echt geen enkele drup meer uit de zak. Alles al op. Shit. Niet veel later merkte ik dat m’n hartslag wat over de schreef begon te gaan en begonnen mijn benen weer als flanel aan te voelen. Na 50 minuten besloot ik dan ook te stoppen met de tempotraining en gewoon nog rustig uit te lopen. Die laatste 10 minuten forceren vond ik weinig zin hebben, dan stop ik liever op een gezonde manier. Heb uiteindelijk nog een 5-tal minuutjes uitgelopen. Toen had ik net 10 km op de teller (totale tijd 55,5 minuten) en stond ik ook weer voor m’n voordeur. Handig 🙂

Een volgende keer dus nog meer water mee, zo veel is duidelijk. Maar voor het overige vind ik lopen in de hitte niet zo onoverkomelijk. Je merkt het natuurlijk wel aan je hartslag, maar als je voldoende water mee hebt en je luistert naar je lichaam (en houdt je hartslag in ’t oog), overleef je zo’n dingen normaal gezien wel zeker. Maar een paar graadjes minder mag heus wel, zolang het zonnetje maar blijft schijnen en we in short en topje buiten kunnen 🙂

Maar voor het geval het toch zo heet blijft, komt hier de Gouden Raad van Tante Kaat One Happy Jogger:
1. kies lekker luchtige kledij, voor de dames een korte short en een topje of singletje zonder mouwen. Voor de mannen….mmmm….blote bast (als je iets deftig van bovenlijf hebt tenminste) en een kort shortje

2. indien mogelijk: loop in de ochtend of late avond. Ochtend is natuurlijk de beste keuze, maar niemand verwacht dat je er om 4u ’s morgens voor opstaat (maar voel je vrij om dat wel te doen)

3. zorg dat je water bij de hand hebt en drink dus regelmatig. Ik gebruik een Camelbak, maar als ik ergens een kort rondje loop, zet ik ook al wel eens een flesje water achter een boom of struik. Je hebt ook van die gordels voor rond je heupen met flesjes, of handige bidons met een speciale grip om tijdens het lopen in de hand te houden. Tip: gooi er een aantal blokjes ijs in, dan blijft het water lekker koel.

4. pas je trainingsdoelstellingen aan: bij 30°C is het misschien niet de moment om een P.R. te lopen. In het achterhoofd houden dus dat je misschien die dag niet dé toptraining van de maand zal lopen, maar neem gewoon genoegen met iets minder en je komt de training een pak relaxter door!

5. smeren smeren smeren! Iets dat ik zelf te vaak vergeet en waardoor ik nu zelfs zonder looptopje toch nog precies een looptopje aanheb…smeer je in tegen de zon! En draag een zonnebril om je ogen te beschermen!

6. wordt het echt te gortig met die temperaturen: stel je training uit en duik het zwembad in joh…

En geniet nog van het lekkere weertje!! We hebben er lang genoeg op moeten wachten!