Weer marathon-klaar!

De voorbije weken stonden in het teken van opbouwen opbouwen opbouwen. Niet alleen een opdracht voor yours truly. De voorbije weken coachte ik ook loopmaatje I. voor haar allereerste halve marathon. Eind augustus liep ze gezwind 5 km en kreeg  ze het in haar hoofd om haar in te schrijven voor een halve marathon op 1 oktober. En of ik haar daar naartoe wilde coachen? Het werd sowieso een win-win-situatie voor ons beiden, want zo hadden we al minstens elke zondag gezelschap: zij voor haar steeds langer wordende duurlopen, en ik telkens voor een stukje van mijn steeds langer wordende duurlopen. I. is ondertussen helemaal klaargestoomd voor de halve marathon in Brussel komende zondag, waar ik haasje voor haar ga spelen. Voor mij wordt die halve marathon een halve generale repetitie voor de marathon van Zeeland op 7 oktober. Een datum die ook wel heel dichtbij aan het komen is.

Ben ik nu weer marathon-klaar? Ik vrees er dit keer toch wat voor. Ik heb dan wel twee keer een dikke 30 km getraind, maar echt supergoed getraind voel ik me niet deze keer. Nou ja, vorig jaar was ik totaal niet getraind (op één 30’er na) en haalde ik de finish ook. En gelukkig hoef ik me totaal niet meer te bewijzen. Dit jaar liep ik al twee marathons en deze doe ik gewoon weer lekker mee voor de sfeer en de gezelligheid (score 10/10). En omdat Coach Tiny er mee loopt, voor de 10e keer alweer! Geen eindtijd in het vizier, wel de finish, want een DNF wil ik daar geen tweede keer achter mijn naam hebben (zoals in 2015 het geval was).

Maar eerst dus de halve marathon van Brussel a.s. zondag. Ooit in 2006 liep ik hem al eens, dat was toen één van mijn eerste halve marathons (de 4e om exact te zijn). Toen deed er nog niet zo veel volk mee, dat is ondertussen wel wat anders. Voor mij telt zondag de opdracht om I. naar de finish te krijgen, waar ze met glans in zal slagen overigens!

 

 

Advertenties

Kustmarathon Zeeland – 10e marathon is binnen

Dan houd ik eens een sabbatjaar op loopvlak, loop ik toch een marathon. De aard van het beestje zeker. Ik had er sinds de Mont Blanc Marathon in 2014 al twee pogingen opzitten om m’n 10e marathon te lopen. Telkens met een ‘Did not finish’ achter mijn naam. Kampenhout – eind 2014 – moest ik opgeven na zo’n 30 km wegens onoverkomelijke maagproblemen. En de Kustmarathon van Zeeland vorig jaar liet me zelfs ietwat getraumatiseerd achter, toen ik na 36 km noodgedwongen moest stoppen met een niercrisis door uitdroging (ook veroorzaakt door maagproblemen). Die Kustmarathon toen was trouwens de reden voor het inlassen van mijn ‘sabbatjaar’ waarbij ik alleen nog maar dingen zou doen ‘op het gevoel’, als lichaam en geest er allebei zin in hebben.

Last-minute beslissing

Toen eind augustus Jacqueline haar startnummer voor Zeeland aanbood wegens blessure, zei mijn buikgevoel me dat ik ervoor moest gaan. De looptrainingen gingen al een paar weken goed en ik had de Sint Pietersbear Trail op m’n planning net 2 weken voor de Kustmarathon. Toch ook heel snel even de mening van Coach Tiny gevraagd, die groen licht gaf. Ik moest er enkel mee rekening houden dat mijn voorbereiding minimaal zou zijn en dat ik die marathon dus best als een lange training beschouw.

De Sint Pietersbear Trail op 18 september werd dus van hoofddoel van het jaar gedegradeerd tot ultieme voorbereiding voor de marathon. Die dag met de rem opgelopen en gelukkig was ik na 2 dagen ook weer helemaal hersteld van de trail. En dan mocht ik ineens al gaan taperen voor de marathon. Nog nooit zo’n relaxte marathonvoorbereiding gehad en ik denk ook niet dat ik ooit al zo uitgerust aan de start van een marathon stond.

Doel = finishen

Gisteren was het dan al zo ver. Voor de start nog uitgebreid kunnen bijpraten met Tiny en om 12u vol vertrouwen gestart. Het plan was om minstens tot aan Vrouwenpolder (19 km) aan een hartslag onder de 150 te lopen, rustig duurtempo dus (normaal zit mijn hartslag dan onder de 140, maar wedstrijdspanning geeft automatisch een hogere hartslag). Zo gezegd zo gedaan. Enkel het eerste stukje strand aan Westenschouwen gaf even een stevige verhoging, mul zand is mijn ding niet.

img_1210
op het strand in Westenschouwen

Daarna even de ‘saaie’ 10 km over de afsluitdijk, niet zo boeiend qua parcours maar wel ideaal om aan een gecontroleerde hartslag te lopen. Toen we aan km 19 in Vrouwenpolder het lange stuk strand opliepen, zat ik in ieder geval nog superfit en genoot ik volop.

Maar dan kwam dat strand hé. Ik switchte de muziek op m’n iphone van ‘rock favorites’ naar een live album van ‘Metallica’, het leek me de ideale soundtrack voor de hel waar ik plots in belandde. Het was springtij en net op het moment dat ik er arriveerde stond het water op zijn hoogtepunt. Er was geen meter beloopbaar en dat 7 km aan een stuk. Het was kiezen tussen enkeldiep wegzakken in het zand of gewoon door het water baggeren. Ik maakte een mix van de twee, maar heb op dat stuk zeker 30 minuten verloren. Jammer, maar ach…het was ook wel lachen hoor. Uiteindelijk had iedereen om mij heen evenveel problemen, liep iedereen te vloeken en te sukkelen. Sommigen trokken schoenen en kousen uit en gingen op hun blote voeten voort. Ik ben al wel natte voeten gewoon van op trails, dus maakte me op dat vlak niet zo veel zorgen. Tegen dat ik van het strand afging had ik wel een kilo zand bij in mijn schoenen steken, maar op de grond gaan zitten, schoenen uittrekken en uitschudden en dan weer aandoen…nee, dat zag ik niet zo zitten. Gewoon voortgaan dus.

M’n spieren hadden stevige klappen gekregen van dat gebagger op het strand en dat voelde ik wel. Vanaf Oostkappelle beginnen dan de duinpaden, met veel hellingen uiteraard. Het mooiste stuk van de marathon. Ik kon tot mijn grote verbazing zonder veel moeite de hellingen op en stak de ene na de andere loper al voorbij. Wow. Natuurlijk kreeg ik weer vleugeltjes en in Domburg, na zo’n 31 km stuwde het publiek me ook weer vooruit. De trappen in Domburg moest ik uiteraard wel stappen en na een km of 35 begonnen mijn benen toch stevig te protesteren. Het gebrek aan training moet zich op een bepaald moment toch eens laten voelen natuurlijk. Conditioneel voelde ik me prima en helemaal niet moe (zelfs m’n hartslag bleef al die tijd vrij goed onder controle), maar m’n benen gaven het na zo’n 37 km quasi helemaal op. Vanaf dan de scherpste hellingen gewoon opgewandeld maar de rest van de tijd toch rustig blijven joggen en de laatste 500 m, met de finish in zicht, kon ik er zowaar nog een sprintje uithalen.

Ik was nog net binnen de 5 uur binnen. Geen toptijd, maar daar zit het springtij toch wel voor iets tussen met een vertraging van zowat 30 minuten. Belangrijkste was die finish halen, tijd was van geen belang.
Na vorig jaar had ik een stevig eitje te pellen met Zeeland en dat is gelukt. En reken maar dat ik volop genoten heb!

img_1212

 

Net-niet-marathon van Zeeland

Wat op zaterdag 3 oktober een hoogdag moest worden, draaide nogal uit op een sisser waar ik toch wel een stevige kater aan overhoud. Het werd dus net niet een volledige marathon. Na 36 km strandde ik bijna letterlijk op het strand (om maar te zeggen: op het wandelpad naast het strand), bij een bezorgde Rode Kruis-medewerkster die het niet zo verstandig vond dat ik toch voort zou gaan (en ik kon haar alleen maar gelijk geven).

Maar kom, laat me starten bij het begin. De voorbije weken stond mijn hoofd eigenlijk niet echt naar die marathon. Het is al weken, eigenlijk sinds ik terug ben uit vakantie, een en al stress op het werk. Met een gehalveerde ploeg een stortvloed aan projecten verwerken en tegelijkertijd een intensieve opleiding volgen (om binnenkort andere projecten te kunnen opnemen)…het begint wat te wreken. Ik heb het graag druk, maar trop is trop en onbewust nestelt zich dan toch wat stress ergens in het lijf. Stress zet zich bij mij op mijn maag. Heb zelfs enkele jaren geleden diagnose maagbreuk gekregen, maar met de nodige medicatie toen wel e.e.a. onder controle gekregen. Feit is dat mijn maag mijn zwakke plek is. Dat merk ik dan wel eens bij stevige inspanningen. Tijdens de Marathon du Mont Blanc heb ik zo ettelijke maagpilletjes weggeslikt, maar helaas was ik deze nu vergeten. Oh wat zou ik me dat beklagen.

Zoals gezegd stond mijn hoofd door de werkdruk dus niet echt naar de marathon. Pas vrijdagavond bij thuiskomst kwam plots het besef dat het de volgende dag van dat was. Ik moest nog alles bijeenzoeken en inpakken, want we zouden er ook een nachtje overnachten (babysit oma bleef bij Seppe thuis). De volgende ochtend wij op pad en hoe onvoorbereid ik was, bleek al uit het feit dat ik manlief opdracht gaf me in het verkeerde dorp af te zetten. Laat Burgh-Haamstede (waar de start niet was) nu een exacte kopie zijn van het naburige Burgh (waar wel de start was), dus het kwam me allemaal wel bekend voor, alleen ontbrak het aan vlaggetjes en een startboog. Daar stond ik dus! Gelukkig kwam manlief me even later terug oppikken, vroegen we de juiste weg aan een voorbijganger en stond ik een kwartiertje later toch in het juiste dorp. Nog ruim op tijd trouwens. Gezellig wat kunnen kletsen met coach Tiny en ook wat bekenden zoals Jacqueline en Hans en dan was het tijd om naar de startplaats te gaan. Mijn gevoelige blaasje liet zich weer gelden, dus ook daar nog rap even de Dixi’s opgezocht. Er waren er natuurlijk te weinig, dus stond ik daar 20 minuten te koekeloeren eer ik aan de beurt was en het startuur kwam steeds dichterbij. Om 2 minuten voor 12 holde ik dan de Dixi uit en trok naar het startvak, maar door het nipte tijdsbestek belandde ik zo wel quasi helemaal vooraan in het startvak, bij de snelle doorwinterde marathonlopers.

Tijdens de marathon

Bij de start hield ik onmiddellijk goed rechts aan zodat alle snelle mannen me konden inhalen, maar onbewust raak je dan toch eventjes meegezogen in dat loopgeweld. Mezelf ingehouden en vooral op mijn ademhaling gefocust. Ik zorgde ervoor dat ik niet diep in de ademhaling moest gaan en dus vooral niet begon te hijgen. Mijn benen deden de rest. Die eerste kilometers liep het zo zalig goed en ik genoot ongelooflijk. De muziek op m’n hoofd (een playlist van Royal Blood, Muse en Foo Fighters vooral) werkte motiverend en leidde me af van de wereld rondom me heen. Ik sloot me lekker op in mijn cocon en had als focus de finish. Af en toe een slokje water drinkend, omdat de temperatuur al best wat opliep. Tot aan het eerste strand ging het dus heerlijk goed. Maar dan kwam dat mulle zand…dat lag al goed omgewoeld en mijn tempo raakte danig dooreengeschud. Tiny haalde me toen bij, dat was leuk om hem nog even te zien. Bij de strandafgang richting waterkeringsdijk (of hoe dat ding ook noemt) ging ik bijna onderuit in het mulle zand en mijn adem stokte even. Geen erg, hier had ik op gerekend dat dat zand mijn ding niet is, dus ik hield fors de pas in tot ik weer vlakke grond onder me had en mijn ademhaling weer onder controle had.

Een beetje later, rond km 7, begon het echter mis te lopen. Ik kreeg plots zomaar uit het niets steken in mijn maag. O jee, hier gaan we weer, was het eerste dat in me opkwam. Probleem is dat zoiets compleet je aandacht begint op te eisen. Mijn muziek wat harder gezet in de hoop mijn aandacht te kunnen afleiden, maar nee hoor, die maag kwam er altijd maar tussen. Na een 12-tal kilometer voelde ik dat ik nood had aan een gelletje, maar de schrik zat erin met mijn maag. Toch geprobeerd, gelletje genomen, water erbij gedronken, maar natuurlijk viel dat als een blok op mijn maag. Toch wou ik voortgaan, dus bleef ik ondertussen af en toe een slokje water proberen en op km 19 en op km 26 probeerde ik telkens ook nog een gelletje. Tussen km 19 en 26 moet je dan ook nog eens het strand op en dat stuk was voor mij toen echt even de hel op aarde. Ik knakte mentaal serieus, door het zware parcours (het zand lag helemaal niet zo hard als ik gehoopt had), het is een heel monotoon stuk en er leek maar geen eind aan te komen. De maagpijn bleef en hierdoor durfde ik dus amper te drinken. Even twijfelde ik of ik wel zou doorgaan, maar opgeven omwille van maagpijn had ik al eens gedaan in Kampenhout en daar had ik achteraf heel veel spijt van. Ik wou me nu dus niet laten kennen.

Ik weet niet hoe ik het deed, maar op de één of andere manier haalde ik toch het 30 km-punt. Weer twijfelde ik even of ik hier niet zou uitstappen, maar het publiek staat daar in Domburg rijen-dik en ik durfde niet stoppen tussen al dat volk. En op zich had ik op dat punt nog altijd wel goeie benen, alleen zat ik dus met een blok beton in mijn maag waardoor ik constant op wandeltempo moest overstappen om de steken onder controle te krijgen. Zonder het echt te beseffen begon ik tegen dan wel stevig gedeshydrateerd te geraken. Ik probeerde wel af en toe een slokje water te drinken, maar de verhouding was te laag tov de inspanning en de temperatuur. Ik zweette enorm, mijn zwarte compressiekousen waren al helemaal wit doordrenkt van het zout dat ik uitgezweet had en eigenlijk vulde ik al dat verlies van essentieel vocht en zout niet voldoende aan. Dus wat gebeurde er? Ik begon pijn in mijn onderrug en flanken te krijgen, mijn nieren begonnen te protesteren. Daar kwam dan nog misselijkheid bij en ik stond rond km 33 (vraag me niet hoe ik daar geraakt was) aan de kant te kokhalzen en te huilen van de pijn. De pijn in mijn rug werd zo erg dat ik nog met moeite mijn ene voet voor de andere gezet kreeg, ik duizelde er zelfs van. Het enige dat ik nog wou was stoppen, op de grond gaan liggen en daar blijven liggen. Maar ja, dat doe je ook niet natuurlijk. Ik strompelde dus maar wat voort. Aan km 34 stonden mensen drank uit te delen, dus ik vroeg hen of zij in vervoer naar de finish voorzagen. Niet dus, ze bleken niet van de organisatie te zijn. Even naar manlief gebeld dan, hem gezegd dat ik ging stoppen en wel zou zien hoe ik terug zou geraken. Na nog 2 km strompelen passeerde ik dan gelukkig die Rode Kruis-post en de dame daar zag direct dat het niet zo best met mij ging. Ze zette me onmiddellijk neer op een stoel, belde met de organisatie en 5 minuten later was ik al onderweg naar het finish-gebied.

Nadien

Natuurlijk baalde ik enorm, maar anderzijds voelde ik me ook opgelucht dat de hele strijd gedaan was. Want op zo’n manier een marathon lopen, neen…dat is echt niet leuk hoor. Van genieten was er al kilometerslang geen sprake, integendeel. Het is nog altijd een hobby, iets dat ik voor mijn plezier doe. Mijn gezondheid ervoor op het spel zetten, hoort daar nu eenmaal niet bij. Ik hoorde dat de Nederlander die 3e was, quasi bewusteloos over de eindstreep is gesleurd en dat hij zich er zelfs niets meer van herinnert… leuk kan dat toch niet zijn.

Ik vind het natuurlijk jammer dat ik geen medaille of finisher-t-shirt heb (ik had dat laatste wel kunnen gaan afhalen, want had er zelfs voor betaald, maar ik hoef hem echt niet te hebben), maar op deze manier…nee dank u.

De eerste uren daarna voelde ik me trouwens echt hondsberoerd. We zijn dan wel gaan eten met Tiny en co ‘s avonds, maar echt lekker (fysiek) voelde ik me niet. Mijn rug doet nu nog altijd pijn, maar mijn nieren doen gelukkig wel weer hun werk (het heeft die dag nog ongeveer 4 uur geduurd eer ik weer een deftig plasje kon doen). Ik hou het alleszins nog wat in ’t oog.

Om positief te eindigen

Was het weekend dan helemaal mislukt? Nee hoor. Manlief deed zondag de wandelmarathon mee. Zondag was het dus vroeg alle hens aan dek, want hij moest om half 7 ’s morgens de bus op. Ik ook wakker natuurlijk (maar had sowieso een slechte nacht achter de rug). Maar ik zal eens heel eerlijk zijn: wat keek ik uit naar deze dag! Een hele dag voor mij alleen, een dag waarop niks moest. Ik had me voorgenomen om daar volop van te profiteren door eens echt niks te doen, behalve genieten. En ja hoor, ik heb ongelooflijk hard genoten van een wandeling op het strand en door de duinen, terrasjes gedaan en tussendoor heel wat hoofdstukken in een boek gelezen. Heerlijk. Achteraf bekeken had ik hier eigenlijk veel meer nood aan dan aan het finishen van die marathon.

En manlief? Die heeft WEL de finish van de marathon gehaald!

koen marathon

En wat nu?

Na mijn debacle heb ik natuurlijk al even met Tiny gepraat, maar zondag heb ik ook veel kunnen nadenken. Voorlopig denk ik dat ik het marathonlopen maar eens ga laten voor wat het is. Ik haal persoonlijk heel weinig voldoening uit dat vele trainen. Dat merkte ik de voorbije weken wel. Het was meer een opdracht dan dat het nog om het beoefenen van een hobby ging.
Ik geniet vooral van loopjes van een uur tot anderhalf uur en van trails natuurlijk (zolang ze niet te lang zijn). Zo van die loopjes die even helpen te ontstressen zonder dat ze me verder uitputten. Halve marathons en middellange trails (tot een 30-tal kilometer), laat me daar nu maar even op focussen. En ik zeg niet van “nooit meer”, maar niet nu de situatie op het werk is wat ze is (en dat zal nog wel een hele tijd zo blijven duren vrees ik).

*********************

WP_20151004_10_18_57_ProDit kunstwerkje was het hele weekend te bewonderen in Zeeland,
gemaakt van hardloopschoenen!

 

Zeeuwse trainingsloop

Al enkele jaren organiseert Jacqueline, een Zeeuwse loopster/blogster, in augustus een trainingsloop langsheen het marathonparcours van de Marathon van Zeeland. In groep lopen we de laatste 23 km van het parcours, tegelijk het zwaarste stuk van het parcours. Gegarandeerd gezelligheid, maar tegelijk ook een steengoeie training als je de marathon van Zeeland op je planning hebt staan. In 2012 deed ik deze trainingsloop al eens mee en dat was toen een enorm leuke dag. Nu de marathon weer op m’n planning staat, zorgde ik ook dit jaar dat de dag van de trainingsloop met stip in m’n agenda stond genoteerd. En ook deze keer was ik de enige Belg tussen een bende gekke hollanders (een kleine 40-tal deze keer!), waaronder ook m’n coach Tiny.

Normaal gingen we met het ganse gezinnetje afzakken naar Zoutelande. Maar Seppe was na een paar dagen logeren (tot zaterdagavond) bij oma aan zee compleet uitgeput en het strand was ie zelfs beu. Ook manlief wou toch liever gewoon lekker relaxen thuis. Dus zondagmorgen de mannen thuis achtergelaten en alleen tot in het vrij verre Zeeland gereden. Toen ik de parking opdraaide, zag ik al direct oude bekende Ronald en ook m’n coach Tiny. Ik hoefde me dus niet meer alleen te voelen. Het werd een gezellig gedoe al van het begin. Eerst nog wat kletsen op café en om 11u ging de hele bende de bus op, om richting Vrouwepolder te trekken. Daar was ons startpunt van de training. Eerst even met z’n allen de foto op en dan gingen we van start. zeeuwe trainingsloop

Die start begon met de loodzware strandovergang van Vrouwepolder, een dikke 600 meter mul zand te overbruggen alvorens we aan wat hard zand toekwamen. Pfftt…dat hakte er stevig in. Het was ook nog vloed, waardoor er maar een smalle strook wat harder zand was, dat ook nogal schuin afliep. Ik voelde m’n enkels al serieus tegenspruttelen. Dan maar een praatje slaan, maar het zwoegen en de hitte sloegen toe en ik kreeg last van m’n ademhaling. Amai, dat begon hier al goed! Na 6,5 km gingen we eindelijk het strand af en ik was al stikkapot. Gelukkig bleek ik niet de enige. Even halt houden aan de strandpost, waar we ons wat konden verfrissen met water. Daarna volgde gelukkig een fijn recuperatiestuk over het duinenpad. Dat pad gaat even het bos door, dus dat gaf wat verkoeling. Daarna begonnen de korte hellingen, maar what goes up must go down, dus kon ik telkens wat recupereren. Op m’n eigen tempo ging het vrij goed. Oef. Aan Domburg werden we verrast met een zeer uitgebreide verzorgingspost met alles erop en eraan. Super! Even pauze dus, beetje eten en drinken. Daarna weer voort, nog 12 km te gaan. Die 12 km werden nog een stevig odyssee. Sommige stukken gingen supervlot, maar met momenten kreeg ik serieuze dipjes te verwerken. De warmte hakte erin, mijn maag speelde op doordat ik keiveel dronk en na 17 km kreeg ik een suikerdipje en moest ik wel een gelletje nemen (gelukkig bleef mijn maag toen wat kalm). De hellingen tussen Westkapelle en Zoutelande waren er toen toch wat te veel aan en ik schakelde daar wat over op wandelpauzes. Goeie keuze, want uiteindelijk kon ik zo toch nog redelijk bij de rest blijven. Met het laatste stukje strand aan Zoutelande weet je dat de finish nadert, dus probeerde ik vooral in gang te blijven. Toen we daar het strand afgingen, stonden de snelle mannen de tragere lopers  op te wachten. Een paar minuutjes wachten tot echt iedereen er was, en dan liepen we in groep de laatste kilometer tot de echte finish van de marathon. Een fijn momentje dat op heel wat bijval en verwonderde ogen van de dagjestoeristen kon rekenen. Met onze felgele t-shirts (de afspraak was om in geel te komen) vielen we dan ook wel op. En omdat Ronald jarig was, werden we nog op lekkere koek getrakteerd ook! Na die inspanning mocht dat wel 😉

Jacqueline had ook nog douches geregeld op een nabijgelegen camping en zo kon ik nadien weer frisgewassen, moe en zeer voldaan weer naar huis. Weer een lange training afgestreept en ’t was eentje dat kon tellen! Hier geniet ik nog wel even wat van na!

Een korte impressie zie je hieronder, gemaakt door John de Boer, waarvoor dank 🙂 (ps: de datum in het filmpje klopt niet ;-))

Gelezen – Niet de race, maar de reis (Jolanda Linschooten)

Enkele weken geleden sloeg ik de laatste bladzijde om van het nieuwste boek van Jolanda Linschooten – “Niet de race, maar de reis”. Net zoals met haar vorige boek, Eenzame Uren, had ik veel moeite om het boek neer te leggen. Niet alleen is Linschooten een enorm getalenteerde schrijfster die je van bladzijde 1 tot 200 geboeid houdt, met haar verhaal neemt ze je ook letterlijk mee op reis. Op dat vlak is de titel al goed gekozen natuurlijk, maar uiteraard draait het om meer dan dat. Bij haar tocht dwars door Groot-Brittanië komt ze zichzelf meer dan eens tegen en slaat haar pijnlijke verleden soms met dikke vuisten in haar gezicht. Een zelf louterende tocht, waarbij ervaringen uit het verleden moeten verwerkt worden en grenzen continu verlegd worden.

In dit boek vertelt Jolanda dus stap voor stap haar tocht van Land´s End naar John´O Groats. Een tocht van zo’n 2.000 km, die ze op haar eentje te voet aflegt. Met enkel het hoogstnoodzakelijke bij zich. Dagen dat ze 50 à 60 km aflegt door heus stormweer, pijntjes die nu en dan twijfel zaaien, maar ook heel wat vrolijke momenten zoals de dagen dat ze eventjes herenigd wordt met man en hond. Heerlijk om lezen, dat zeker en vast.

Ik kan het me niet voorstellen zoiets zelf te ondernemen. Ten eerste ben ik nogal een luxekip op een aantal vlakken. Zo heb ik liefst een bed om in te slapen, om maar iets te zeggen, tenzij ik drie dagen krom wil lopen van de rugpijn. Maar het boek van Jolanda inspireert toch wel. Je krijgt spontaan zin om in de natuur rond te gaan dwalen, te genieten van het zicht van een bergmeertje, je eventjes in alle rust terug te trekken aan de voet van een berg.

Het feit dat Jolanda zowat 50 dagen aan een stuk telkens weer op pad ging om 50 à 60 km af te leggen, met een zware rugzak en in soms extreme omstandigheden, doet mij nu telkens weer die volgende training van 1 à 2 uur stevig relativeren. Keek ik er vroeger wel eens serieus tegenop, heb ik nu meer zoiets van “wat is 2 uur eigenlijk…”.

Die insteek is de komende weken wel heel belangrijk, want het hoogtepunt van de trainingen voor de marathon van Zeeland nadert met rasse schreden. De duurlopen op zondag worden elke week wat langer. Zo mocht ik afgelopen zondag al voor 2u20 op pad, goed voor een rustige 21 km. Aanstaande zondag staat er 23 km op het programma, op het parcours van de marathon nota bene, in heel leuk gezelschap! Hoe dat verloopt, vertel ik wel in een volgend berichtje.

http://www.jolandalinschooten.nl
http://www.jolandalinschooten.nl

van 2014 naar 2015

Vanmorgen met een laatste training van 10 km het loopjaar 2014 definitief uitgezwaaid. Met deze laatste kilometers sluit ik het jaar af met 1582,6 km. Het merendeel ervan, nl. 1233 km, werd gelopen tussen 1 januari en 30 juni. Het zag er dus wel naar uit dat ik ver boven de 2000 km zou eindigen dit jaar. Maar ja, het loopt (!) niet altijd zoals je zou willen. Een serieuze ziekte kan echt iedereen overkomen, zo veel is nu wel duidelijk alleszins 😉

Toch even een korte terugblik op wat dan wel zoal gebeurde, en net zoals vorig jaar doe ik dat met een paar foto’s. En wat 2015 zoal zou kunnen brengen, volgt hieronder.

DSCN0593
training in het Pajottenland met loopmaatjes Heidi en Christine
Trainingsloop bij coach Tiny (feb 2014)

 

Teamtrail 2.0 (maart 2014) met loopmaatje Heidi
Teamtrail 2.0 (maart 2014) met loopmaatje Heidi
marathon Zeeuws-Vlaanderen (april 2014)
marathon Zeeuws-Vlaanderen (april 2014)
La Bouillonnante (mei 2014)
La Bouillonnante (mei 2014)
nieuw trail-trainingsgebied ontdekt niet zo ver van huis...
nieuw trail-trainingsgebied ontdekt niet zo ver van huis…
Trail Les Boucles Ardennaises (juni 2014)
Trail Les Boucles Ardennaises (juni 2014)
op 5 km van de finish van de Mont Blanc Marathon...
op 5 km van de finish van de Mont Blanc Marathon…
Finish gehaald van de Mont Blanc Marathon, met loopmaatje Heidi!
Finish gehaald van de Mont Blanc Marathon, met loopmaatje Heidi!

De eerste helft van 2014 was dus bijzonder leuk, gevuld met leuke trailwedstrijden in voorbereiding van de Mont Blanc Marathon, die ik liep ten voordele van vzw Een Hart voor ALS. Op die manier zamelde ik enkele honderden euro’s in en daar ben ik enorm blij mee. De vzw levert goed werk en elke extra euro is er welkom om het onderzoek naar de genezing van ALS vooruit te helpen!

En wat in 2015 dan?

Momenteel ben ik nog rustig aan het opbouwen na de lange periode van inactiviteit. Geen te zotte dingen dus, ook al deed ik eind november (geheel tegen mijn eigen verwachtingen in) al mee met de ’t Is voor Niks-loop in Geldrop (weliswaar een korte afstand).
De eerste “trail” staat gepland voor 1 maart en dat wordt de Charlepoeng-trail, een nieuwe trail in Vlaanderen (Huldenberg). De hoogtemeters zijn zeer beperkt, de afstand ook – 17 km (er is wel een langere afstand, maar da’s nog wat te hoog gegrepen). Ideaal om terug te starten dus. 

Daarnaast hou ik ook al rekening met een nieuwe deelname aan de Trail des Fantômes. In 2012 deed ik die mee en was het 36°C, de heetste dag van het jaar toen. Gezien ik die trail in die omstandigheden al overleefde, zal het deze keer ook wel lukken zeker. Ik ga voor de 20 km (= trainingstijd van ongeveer 3,5 à 4 uur) omdat ik dan al volop aan het trainen ben voor mijn hoofddoel van 2015.
Op 20 september is er nog de Scott Offroad Run, waar ik ga kiezen voor de langste afstand van 26 km…ideaal voor dat ene hoofddoel dus.

Tussen maart en augustus zullen er nog wel een trail of twee ingepland worden en zeker ook een paar trainingen op mijn favoriete trailplekjes vlakbij, nl. de Wijngaardberg en de Weefberg. Wie wil meetrainen (op een rustig tempo weliswaar) is altijd welkom!

Mijn hoofddoel is 2 weken na de Scott Offroad Run en wordt de Marathon van Zeeland. Deze deed ik al eens mee in 2012 en ik heb er zalig goeie herinneringen aan. Dat en het feit dat coach Tiny er sowieso ook meedoet, deden me besluiten hem nog eens mee te doen. In 2012 deed ik die marathon als hoogtepunt van m’n “comeback” na een jaar blessureleed en daaropvolgend een zwangerschap etc…dus na een lange periode van inactiviteit. Laat het dus in 2015 ook maar een beetje een symbolische betekenis hebben…dat ik die vieze bacteriën, die m’n najaar 2014 stevig verpest hebben, voorgoed heb bestreden!

De dag na de marathon van Zeeland wordt dezelfde afstand ook voor wandelaars georganiseerd. Ik ben er zowaar in geslaagd mijn ventje te overtuigen om dus de dag na mijn marathon, ook de marathon te doen, maar dan al wandelend. Hij is al aan het wandelen geslagen! Hopelijk houdt ie het vol 🙂

2015 wordt dus een vrij rustig jaar op loopgebied, met rustig opbouwen en vanaf de zomer even stevig erin vliegen voor de marathon. Ik hoop vooral blessurevrij en ziektevrij te blijven en veel te genieten, meer hoeft eigenlijk niet!

Aan iedereen mijn allerbeste wensen voor 2015 en maak er vooral een supergezellig jaar van!! 

kerstkaart3