Halve marathon van Brussel – verslag

Hoe kan je een nieuwe maand beter inzetten dan al lopend en dan nog ineens met een halve marathon! De halve marathon van Brussel stond aanvankelijk helemaal niet op mijn planning. Tot loopmaatje I. eind augustus vroeg of ik haar wou helpen om a) getraind te geraken voor die halve marathon en b) haar ter plekke dan ook mee tot aan de finish te helpen geraken. Altijd bereid tot een vriendendienst, zei ik natuurlijk ja. I. liep op dat moment vlotjes een 5 km. Ik wist dat ze enkele maanden eerder al eens een keertje tot voorbij de 10 km was geraakt en dat ze dus wel wat aankan. Zoniet zou ik haar dat idee al snel weer afgeraden hebben, want op 5 weken jezelf klaarstomen van 5 km naar 21 km is niet niks.

Uit het grote gamma aan schema’s op mijn computer, plukte ik er eentje uit om rustig maar verstandig toch wat op te bouwen tot 17 km twee weken voor de halve marathon. De trainingen verliepen allemaal vlekkeloos en na die 17 km dik twee weken geleden had ik er alle vertrouwen in dat I. klaar was. En ik was ondertussen ook getraind voor mijn marathon de week erop. Hoe dat? Op zondagen trainde ik eerst een stuk alleen, pikte onderweg I. op om dan samen haar lange duurloop te doen en vervolgens deed ik nog een stuk op m’n eentje. Goed voor drie extra lange duurlopen de voorbije weken op zondag die toch heel amusant waren dankzij het stukje gezelschap onderweg.

haas spelen

Afgelopen zondag was het dus van dat: de halve van Brussel, met start aan het Jubelpark. De herinneringen aan de 20 km van Brussel kwamen weer volop boven en dat maakte dat ik er ongelooflijk veel zin in kreeg. Ook I. stond te popelen om eindelijk haar tour de force te doen. Voor ons beiden kon de start er niet snel genoeg komen. Om half 11 haasjewerden we eindelijk in gang geschoten. Ik was haas van dienst en moest een overenthousiaste I. in het begin wat intomen. Brussel is allesbehalve vlak en ik wist wat er ging komen. Dus toch wat op de rem gaan staan, de hellingen en de tunnels op een heel rustig tempo bedwongen en tijdens de afdalingen lieten we ons lekker volop gaan.  Geen enkel moment kende I. een inzinking en dat was voor mij als haas en amateur-coach natuurlijk een plezier om te zien. Na een kleine 15 km kwam de gevreesde Tervurenlaan in beeld en ook die ging I. gezwind

brusselmarathon
jep, dit ben ik

en zonder één momentje stappen al hardlopend op. Eenmaal boven was het nog 4 km tot de finish en dat leek me een goeie moment om de teugels wat te laten vieren. Er kon niks meer mis gaan vanaf dan. Op de muziek in de Jubelpark ging I. wel even wat te voortvarend door en tikten we even richting 12 km/u. Dat leek me iets te heftig, maar eenmaal de Belliardstraat (de laatste helling) voorbij, was het alleen nog maar downhill en liet ik I. het tempo bepalen. Met een laatste adrenalinerush om U tegen te zeggen spurtten we samen de Grote Markt over, namen de laatste twee bochten en vlogen de finishboog onderdoor.

Met een stevige negative split van maar liefst 6 minuten gingen we over de finish in 2u11min (officiële tijd, eigen tijd is meer omdat we te vroeg op de startknop hadden geduwd).

Een schitterend debuut op de halve marathon voor mijn loopmaatje, zo veel is zeker. En voor mij een plezier om te mogen meemaken en het was ook een goeie laatste training voor de marathon die me aanstaande zaterdag te wachten staat.

Oei, nu de marathon

Deze week is voor mij nu een rustweekje. De voorspellingen voor zaterdag zijn maar zozo en ik hoop dat de waterstand van de zee wat beter meevalt dan vorig jaar (toen mocht ik 7 km lang door de zee waden). Ik heb als enige doel te finishen, meer niet. En dan mag het gedaan zijn voor dit jaar, met 3 marathons een meer dan geslaagd jaar. Met enkel nog het jaarlijkse uitstapje naar Geldrop eind november (TisvoorNiks) sluit ik dan een mooi loopjaar af.

 

Advertenties

Mannekenpistrail Geraardsbergen – verslag

Eindelijk nog eens een trail! Het was al zo lang geleden dat ik me nog amper kon herinneren welke mijn laatste trail was, toen loopkompaan Kristof me daar gisteren naar vroeg (na een uurtje nadenken wist ik het weer: dat was die helse Trail de la Primavera in maart). Dus ja, het werd hoog tijd dat ik me op het iets meer avontuurlijke pad begaf. De Mannekenpistrail in Geraardsbergen bleek een mooie plezante keuze!

Ik had wat gezelschap bij in de vorm van Kristof en Ingrid, twee loopmaatjes van bij de Heidejoggers. Met z’n drietjes kozen we voor de 25 km, die net op voorhand werd aangekondigd als een 27 km. Dat was dus al direct een knopje omdraaien. 2 km is dan niet zo veel, maar op een trail kan dat wel een wereld van verschil betekenen als je al halfdood bent 5 km voor de finish. Soit, we besloten het gewoon lekker rustig aan te doen, niks te forceren en vooral te genieten.

de échte Manneken Pis

Al direct na de start hingen we in de achterhoede en na een sanitair stopje na zo’n 5 km waren we helemaal de rode lantaarn. We werden vergezeld door de ‘bezemwagen mannekenloopster’, een dame van de organiserende club die als reddingsboei fungeerde voor de laatste of gestrande lopers. Een toffe dame die ons begon te vertellen over de omgeving en ons – na een uitgebreide fotoshoot op de beruchte Muur van Geraardsbergen –  toonde waar de échte Manneken Pis stond op de Grote Markt. Ha! Ik denk dat wij de enigen waren die hem echt gezien hebben op deze trail 😉 Een beetje later verloren we onze lokale gids helaas door een andere loper die achterop geraakte en moesten we weer met ons drietjes verder.

   letterlijk de Muur opklimmen

Afwisseling troef

De benaming ‘trail’ was op sommige stukken misschien wat veel gezegd. Zoals op veel van de trails in ons volgebouwde Vlaanderen, waren er hier ook wel wat meters af te leggen op het asfalt, maar het stoorde niet. Het parcours was heel afwisselend en we kregen werkelijk de tofste en mooiste kantjes van de streek te zien. Er waren helse kilometers door weilanden (wedstrijdje enkels-omslaan), stukken door moerasgebied, een paar stevige kuitenbijters en heerlijke stukjes draven door het bos. Genoeg variatie om ons volop te doen genieten. We namen dan ook ruimschoots de tijd om het landschap in ons op te nemen, de tijd deed er niet toe.

Uiteindelijk werden de beloofde 27 km net geen 28 km. Pfoe, ik was blij dat ik er was. Het was alweer een tijdje geleden dat ik zo’n afstand aflegde en ook al deden we het heel rustig aan, tegen het einde stak de verzuring toch wat de kop op en voelde ik vermoeidheid opkomen. Maar ben tevreden, doel was dit als training te doen voor Zeeland en op dat vlak was de opdracht meer dan geslaagd.

Perfecte organisatie

Qua organisatie krijgt deze Mannekenpistrail 10/10. Alles liep perfect. Ruime parkeergelegenheid aan domein De Gavers, de startlocatie was dik in orde met veel ruimte, veel toiletten (niet onbelangrijk), kleedkamers etc… Er waren veel bevoorradingen die goed voorzien waren en dan waren er ook nog de talrijke seingevers onderweg die iedereen aanmoedigden. Achteraf genoten van een lekker warme douche en natuurlijk enkele mattentaartjes (dé lekkernij van de streek) gekocht voor een appel en ei.

Een aanrader! Er is ook een 8 km, 15 km, 35 km én een 50 km! Voor iedereen wat wils dus. Hopelijk prijkt ie volgend jaar weer op de trail-kalender.

 

Gedaan met lui zijn

De vakantieperiode heeft een beetje zijn sporen nagelaten: 3 kg erbij (oeps) en wat luiheid in de benen. Ik ben wel blijven lopen, maar het ritme ontbrak. Een zoon die niet naar school moest en van hot naar her gebracht moest worden. Ondertussen ook wel moeten gaan werken (ik heb geen 8 weken vakantie helaas) met hier en daar gelukkig wel nog wat snipperdagen waarbij ik onze 7-jarige onder m’n hoede had. Het is een paar keer voorgevallen dat ik om 6u ’s morgens met slaperige ogen en wankele benen de deur al achter me toesloeg om een uurtje training te verwerken. Achteraf was ik dan blij dat ik die moeite gedaan had, maar geloof me…het kostte me veel moeite en ik vermijd zo’n scenario’s toch liever.

Herpakken

Ik moet me dus dringend herpakken. Nog maar 7 weken te gaan tot de marathon van Zeeland en ik voel me zeker niet getraind momenteel. Vorig weekend liep ik een eerste echte deftige duurloop van 21,5 km. Amper de helft van een marathon, maar het liep vlot. Oef. In de week probeer ik 2 tot 3 trainingen in te plannen, maar het blijft toch wat puzzelen. Ik vrees volgende week weer eens een vroege editie om 6u ’s morgens (en ben me daar nu alvast mentaal op aan het voorbereiden).

Ook dat gewicht moet weer terug omlaag. De succesvolle 5:2-methode die ik vorig jaar startte en waar ik op korte tijd 7 kg mee kwijtraakte, ga ik weer terug op de juiste manier volgen. Ik hanteerde die methode wel continu de voorbije maanden maar gunde mezelf wat te veel speling waardoor stiekem toch die kilootjes er weer bijgekomen zijn (vooral door onze Bourgondische uitspattingen op vakantie in Frankrijk en Venetië) .

giphy (2)

Mannekenpistrail

Om toch die marathon van Zeeland een serieuze kans te geven, loop ik volgende week nog eens leuke trail mee: de Mannekenpistrail in Geraardsbergen. Er staat me daar zo’n 25 km met een kleine 400 hoogtemeters te wachten. Ideaal als training voor Zeeland.

Ondanks de naam van de trail, ga ik dit ventje trouwens niet te zien krijgen.

Manneken_Pis_Brussels

Wat dan wel: enkele ferme bossen, de beroemde Muur van Geraardsbergen en veel mooie natuur. Daar doen we het voor. Een fijne manier om lange trainingen in aanloop naar de marathon te doen en te genieten. En als ik deze 25 km vlot kan bedwingen, stijgt hopelijk m’n vertrouwen een beetje om met volle moed verder te trainen voor Zeeland.

journeyjoy

 

 

Vacance en France – editie 2017

Dat het hier even stil was, lag gewoon aan tijdsgebrek om veel op het internet actief te zijn. Na de Great Breweries had ik nog twee razend drukke werkweken voor de boeg en vervolgens twee weken vakantie! Ik wou op vakantie wel bloggen, maar een falende wifi-verbinding met de laptop stak roet in het eten (ondertussen blijkt die wifi-toepassing op mijn laptop echt compleet naar de vaantjes en zit ik hier old school met een laptop geconnecteerd aan een kabeltje te werken). Dus het werd even wat stil op deze blog, maar kijk…daar breng ik nu verandering in!

Vacance en France!

We zijn dus op verlof geweest, alweer naar Frankrijk. Laat het ons er gewoon op houden dat we dat een makkelijk land vinden om naartoe te trekken. Met de auto te doen, zodat we al ons gerief makkelijk mee kunnen nemen. En ’t staat er vol met campings dus elk jaar vinden we wel ééntje naar ons goesting. We zoeken meestal de Atlantische kant uit en zijn ooit (toen mini-me er nog niet was) gestart met Normandië, vervolgens gingen we naar Bretagne en elk jaar ging het wat zuidelijker en dit jaar zaten we zo bijna bij Spanje.

Les Landes was de regio, het plaatsje heette Lit-et-Mixe – wat uiteindelijk niet letterlijk vertaald mocht worden als ‘bed-en-meng’ maar de Lit staat voor Littoral en de Mixe voor euh, geen idee, en blijkbaar zijn beide dorpjes gewoon eens gefusioneerd en kwam de ‘et’ ertussen te staan.

Onze camping fungeerde als uitvalsbasis voor talloze uitstapjes, zoals naar Bordeaux, Biarritz, San Sebastian (in Spanje) en Bayonne. En daarnaast natuurlijk de typische vakantiedingen zoals eens naar het strand, bootje gaan varen, luieren enz…Genieten dus.

Courir en France!

Natuurlijk gingen de loopschoenen mee, wat dacht je nu. Om de andere dag (maandag, woensdag, vrijdag) probeerde ik effe door te bijten en wat vroeger op te staan om te gaan joggen. Vlakbij de camping startten er twee fietspaden, eentje richting strand (9 km enkele richting, zo ver h/t heb ik me niet gewaagd), de andere 5 km richting het slaapdorpje van letterlijk één straat groot – Uza (gelijk het Antwerps ziekenhuis). Op zich dus wel heel veilig maar ook wel saai, want het was dus een heen-en-weer-route ook al ging het dwars door de grote pijnboomwouden.

fiets
Op weg naar Uza, vroeg in de ochtend met nog wat ochtendmist erbij

Waarom dan niet in die wouden gaan lopen? Dat was natuurlijk mijn aanvankelijk plan, maar die bossen bleken ontoegankelijk: de ganse bodem was bedekt met een metershoge begroeiing van varens, struiken en kleine boompjes, waar geen doorkomen aan was zonder ongevallen te begaan. Daarnaast waren al die varen-planten één groot paradijs voor teken-kolonies, waar ik met mijn Lyme-historie enorm veel schrik van heb.

Uiteindelijk ontdekte ik op één van mijn expedities wel een klein uitgezet parcours op zo’n 4,5 km van de camping en die heb ik dan wel 2 x gedaan wat wel tof was. En tijdens mijn laatste toertje (op mijn verjaardag nota bene) kreeg ik een heel circus als supporter aan de kant, met een kameel als toemaatje.

kameel
een kameel langs de weg, want waarom ook niet hé

Chercher en France!

Mijn eerste loopje ter plekke werd al direct gevolgd door een zoektocht van jewelste. Ik had mijn identiteitskaart in het zakje van m’n handheld-drinkbus gestoken. Daarbij vergat ik iets cruciaals: dat zakje sluiten. Drie keer raden…

giphy (1)

Toen ik na 7 km weer aan de camping stond, was mijn identiteitskaart verdwenen. Ik dus terug op pad, op zoek naar die kaart. Na dik 1,5 km kwam ik wandelaars tegen en ik vroeg hen of ze m’n id gevonden had. Helaas dus niet en ze zeiden me tot waar ze geweest waren, dus moest ik alvast dat volgende stuk niet meer coveren. Dan terug naar de camping (lekker weer dik 3 km op de teller, alle nadeel heb z’n voordeel) en met de auto samen met man- en zoonlief naar het tweede stuk van m’n parcours gereden om daar met z’n drietjes te gaan zoeken. Niks te vinden. Grrr….beetje paniek, gezien we wel van plan waren een uitstapje naar Spanje te ondernemen en dan is een id wel wenselijk om op zak te hebben. Gelukkig kreeg ik toen een geweldige ingeving: er was daar nog wel een andere camping vlakbij, dus besloot ik daar even te gaan vragen of er iemand een id was komen binnenbrengen. Hallelujah! Een wandelaar had mijn id gevonden en daar binnengebracht. Ik kon wel huilen van geluk!

Een ezel stoot zich geen twee keer, dus heb ik de keren erop een papiertje met mijn naam en verblijfplaats en telefoonnr van manlief erop genoteerd in dat zakje gestoken (je weet maar nooit dat me iets overkomt op zo’n tripjes ’s morgens vroeg). Je bent nooit te oud om bij te leren zeker.

Het is nog niet gedaan

De trainingen zullen de komende week nog wel wat ongepland verlopen, want er komt nog een citytripje Venetië aan ook. Zonder zoonlief, want die gaat op scoutskamp. Even ertussenuit onder ons tweetjes. En ik neem deze keer geen loopschoenen mee, er zullen al wel genoeg wandelkilometers afgelegd worden.

 

 

 

Great Breweries Marathon – verslag van een helletocht

Zo, marathon nr 12 is binnen. Geen PR deze keer, toch niet wat tijd betreft. Qua lopen in de hitte wel een PR. Coach Tiny mailde vrijdag nog dat ik wel wat gewoon ben qua hitte, gezien de marathon van Rotterdam destijds in 2007 (27° in de schaduw). Ok, in 2007 was het echt heet daar in Rotterdam. Doe daar nu nog een paar graden bij en dat waren de omstandigheden van vandaag.

Warme start

Al voor de start was het aardig warm. De plannen om potten te breken borg ik dus al voor de start weer op. Gewoon op hartslag lopen (toch zo lang mogelijk), geen zotte dingen doen en goed naar mijn lichaam luisteren, dat was mijn opdracht aan mezelf.

Vooraf was het trouwens een heel leuk weerzien met enkele loopvriendjes en dankzij maatje Kristof leerde ik ook enkele mensen van het Keep On Running-groepje kennen. Uiteindelijk moest ik me nog bijna gaan reppen naar de start, omdat ik het te druk had met babbelen.

IMG_2085
met zo’n 900 aan de start

Soit, om 9u15 gaf de burgemeester het startschot en gingen we op weg.

De eerste kilometers wilden m’n benen niet zo goed mee van start en na 1,5 km moest ik al even achter een boom voor een plaspauze. Geen goeie start dus. Maar m’n hartslag was wel ok en m’n tempo lag lekker (zo’n 10,5 km/u). Mijn benen waren na de plaspauze plots ook beter gezind en voilà…eindelijk was ik goed op dreef.

Stilaan richting uitdroging en oververhitting

Na zo’n 10 km kwamen we in de eerste brouwerij, die van de Palm. Joepie, dixies daar, want ik moest weer plassen. Tja, de warmte liet zich echt wel voelen, dus ik dronk gelijk gek. Niet alles werd door m’n lijf vastgehouden blijkbaar. Voor alle veiligheid een gelletje genomen, kwestie van ook wat voedingsstoffen binnen te krijgen. M’n hartslag begon stilaan steeds tegen m’n zelf-opgelegde bovengrens te hangen en na 15 km was het stilaan om zeep. Ik wou tot minstens 25 km aan een hartslag van zo’n 155 lopen, maar hij ging plots al ruim over de 160. Tempo wat geminderd en hartslag ging mee naar beneden. Er kwamen gelukkig enkele schaduwstukjes en dat hielp om die hartslag terug wat onder controle te krijgen. Maar enkele kilometers later ging het weer keihard omhoog en moest ik dat idee van dat lopen op hartslag laten varen. Mijn benen voelden nog wel goed aan en ik kon vlotjes een tempo van rond de 10 km/u aanhouden.

Rond km 27 gingen we door de brouwerij van de Kwak en de Karmeliet. Daar nam ik terug een gelletje (nummer 3 ondertussen) met veel water en dat bekwam me heel slecht. Ik werd zo misselijk als wat. Eventjes een stukje gewandeld tot de misselijkheid wegging en dan kon ik gelukkig weer lopen.

Het 30 km-punt rondde ik in ongeveer 3 uur, dus dat was helemaal niet zo slecht onder deze omstandigheden. Maar stilaan begon er iets grondig mis te lopen. Ik begon me steeds vaker misselijk te voelen, zelfs na het drinken van gewoon wat water. Maar uiteraard bleef ik wel water drinken, de misselijkheid liet ik wegebben door wat te wandelen. Maar de wandelpauzes werden er uiteindelijk meer en meer, omdat ik duidelijk last van uitdroging en oververhitting begon te krijgen. Ik kreeg soms wat kouderillingen, kreeg last van steken en rugpijn (nieren). Gelukkig niet zodanig erg dat ik moest overwegen van te stoppen. Wel moest ik gewoon verstandig zijn en naar mijn lichaam luisteren. Dus wandelde ik geregeld, telkens een 100 à 200 m om vervolgens weer een halve tot hele kilometer rustig te joggen. De kilometers gingen zo ook voort en ik troostte me met de gedachte dat zowat iedereen rondom mij dezelfde tactiek aan het toepassen was om de finish te halen.

Finish gehaald

Uiteindelijk haalde ik de finish (aan de Duvel-brouwerij) in 4u27, dus eigenlijk nog helemaal niet zo slecht. Die laatste 12 km heb ik uiteraard heel veel tijd verloren, maar dat is maar zo. Ik vreesde compleet te gaan instorten aan de finish, maar dat is niet gebeurd. Onmiddellijk heel veel AA-drink gedronken, water en cola. Ik kreeg een stevige kramp in m’n kuit, maar had geconcentreerd magnesium-poeder bij en na een flesje water met dat poeder gedronken te hebben, voelde ik me snel wat beter.

IMG_2086
check de medaille in de vorm van een kurkentrekker

Aan de finish was een heus festivaldorp opgebouwd waar de sfeer supergezellig was. Van iedereen hoorde je dezelfde verhalen: te warm, moeilijk gehad, moeten wandelen. Maar iedereen was tot aan de finish geraakt en dat is in deze omstandigheden een prestatie van formaat.

Fijne marathon

Mijn indrukken van deze Great Breweries Marathon zijn alleszins heel positief. We geraakten vlot tot aan de startlocatie (we waren vroeg aan de parking van Pfizer, waar we direct op een shuttlebus konden stappen). Nummer afhalen, zak afgeven enz…ging heel vlotjes en er waren enorm veel toiletten voorzien, altijd handig als je wat gespannen staat.

Er was enorm veel bevoorrading langsheen het mooie afwisselende parcours (voor zover ik er echt op gelet heb, dat was tegen het einde wat minder). Heel veel mensen zaten in hun voortuintjes mee te genieten van al die lopers die passeerden, er waren ook wat stukken in de natuur (ook onverharde paden).

Een minpuntje vond ik de meefietsers. Ik heb er alle begrip voor dat supporters willen meefietsen (ik heb het zelf ook al gedaan hoor), maar er waren lopers die heel hun familie (mama of papa + de twee tot drie kinderen) bij hun hadden fietsen. Te veel is te veel. Ik moest af en toe tussen fietsers beginnen slalommen en er was er zelfs ene die mij met zijn belletje uit de weg maande. Euh….ik doe de wedstrijd wel mee hé! Dus daar zou de organisatie toch wat grenzen mogen stellen.

Aan de finish was het dan weer een supergezellige boel, met een heus dorpje, waar je nog wat kon nagenieten en wat eten en drinken.

En moet het gezegd: naast drie gratis biertjes of frisdrank ter plaatse, krijg je nog een topcadeau mee naar huis. Een bierpakket met maar liefst 6 flessen bier. Niet dat ik dat drink, maar manlief was content toen ik daar mee thuiskwam.

IMG_2087

 

 

20 km van Brussel – verslag van een topdag

Het was al ettelijke jaren geleden dat ik de 20 van Brussel meedeed. Wat ik me van die vorige keer herinner, was dat er toen geen startwaves waren en dat ik toen de eerste kilometers letterlijk over mensen struikelde door het gedrum. Traag en snel – ze stonden gewoon kris kras door elkaar aan de start, met de nodige startchaos tot gevolg. Ik zei toen ‘Nooit meer!’, ook al was het parcours top en de sfeer optimaal. Maar kijk, het is er nu nog eens van gekomen en nu heb ik vooral zoiets van ‘Wanneer kan ik weer?’.  Want oh wat heb ik er volop van genoten gisteren.

op weg naar de start

De dag begon wel een beetje moeizaam. Met de treinen lukte het allemaal wel vlot, maar in Brussel-Centraal was het een gedrum van jewelste aan de ticketautomaten voor de metro. Ik had er helaas niet aan gedacht om die ticketjes op voorhand al te kopen, dom dom dom. Toen ik na 20 minuten aanschuiven eindelijk aan de automaat stond, viel dat ding toch wel in panne zeker. De kaartjes waren op! Aaaarrrggghhhh. Gelukkig lieten de jongens in de rij aan de automaat ernaast me ertussen ‘ritsen’ en was de mensen achter mij hetzelfde ‘gunstige’ lot beschoren. Enkele minuten later zat ik dan toch in de metro en een kwartiertje later was ik op de plaats van afspraak in een school vlakbij de start. De mensen van Dokters van de Wereld  hadden alles tot in de puntjes geregeld, dus ik en mijn collega’s moesten me over niks zenuwachtig maken. Heerlijk toch.

Ik beschikte over een startnummer met ‘start control’ waardoor ik helemaal vooraan in het 6e startvak mocht staan. Dat wavesysteem kende ik nu al van de marathon van Rotterdam. Beetje balen dat je veel later start, maar het volk geraakt zo toch wel wat gespreid wat die superdrukke toestanden van in het verleden alleszins vermijdt. Soit, om half 11 was het eindelijk aan ons en kon ik gaan proberen de 30.000 lopers die voor mij gestart waren in te halen.

IMG_2019.JPG

opzij opzij opzij!

Dat inhalen heb ik effectief 2 uur aan een stuk gedaan. Natuurlijk is het leuk dat je altijd volk inhaalt, maar als je zoveel volk hebt in te halen is het ook wel best vermoeiend. De eerste kilometer liep ik voluit (12 km/u, oeps), dat ging ook wel wat naar beneden (dat helpt) om dan keihard te knallen tegen wave 5 die enkele minuten voor ons was gestart. Daar stapten (!) op dat moment al mensen. Dus begon het slalommen. Maar al bij al viel het wel mee hoor, vooral de tunnels waren lastig (want smaller), maar voorts kon ik meestal zonder problemen passeren. Ik heb me alleszins geen enkel moment geërgerd, integendeel.

Topdag

Het lopen ging echt enorm goed, ik had een topdag. Ondanks de supersnelle start, ben ik niet echt ‘ingezakt’ onderweg. Heb wel even tijd verloren met een klein sanitair stopje halverwege en af en toe kon ik toch eventjes niet mijn tempo lopen (vooral in de tunnels), maar zulke recup-momentjes hebben er misschien gewoon ook voor gezorgd dat ik niet tegen een muur ben gelopen als het ware. Ik ben dan ook heel blij met mijn eindtijd van 1u53, ruim onder de 2 uur (waar ik stiekem op hoopte). Ik was zelfs helemaal niet moe bij de finish, had gerust nog een stukje kunnen doorlopen. Terwijl er sommigen letterlijk wegstrompelden na de finish ben ik nog huppelend de trappekes op en afgegaan op weg naar de kleedkamer in de school dat ik zelf zoiets had van ‘huh, heb ik nu eigenlijk wel die 20 km gedaan?’. Niks last dus, niet stijf, niet moe, ook niet de dag nadien. Heerlijk toch.

IMG_2026
Ik ben met die eindtijd ergens zo rond de 11.400e plek geëindigd. Met die verschillende starttijden blijft het natuurlijk gokken, maar ruwweg heb ik dus toch wel zo’n 15.000 lopers ingehaald zeker?

Ondanks de waarschuwingen voor de tropische warmte, heb ik daar trouwens helemaal geen last van gehad. Het hielp wel dat het tot ongeveer een half uur voor de officiële start nog goed geregend had in Brussel (wij zaten toen nog lekker droog in de school), het was dus wel wat afgekoeld. Een groot deel van het parcours loop je ook goed beschut, dankzij de vele bomen. Daarnaast had de organisatie echt wel zijn best gedaan met gigantisch veel drankposten (slechts 2 keer gebruikt, want ik had mijn eigen drinken bij) en op het einde enkele verfrissende douches.

Tot slot – gewoon doen!

De 20 van Brussel is gewoon een plezante loopwedstrijd, uitstekend georganiseerd (hoed af voor de organisatie, want voor meer dan 40.000 lopers zoiets organiseren, je moet het maar doen). Het parcours is ronduit prachtig, afwisselend en uitdagend, op sommige stukken word je volop aangemoedigd (alhoewel ik wel wat meer volk aan de kant had verwacht) en de sfeer onder de lopers was zeer gemoedelijk en vooral gezellig. Het voelde een beetje als een trail aan, toch qua sfeer dan (parcours uiteraard totaal niet).
Eentje om toch eens te doen als je dat nog nooit gedaan zou hebben.

Tip! loop met een organisatie (en verzamel ondertussen wat centjes in voor het goede doel)!

Als het kriebelt…

Een kleine twee weken geleden schreef ik al dat ik nu al zin had in een volgende marathon. En het bleef maar kriebelen. Ik wilde echt niet nog een half jaar wachten tot de Kustmarathon van Zeeland. De marathon van Antwerpen lukte echt niet, maar ik zag op diverse plekken en onder enkele loopvriendjes ook heel veel buzz opduiken over de Great Breweries Marathon in juni, met start en finish aan de Duvel-brouwerij in Puurs.

De gezinsagenda er eens bijgenomen, die de komende weken eigenlijk overvol staat (zelfs de 20 km van Brussel moet ik er proberen rap rap tussen te wringen). Maar kijk: de enige vrije zondag die nog overbleef tussen nu en onze vakantie is toch wel zondag 18 juni zeker – de dag van de Great Breweries. Hoera! Bij clubgenoot K. klopte ik snel aan om een lift voor die dag te regelen (hij loopt er ook mee), manlief kunnen overtuigen met een bierpakket (want dat krijgen de deelnemers als prijs mee) en toch ook maar even groen licht gevraagd bij Coach Tiny (en het werd groen!) en dan… tja…geen excuus meer, gewoon inschrijven! Dat je bij de inschrijving ook nog eens een Hart voor ALS kan steunen, motiveerde me nog extra. Natuurlijk doneerde ik dat kleine beetje extra.

Doelen bijstellen

De 20 km van Brussel wordt bijgevolg wel een goeie trainingsloop en geen wedstrijd waarin ik voluit zal gaan. En echt veel lange duurlopen krijg ik de komende weken niet ingepland. Het doel van de Great Breweries is geen nieuw PR, laat dat duidelijk wezen. Bedoeling is van in gezelschap te lopen en gezellig te babbelen. De basisconditie is er en op een rustig tempo en aan een gecontroleerde hartslag zal het wel lukken.

weer wat langer

Op mijn schema stonden voor deze periode geen superlange trainingen, want mijn doel was de 20 km van Brussel. Maar het groene licht van Tiny ging ook gepaard met de melding dat het op zondagen in mei dan ook wel weer wat langer mag. Tot 2,5 uur krijg ik alleszins wel ingepland en ik ga toch één dertiger proberen (dat wordt dan wel eens supervroeg opstaan, een mens moet er iets voor over hebben). De goesting is er, het zou jammer zijn aan die lokroep geen gevolg te geven.

Vanmorgen liep ik alvast 2u16min bij elkaar, goed voor 21,6 km. Zonder problemen, zonder pijntjes. Alvast mentaal een opsteker. De weg naar den Duvel is ingezet!

beerruns

Op weg naar Brussel

Zo, de marathon is helemaal verteerd. Het herstellen ging vlotter dan verwacht. In ons vakantiehuisje hadden we zo’n akelige draaitrap en toen ik daar op zondagavond na de marathon naar keek was dat met een onbehaaglijk gevoel. De vrees bekroop me dat ik de volgende ochtend nooit meer beneden zou geraken (en de badkamer bevond zich wel beneden, ai). Paniek voor niks bleek, ik geraakte zonder moeite de trap af. Moest zelfs niet op m’n achterwerk gaan zitten of achterstevoren trapje per trapje naar beneden schuifelen. Het viel dus wel mee met die stijfheid. Waar ik wel last van had was vermoeidheid. Een doodmoe gevoel over heel mijn lijf. Vermoedelijk het effect van de warmte dat toch stevig had ingehakt op mijn systeem. Die vermoeidheid is enkele dagen blijven hangen, maar hé…we waren met vakantie, niks moest! Lekker rusten dus. Dinsdag hebben we fietsen gehuurd en heb ik welgeteld 13 km rustig getrapt. Manlief had daar niet genoeg mee, dus die heeft nog wat extra kilometers gedaan, terwijl ik weer met mijn benen omhoog ging.

vlot hersteld

Dat rusten was ik na drie dagen wel weer beu, dus donderdagmorgen trok ik eindelijk mijn loopschoenen weer aan voor een herstelloopje. Eventjes de dijk aan het Grevelingenmeer wat op en af en dan heel onze Landal doorkruist, tot ik na exact 5 km weer aan het vakantiehuisje stond. Dat ging zonder moeite. Dus vanaf zaterdag, een kleine week na de marathon, maar gewoon het trainingsregime weer wat opgepikt. Vanmorgen was dat weer 1,5 uur en vanaf volgende week gaan we weer stilaan richting de 2 uur in het weekend.

20 km van Brussel voor Dokters van de Wereld

Nadeel van zo vlot te herstellen is dat overmoed dan om de hoek komt luren. Zo doen er wel wat vriendjes mee aan de marathon van Antwerpen op zondag de 23e april. Natuurlijk begon het bij mij ook te jeuken. Nu ben ik zelf van Antwerpen en ken ik het parcours wel goed genoeg om te weten dat het absoluut niks voor mij is. Maar toch…het jeukte. Gelukkig had manlief dit weekend eivol gepland en is een dagje marathon er niet bij te proppen. Dus geen marathon van Antwerpen en mijn lijf zal dankbaar zijn. Want overmoed schaadt (lees: blessures) en ik heb een belangrijker doel te lopen eind mei.

Zondag 28 mei loop ik met heel wat collega’s de 20 van Brussel mee en dat doen we voor een goed doel, Dokters van de Wereld. Deze ngo zorgt voor medische hulpverlening aan de allerarmsten in onze maatschappij, onder meer door rond te rijden met een ‘medibus’ en door zorgcentra uit te baten in Antwerpen en Brussel. Een nobel doel dus, en toen het voorstel van m’n werkgever kwam om mee te doen, twijfelde ik geen seconde.

dokters

Ondertussen heb ik al wat centjes ingezameld, maar alle beetjes extra helpen! Dus als je Dokters van de Wereld én mezelf een extra steuntje in de rug wil geven, dan kan dat via deze weg. Elke euro wordt integraal besteed aan de initiatieven in België.

groepstraining

Het leuke aan zo gezamenlijk naar een doel toewerken is dat je plots op je werk gelijkstemde zielen ontmoet die je voordien nog niet kende. Zo werd er vorige week in ons kantoor in Brussel een groepstraining georganiseerd en leerde ik weer wat collega’s (van andere departementen) kennen die ook gebeten zijn door het loopvirus. We kregen daarbij ook nog het enthousiaste gezelschap van enkele mensen van Dokters van de Wereld zelf, dus dat werd een gezellige boel. Voor ik het wist had ik zo onder mijn middagpauze 11 km bijeengelopen in het Warandepark. Heel fijn!

Het doel is duidelijk: eind mei 20 km over de heuveltjes in Brussel lopen. Geen zotte kuren tussendoor dus. Dat ze morgen daar maar doen in Antwerpen, ik hou me lekker lui aan de kant ondertussen.

 

 

 

 

Marathon Rotterdam – verslag

Zo, hij zit erop! Zondag liep ik mijn elfde marathon uit en wat voor één! In 2007 liep ik in Rotterdam mijn tweede marathon in extreem hete omstandigheden. Nu tien jaar later wou ik er revanche nemen en volop gaan voor een ‘snellere’ marathon (dat snel is bij mij nog altijd slakkentempo hoor). Ware het niet dat het ook deze keer weer zo’n warme dag werd. Alsof de duivel zich ermee gemoeid had! Maar niet getreurd, ondanks de omstandigheden werd het een topdag en zit ik nu, de volgende morgen, met pijnlijke spieren en een vermoeid gevoel, nog volop na te genieten.

wave 4

Sinds 2007 is er best wel wat veranderd in Rotterdam. Kon ik toen een half uurtje voor de start gewoon ergens op de Coolsingel in een startvak gaan staan met zicht op Lee Towers (die er elk jaar ‘You’ll never walk alone’ komt zingen), werd ik deze keer toegewezen aan een startwave. Ik had de pech te belanden in wave 4. Pech, omdat er daar geen pacers voor 4 uur zouden zijn en stiekem droomde ik ervan om deze tijd eens te halen. Nog eens pech omdat wave 4 pas om 10u30 zou starten en als ze zo’n warm weer voorspellen dan is het wel fijner om echt zo vroeg mogelijk te kunnen starten.

IMG_1798
gespot in het startvak – een marathon lopen op klompen, zo kan het ook…

Ach ja, het is wat het is natuurlijk. Loopmaatjes Koen en Nico, die ik ’s morgens vroeg om 7u op P+R Slinge terugvond, bleken in wave 5 geplaatst te zijn, nog verder dus.
En er was wel één voordeel aan die verre wave: ik heb heel de marathon lang mensen voorbijgestoken, wat mentaal best een opsteker is (maar ook wel zijn nadelen heeft, lees maar verder).

op hartslag

Sowieso had ik het plan opgevat om deze marathon op hartslag te lopen. Op training had ik dat al een paar keer geoefend en met die ‘marathonhartslag’ leek een tijd van 4 uur wel haalbaar (in ideale omstandigheden uiteraard). Bij de sporttesten eind februari kreeg ik als advies mee om de eerste 20 km tussen 150 en 155 te gaan, tussen 20 en 35 tot 160 hartslag en daarna – als het gevoel nog goedzit – de hartslag los te laten en gewoon tot het uiterste te gaan. Dat in combinatie met voldoende drinken en koolhydraten aanvullen onderweg, zou het recept moeten zijn voor een geslaagde marathon. Opdracht duidelijk? Gaan dan maar!

druk – drukker – drukst

Op hartslag lopen is op zich niet zo moeilijk, maar er zijn wel wat factoren die de boel verstoren. Zo kwam er de Erasmusbrug (verdorie wat een klim), wat verder een tunnel en dan nog eens die brug (na 27 km) en een tunnel. Daarnaast begon na een uurtje de temperatuur echt wel serieus de hoogte in te gaan.

En dan was er nog al dat volk. Doordat ik best wel een goed tempo kon aanhouden (zo rond de 5:40 min/km) haalde ik constant volk in tot ik op de traagste groep van wave 3 stuitte (die 10 minuten eerder waren gestart). Groepjes mensen die heel de weg versperden waardoor ik me erdoor moest wringen, slalommen, vertragen, weer versnellen en dat zowat de hele tijd tot aan het einde. Met al dat gewriemel, wriemelde mijn hartslag vrolijk mee in alle richtingen. Pfoe. Op dat vlak is Rotterdam me dus wel wat te druk geworden. Maar die drukte maakt het ook wel ongelooflijk gezellig en de sfeer – dankzij honderdduizenden supporters – is er top en maakt deze marathon gewoon tot een waar loopfeest en dat maakt veel goeds!

Tijd verliezen (of net winnen?)

Na 10 km stond mijn blaas op springen en moest ik een dixie induiken (die was gelukkig vrij). Minuutje verloren dus, maar ik dacht er niet aan om dat met een sprint weer in te halen. En ook verloor ik wat tijd aan elke drankpost, want drinken was primordiaal met dit weer. Ik had dan wel mijn watrugzakje bij, dat gewicht slonk ook zienderogen. Ik leek wel continu dorst te hebben. Die waterrugzak was leeg tegen het einde en aan elke drankpost dronk ik een volledige beker uit. Het zorgde ervoor dat ik niet zoals vele anderen met spierkrampen of compleet uitgedroogd en leeg aan de kant belandde. Ik verloor dan wel wat tijd met aan elke post even te stoppen, uiteindelijk heb ik er zeker ook heel wat tijd mee gewonnen door niet compleet in te storten door vochtverlies (of zoals in 2015 in Zeeland met een niercrisis te moeten opgeven op 36 km…).

Van coach Tiny had ik vrijdag nog het advies gekregen om ook op tijd  te beginnen met koolhydraten nemen. Door de warmte verbruikt je lijf meer van die belangrijke brandstof. Normaal start ik pas na zo’n 13 km met een eerste gelletje, nu deed ik dat na 10 km en dan weer terug om de 6 à 7 km. Die tactiek bleek goed, want ben geen enkele man met de hamer tegengekomen.

Vlak gelopen en PR gesneuveld

Van de theorie praktijk maken, leidde uiteindelijk tot een quasi perfect gelopen marathon. Elke vijf kilometer liep ik aan quasi hetzelfde gemiddelde tempo, mijn benen bleven gewoon doen wat ze moesten doen (geen verzuring, geen krampen, enkel op het einde het normale vermoeide gevoel), en mijn hartslag is enkel in de laatste kilometer over het omslagpunt gegaan.
rotterdam

Wat kan ik dan nog meer zeggen dan dat ik supercontent ben? Oh ja, dat mijn PR compleet aan diggelen is gelopen natuurlijk! De 4 uur-grens heb ik niet gesloopt, maar mijn PR wel, met maar liefst 10 minuten. Het vorige (4u16) dateerde dan ook al van 2008 (Keulen), dus het werd wel eens hoog tijd! Hier zit een blije meid!

En dan nu even enkele dagen rust en nog genieten van onze vakantie in Zeeland. Volgende halte in mijn hardloopavontuur wordt de 20 km van Brussel, een eitje vergeleken met Rotterdam 😉

IMG_1799

 

 

Laat maar komen!

Zo, nog twee nachtjes slapen en dan mag ik eindelijk aan de slag in Rotterdam. En dat ik er klaar voor ben! Het taperen verliep gelukkig zonder al te veel hindernissen. Geen al te cranky humeur, zeurende pijntjes en opgeblazen gevoel. Enkel een lichte verkoudheid vorige week dreigde heel eventjes roet in het eten te gooien, maar na twee dagen had ik dat koutje weer van me kunnen afschudden. Oef.

Heb dus braaf alle (kortere) trainingen nog kunnen afwerken, waarbij de allerlaatste kilometers gisteren werden afgehaspeld. Net voor mijn allerlaatste kilometer klonk net Eye of the Tiger door m’n oortjes en tja…heb me toch even een Rocky’tje gedaan. Visualisatie helpt soms wel hé.

giphy

Op de gebruikelijke Facebook-fora regent het ondertussen paniekberichtjes over de voorspelde ‘hitte’ aanstaande zondag. Nou…zo erg als in 2007 zal het wel niet worden. Toen trainden we een week voor de marathon nog volop in wintertenue en was het op de dag van de marathon bij de start tegen de 27°C. Met heel veel chaos tot gevolg.
Ik maak me dus niet zo veel zorgen over die 21°C in de namiddag, te meer omdat de start nog in wat koelere temperaturen zal zijn. En met voldoende drinken en gelletjes bij de hand, komt dat wel goed.

Morgen alvast even met het gezinnetje naar Rotterdam om de boel te verkennen en startnummer op te halen. Zondag dan op mijn eentje naar daar, maar al aan de parking afgesproken, dus een eenzaam dagje wordt het zeker niet. Heb er vooral veel zin in en hopelijk helpt die mindset voor een geslaagde marathon!

Tot zondag of maandag voor een verslagje!

letsdothis