Mannekenpistrail Geraardsbergen – verslag

Eindelijk nog eens een trail! Het was al zo lang geleden dat ik me nog amper kon herinneren welke mijn laatste trail was, toen loopkompaan Kristof me daar gisteren naar vroeg (na een uurtje nadenken wist ik het weer: dat was die helse Trail de la Primavera in maart). Dus ja, het werd hoog tijd dat ik me op het iets meer avontuurlijke pad begaf. De Mannekenpistrail in Geraardsbergen bleek een mooie plezante keuze!

Ik had wat gezelschap bij in de vorm van Kristof en Ingrid, twee loopmaatjes van bij de Heidejoggers. Met z’n drietjes kozen we voor de 25 km, die net op voorhand werd aangekondigd als een 27 km. Dat was dus al direct een knopje omdraaien. 2 km is dan niet zo veel, maar op een trail kan dat wel een wereld van verschil betekenen als je al halfdood bent 5 km voor de finish. Soit, we besloten het gewoon lekker rustig aan te doen, niks te forceren en vooral te genieten.

de échte Manneken Pis

Al direct na de start hingen we in de achterhoede en na een sanitair stopje na zo’n 5 km waren we helemaal de rode lantaarn. We werden vergezeld door de ‘bezemwagen mannekenloopster’, een dame van de organiserende club die als reddingsboei fungeerde voor de laatste of gestrande lopers. Een toffe dame die ons begon te vertellen over de omgeving en ons – na een uitgebreide fotoshoot op de beruchte Muur van Geraardsbergen –  toonde waar de échte Manneken Pis stond op de Grote Markt. Ha! Ik denk dat wij de enigen waren die hem echt gezien hebben op deze trail 😉 Een beetje later verloren we onze lokale gids helaas door een andere loper die achterop geraakte en moesten we weer met ons drietjes verder.

   letterlijk de Muur opklimmen

Afwisseling troef

De benaming ‘trail’ was op sommige stukken misschien wat veel gezegd. Zoals op veel van de trails in ons volgebouwde Vlaanderen, waren er hier ook wel wat meters af te leggen op het asfalt, maar het stoorde niet. Het parcours was heel afwisselend en we kregen werkelijk de tofste en mooiste kantjes van de streek te zien. Er waren helse kilometers door weilanden (wedstrijdje enkels-omslaan), stukken door moerasgebied, een paar stevige kuitenbijters en heerlijke stukjes draven door het bos. Genoeg variatie om ons volop te doen genieten. We namen dan ook ruimschoots de tijd om het landschap in ons op te nemen, de tijd deed er niet toe.

Uiteindelijk werden de beloofde 27 km net geen 28 km. Pfoe, ik was blij dat ik er was. Het was alweer een tijdje geleden dat ik zo’n afstand aflegde en ook al deden we het heel rustig aan, tegen het einde stak de verzuring toch wat de kop op en voelde ik vermoeidheid opkomen. Maar ben tevreden, doel was dit als training te doen voor Zeeland en op dat vlak was de opdracht meer dan geslaagd.

Perfecte organisatie

Qua organisatie krijgt deze Mannekenpistrail 10/10. Alles liep perfect. Ruime parkeergelegenheid aan domein De Gavers, de startlocatie was dik in orde met veel ruimte, veel toiletten (niet onbelangrijk), kleedkamers etc… Er waren veel bevoorradingen die goed voorzien waren en dan waren er ook nog de talrijke seingevers onderweg die iedereen aanmoedigden. Achteraf genoten van een lekker warme douche en natuurlijk enkele mattentaartjes (dé lekkernij van de streek) gekocht voor een appel en ei.

Een aanrader! Er is ook een 8 km, 15 km, 35 km én een 50 km! Voor iedereen wat wils dus. Hopelijk prijkt ie volgend jaar weer op de trail-kalender.

 

Advertenties

Gedaan met lui zijn

De vakantieperiode heeft een beetje zijn sporen nagelaten: 3 kg erbij (oeps) en wat luiheid in de benen. Ik ben wel blijven lopen, maar het ritme ontbrak. Een zoon die niet naar school moest en van hot naar her gebracht moest worden. Ondertussen ook wel moeten gaan werken (ik heb geen 8 weken vakantie helaas) met hier en daar gelukkig wel nog wat snipperdagen waarbij ik onze 7-jarige onder m’n hoede had. Het is een paar keer voorgevallen dat ik om 6u ’s morgens met slaperige ogen en wankele benen de deur al achter me toesloeg om een uurtje training te verwerken. Achteraf was ik dan blij dat ik die moeite gedaan had, maar geloof me…het kostte me veel moeite en ik vermijd zo’n scenario’s toch liever.

Herpakken

Ik moet me dus dringend herpakken. Nog maar 7 weken te gaan tot de marathon van Zeeland en ik voel me zeker niet getraind momenteel. Vorig weekend liep ik een eerste echte deftige duurloop van 21,5 km. Amper de helft van een marathon, maar het liep vlot. Oef. In de week probeer ik 2 tot 3 trainingen in te plannen, maar het blijft toch wat puzzelen. Ik vrees volgende week weer eens een vroege editie om 6u ’s morgens (en ben me daar nu alvast mentaal op aan het voorbereiden).

Ook dat gewicht moet weer terug omlaag. De succesvolle 5:2-methode die ik vorig jaar startte en waar ik op korte tijd 7 kg mee kwijtraakte, ga ik weer terug op de juiste manier volgen. Ik hanteerde die methode wel continu de voorbije maanden maar gunde mezelf wat te veel speling waardoor stiekem toch die kilootjes er weer bijgekomen zijn (vooral door onze Bourgondische uitspattingen op vakantie in Frankrijk en Venetië) .

giphy (2)

Mannekenpistrail

Om toch die marathon van Zeeland een serieuze kans te geven, loop ik volgende week nog eens leuke trail mee: de Mannekenpistrail in Geraardsbergen. Er staat me daar zo’n 25 km met een kleine 400 hoogtemeters te wachten. Ideaal als training voor Zeeland.

Ondanks de naam van de trail, ga ik dit ventje trouwens niet te zien krijgen.

Manneken_Pis_Brussels

Wat dan wel: enkele ferme bossen, de beroemde Muur van Geraardsbergen en veel mooie natuur. Daar doen we het voor. Een fijne manier om lange trainingen in aanloop naar de marathon te doen en te genieten. En als ik deze 25 km vlot kan bedwingen, stijgt hopelijk m’n vertrouwen een beetje om met volle moed verder te trainen voor Zeeland.

journeyjoy