Kustmarathon Zeeland in mineur

Voor de start zei ik nog aan Coach Tiny: “Dit wordt marathon nr 13, hopelijk brengt ie geen ongeluk”. Wist ik veel dat ik met die profetische uitspraak m’n lot bezegelde, en dat allesbehalve in positieve zin. Sowieso zat het voor de start ook al scheef met mijn motivatie. Het was al m’n derde marathon dit jaar, het ‘hoefde’ allemaal niet zo erg en privé zit ik met heel veel muizenissen die m’n gedachten primeren waardoor ik niet echt gefocused was op het uitlopen van een marathon. En een marathon loop je niet alleen fysiek, maar voor een groot deel in je hoofd. Als dat niet goed zit, dan is het al bijna gedoemd te mislukken, zo bleek gisteren maar weer eens een keer.

Kakweer

Beginnen bij het begin: het was gisteren gewoon geen weer om een hond door te jagen. Toch ging ik met meer dan 1000 andere gekken van start om 12u. De voorspellingen waren hels: 6 à 7 beaufort tegenwind op de afsluitdijk en het strand, regen en springtij op het strand in Vrouwenpolder. En dan was ik al niet zo supergemotiveerd. Gelukkig stond ik met Tiny aan de start en die geweldige coach is een held in relativeren en motiveren en ik kreeg er zowaar toch zin in.

Hel op de dijk

De eerste kilometers misbruikte ik m’n coach wat als haas, zo ging ik alvast niet te voortvarend van start. Op de strandovergang bij Schouwen verloor ik hem uit het oog en ging ik op m’n eigen tempo verder. Tot dan viel het allemaal trouwens best wel mee. Wel wat regen, maar de wind voelden we pas echt voor het eerst op dat eerste (korte) stuk strand. Maar dan moesten we de afsluitdijk op en dat werd gewoon een gruwelijk stuk.

De afsluitdijk (of hoe dat ding ook heet), goed voor zo’n 10 km aan één stuk vollen bak tegenwind en regen. Ik probeerde me in een groepje te nestelen, maar de wind beukte gewoon volop op ons in. Ik had gelukkig een jasje aan (dat ik de eerste kilometers had vervloekt, maar nu was ik blij dat ik het aanhad), maar net zoals iedereen rondom mij raakte ik stilaan doorweekt tot op m’n onderbroek. Er lagen veel plassen, dus binnen de kortste keren waren ook m’n voeten doornat en ik begon het koud te krijgen. Ik bleef wel lopen, maar mentaal begon er zich een zware strijd te vormen.

mentale strijd

Heel de tijd vroeg ik me af wat ik hier in godsnaam aan het doen was, voor wie of wat was ik dit aan het doen. En ik had moeite om het antwoord te vinden. Maar toch won het stemmetje van ‘doorgaan’ het keer op keer en probeerde ik moed te putten uit de mensen rondom mij. Iedereen had het lastig, het was nu eenmaal voor iedereen zo’n kakweer.

Na 19 km was ik het echter spuugzat en won het ‘opgeven-stemmetje’ het. Ik nam me voor dat als ik Peter (kennis die ik voor de start had gezien) of Tiny zijn zoon aan Vrouwenpolder zou zien, ik gewoon om een lift naar de finish zou vragen. Maar ik zag ze niet staan aan Vrouwenpolder. En toen doemde ook het lichtpuntje van de dag voor me op: het strand lag er zowaar beloopbaar bij! Helemaal nog geen springtij en zelfs een ‘hard’ strand, op enkele stroken na.

IMG_2664

Ik kreeg plots weer moed en ging weer voort. Maar baf: de wind kwam nog sterker op en benam me letterlijk de adem. Het was dan wel gestopt met regenen, we liepen op een open vlakte met 7 beaufort koude tegenwind en ik was nog steeds doornat.
Toch proberen doorgaan, maar toen kwam de man met de hamer kloppen.

giphy (3)
de wind was heftig

totale crash

Ik nam al mijn 3e gelletje – veel te vroeg volgens schema – en ik rekende dat ik op deze manier helemaal niet zou toekomen met m’n voeding om tot aan de finish te geraken. Dat gelletje viel ook compleet verkeerd op m’n maag en ik stuikte bijna in elkaar van een plotse golf van misselijkheid. Ik begon te duizelen en wou op dat moment gewoon gaan zitten maar dat leek me niet zo’n goed plan. Dan maar even voortwandelen en proberen m’n ademhaling wat onder controle te krijgen maar dat lukte niet. Ik kon met moeite uitademen, het voelde aan als een astma-aanval (waar ik in de winter wel eens last van heb), maar dat leek me zo raar.

Na een kilometertje wandelen (het stuk op het strand is 7 km lang,eindeloos lang dus) had ik mijn ademhaling wel onder controle maar lopen lukte niet meer. Telkens ik probeerde was ik na enkele passen weer duizelig en kortademig. Stoppen dan maar.

Na een eindeloze tocht kwam ik aan km 26 aan de drankpost bij de Piraat. Ik stond te duizelen, te klappertanden en te bibberen en sprak een dame aan die me direct op een stoel zette, een veiligheidsdeken om me heen bond en een banaan in m’n mond stopte. Even later stonden er twee EHBO-mensen naast me die nog een dikke deken rond me heen wikkelden en me warm begonnen te wrijven. Ik bleef maar bibberen en klappertanden en was dus compleet onderkoeld. Na een half uur was ik nog altijd niet uitgebibberd, maar toen kon ik gelukkig in een auto stappen van de EHBO en die brachten me naar het sportcentrum aan de finish. Na een verkwikkende warme douche was ik eindelijk uitgebibberd.

no regrets

Jammer dat het zo moest aflopen, maar soms is het gewoon je dag niet. En dit was ook echt mijn weer niet. Ik kan nu eenmaal niet tegen de koude. Laat het 25°C zijn en ik functioneer en loop een marathon uit (zoals dit jaar Rotterdam en de Great Breweries). Maar zet me in krachtige en koude tegenwind en smijt daar twee uur lang regen erbij en ik crash. En zoals gezegd: de motivatie was onvoldoende om me erdoorheen te sleuren en toch vol te houden.

Heb ik nu spijt van mijn opgave? Nee hoor. Het was op dat moment gewoon de verstandigste beslissing. In de EHBO-wagen hoorde ik trouwens via de portofoon de ene na de andere oproep binnenkomen, waaronder eentje over een loper die bewusteloos op het strand lag. Moet je het echt zo ver laten komen? Gezondheid en veiligheid primeren nog altijd.

Ik heb absoluut tonnen respect voor alle lopers die gisteren wel de marathon succesvol volbrachten. Het was lood-lood-loodzwaar en al wie hem uitliep in deze omstandigheden zijn stuk voor stuk supermannen en supervrouwen met een doorzettingsvermogen om U tegen te zeggen. Chapeau!

 

 

Advertenties

Halve marathon van Brussel – verslag

Hoe kan je een nieuwe maand beter inzetten dan al lopend en dan nog ineens met een halve marathon! De halve marathon van Brussel stond aanvankelijk helemaal niet op mijn planning. Tot loopmaatje I. eind augustus vroeg of ik haar wou helpen om a) getraind te geraken voor die halve marathon en b) haar ter plekke dan ook mee tot aan de finish te helpen geraken. Altijd bereid tot een vriendendienst, zei ik natuurlijk ja. I. liep op dat moment vlotjes een 5 km. Ik wist dat ze enkele maanden eerder al eens een keertje tot voorbij de 10 km was geraakt en dat ze dus wel wat aankan. Zoniet zou ik haar dat idee al snel weer afgeraden hebben, want op 5 weken jezelf klaarstomen van 5 km naar 21 km is niet niks.

Uit het grote gamma aan schema’s op mijn computer, plukte ik er eentje uit om rustig maar verstandig toch wat op te bouwen tot 17 km twee weken voor de halve marathon. De trainingen verliepen allemaal vlekkeloos en na die 17 km dik twee weken geleden had ik er alle vertrouwen in dat I. klaar was. En ik was ondertussen ook getraind voor mijn marathon de week erop. Hoe dat? Op zondagen trainde ik eerst een stuk alleen, pikte onderweg I. op om dan samen haar lange duurloop te doen en vervolgens deed ik nog een stuk op m’n eentje. Goed voor drie extra lange duurlopen de voorbije weken op zondag die toch heel amusant waren dankzij het stukje gezelschap onderweg.

haas spelen

Afgelopen zondag was het dus van dat: de halve van Brussel, met start aan het Jubelpark. De herinneringen aan de 20 km van Brussel kwamen weer volop boven en dat maakte dat ik er ongelooflijk veel zin in kreeg. Ook I. stond te popelen om eindelijk haar tour de force te doen. Voor ons beiden kon de start er niet snel genoeg komen. Om half 11 haasjewerden we eindelijk in gang geschoten. Ik was haas van dienst en moest een overenthousiaste I. in het begin wat intomen. Brussel is allesbehalve vlak en ik wist wat er ging komen. Dus toch wat op de rem gaan staan, de hellingen en de tunnels op een heel rustig tempo bedwongen en tijdens de afdalingen lieten we ons lekker volop gaan.  Geen enkel moment kende I. een inzinking en dat was voor mij als haas en amateur-coach natuurlijk een plezier om te zien. Na een kleine 15 km kwam de gevreesde Tervurenlaan in beeld en ook die ging I. gezwind

brusselmarathon
jep, dit ben ik

en zonder één momentje stappen al hardlopend op. Eenmaal boven was het nog 4 km tot de finish en dat leek me een goeie moment om de teugels wat te laten vieren. Er kon niks meer mis gaan vanaf dan. Op de muziek in de Jubelpark ging I. wel even wat te voortvarend door en tikten we even richting 12 km/u. Dat leek me iets te heftig, maar eenmaal de Belliardstraat (de laatste helling) voorbij, was het alleen nog maar downhill en liet ik I. het tempo bepalen. Met een laatste adrenalinerush om U tegen te zeggen spurtten we samen de Grote Markt over, namen de laatste twee bochten en vlogen de finishboog onderdoor.

Met een stevige negative split van maar liefst 6 minuten gingen we over de finish in 2u11min (officiële tijd, eigen tijd is meer omdat we te vroeg op de startknop hadden geduwd).

Een schitterend debuut op de halve marathon voor mijn loopmaatje, zo veel is zeker. En voor mij een plezier om te mogen meemaken en het was ook een goeie laatste training voor de marathon die me aanstaande zaterdag te wachten staat.

Oei, nu de marathon

Deze week is voor mij nu een rustweekje. De voorspellingen voor zaterdag zijn maar zozo en ik hoop dat de waterstand van de zee wat beter meevalt dan vorig jaar (toen mocht ik 7 km lang door de zee waden). Ik heb als enige doel te finishen, meer niet. En dan mag het gedaan zijn voor dit jaar, met 3 marathons een meer dan geslaagd jaar. Met enkel nog het jaarlijkse uitstapje naar Geldrop eind november (TisvoorNiks) sluit ik dan een mooi loopjaar af.

 

Gedaan met lui zijn

De vakantieperiode heeft een beetje zijn sporen nagelaten: 3 kg erbij (oeps) en wat luiheid in de benen. Ik ben wel blijven lopen, maar het ritme ontbrak. Een zoon die niet naar school moest en van hot naar her gebracht moest worden. Ondertussen ook wel moeten gaan werken (ik heb geen 8 weken vakantie helaas) met hier en daar gelukkig wel nog wat snipperdagen waarbij ik onze 7-jarige onder m’n hoede had. Het is een paar keer voorgevallen dat ik om 6u ’s morgens met slaperige ogen en wankele benen de deur al achter me toesloeg om een uurtje training te verwerken. Achteraf was ik dan blij dat ik die moeite gedaan had, maar geloof me…het kostte me veel moeite en ik vermijd zo’n scenario’s toch liever.

Herpakken

Ik moet me dus dringend herpakken. Nog maar 7 weken te gaan tot de marathon van Zeeland en ik voel me zeker niet getraind momenteel. Vorig weekend liep ik een eerste echte deftige duurloop van 21,5 km. Amper de helft van een marathon, maar het liep vlot. Oef. In de week probeer ik 2 tot 3 trainingen in te plannen, maar het blijft toch wat puzzelen. Ik vrees volgende week weer eens een vroege editie om 6u ’s morgens (en ben me daar nu alvast mentaal op aan het voorbereiden).

Ook dat gewicht moet weer terug omlaag. De succesvolle 5:2-methode die ik vorig jaar startte en waar ik op korte tijd 7 kg mee kwijtraakte, ga ik weer terug op de juiste manier volgen. Ik hanteerde die methode wel continu de voorbije maanden maar gunde mezelf wat te veel speling waardoor stiekem toch die kilootjes er weer bijgekomen zijn (vooral door onze Bourgondische uitspattingen op vakantie in Frankrijk en Venetië) .

giphy (2)

Mannekenpistrail

Om toch die marathon van Zeeland een serieuze kans te geven, loop ik volgende week nog eens leuke trail mee: de Mannekenpistrail in Geraardsbergen. Er staat me daar zo’n 25 km met een kleine 400 hoogtemeters te wachten. Ideaal als training voor Zeeland.

Ondanks de naam van de trail, ga ik dit ventje trouwens niet te zien krijgen.

Manneken_Pis_Brussels

Wat dan wel: enkele ferme bossen, de beroemde Muur van Geraardsbergen en veel mooie natuur. Daar doen we het voor. Een fijne manier om lange trainingen in aanloop naar de marathon te doen en te genieten. En als ik deze 25 km vlot kan bedwingen, stijgt hopelijk m’n vertrouwen een beetje om met volle moed verder te trainen voor Zeeland.

journeyjoy

 

 

Vlot herstel na de marathon, dus plannen maken

Na de Kustmarathon van Zeeland had ik me schrap gezet voor stijve benen, afzien, de trap niet meer afkunnen en vooral lamlendige vermoeidheid. Ik zou ZEKER een week niet lopen! Dat was toch het plan.

De avond na de marathon was ik inderdaad wel moe, maar de volgende dag – op zondag – voelde ik me eigenlijk gewoon…ok. Ik kon zelfs normaal de trap af. Beetje stijf hier en daar, maar het viel beter mee dan verwacht. Die eerste maandag werkte ik van thuis uit en trok ik ’s middags gewoon mijn loopschoenen aan voor een kort herstelloopje. En dat ging gelijk niks, alsof ik helemaal geen marathon had gelopen. Toen loopmaatje I. de dag erop vroeg of ik ’s avonds mee zou lopen, ging ik daar ook direct op in. Het werd een heerlijk tochtje.

De marathon was volledig verteerd en hoppa…dan maar weer gewoon de gebruikelijke 4 x per week lopen dus. Het nadeel van zo’n vlot herstel is dat je overmoedig kan worden. Een mens zou gewoon de week erop weer een marathon gaan lopen! Gelukkig heb ik op dat vlak al uitgebreid de nodige lessen geleerd en houd ik me dus in. Ik ben mijn rampjaar 2008-2009 nog niet vergeten. Toen liep ik een marathon, een 100 km (deels lopend/deels wandelend) en enkele weken later terug een marathon…om vervolgens een jaar lang geblesseerd te zijn. Niet meer van dat. Mijn lichaam stelt zijn grenzen.

Maar de positieve ervaringen van de voorbije weken, doen me natuurlijk wel watertanden naar een vervolg. Ik had me in juni al ingeschreven voor de jaarlijkse loting van de London Marathon. Helaas kreeg ik vandaag het antwoord dat ik ook in 2017 die marathon op m’n buik mag schrijven. Ach ja. Niet getreurd. Ondertussen was ik al lang een alternatief aan het plannen en dat wordt Rotterdam. Die valt in 2017 midden in de paasvakantie, dus kunnen we er een weekje vakantie aan breien ergens in Nederland.

In 2007 liep ik Rotterdam al eens en dat was een memorabele editie. Een week voor de marathon trainden we nog in wintertenue, de dag van de marathon zelf was het om 11u ’s morgens al tegen de 30°C. Heel de organisatie draaide compleet in de soep, er was onvoldoende waterbevoorrading en mensen vielen bij bosjes flauw. De marathon werd toen na 3 uur stilgelegd. Ik liep hem wel uit, omdat ik het geluk had net op het verste punt te zitten en het parcours toch moest vervolgen naar de finish. Maar ik werd wel aangemaand tot wandelen en dat zorgde ervoor dat ik hem nu niet echt op de meest geweldige manier ‘uitliep’. Nu 10 jaar later ook hier eens revanche nemen, dat lijkt me wel wat. Niet voor een supertijd natuurlijk, dat heb ik al lang opgegeven. Wel lekker uitlopen en met een smile finishen, want daar draait het om.

Alvast iets leuks om naar uit te kijken in 2017. Daarnaast plan ik ook wel wat trails, maar het aanbod is tegenwoordig zo groot, dat ik een beetje last van keuzestress heb. Nog een beetje wikken en wegen, maar ik heb nog tijd zat.

nn_rotterdam_marathon_2017
bron: http://www.nnmarathonrotterdam.nl

 

nog een paar nachtjes slapen

Een weekje overgeslagen met verslag uitbrengen, sorry sorry! Het was gewoon gruwelijk druk op het werk, geen zin om dan ’s avonds nog iets neer te pennen. Dat het net nu zo druk is, komt natuurlijk enorm ongelegen. Ik raak maar met moeite uitgerust, rust die ik nu eigenlijk wel moet hebben. Maar ja, we ploegen voort en het moet maar lukken aanstaande zaterdag. Aanstaande zaterdag!! Het komt nu echt dichtbij, die marathon. Daarbij ook de lichte paniek en vollenbak onzekerheid, zo typisch in volle taperingperiode. Overal voel ik weer pijntjes: pijn in mijn rechtervoet, een dwarse achillespees aan m’n linkervoet, een heup die lijkt te kraken. Ik lijk wel een honderdjarige met momenten. Gelukkig weet ik ondertussen wel dat dit een proces is dat zich moet voltrekken, vooral tussen mijn oren dan. Des te gedrevener sta ik zaterdag aan de start.

Zondag de 20e september liep ik mijn laatste dertiger en die ging niet van harte. Had gelukkig afgesproken met maatje Heidi. Samen gingen we het Zoniënwoud nog eens verkennen. Ik liep eerst op m’n eentje de blauwe ronde van 10 km. Blauwe ronde = omdat die aangeduid staat met blauwe pijlen. Heel goed aangegeven trouwens, ik liep geen moment verkeerd (had daar op voorhand wat schrik voor en ’t is best wel een groot woud). Het was nog vroeg in de ochtend en met het opkomend zonnetje werd ik alleszins getrakteerd op prachtige taferelen. Genieten!
WP_20150920_08_39_17_ProNa dat eerste uurtje pikte Heidi in en deden we de rode ronde van 20 km. Dat ging redelijk goed tot halfweg. Toen had ik er al 20 km opzitten en dus nog 10 te gaan. Maar die 10 km leken in mijn ogen wel 100 km. Het lijf was op en ook mentaal ging het niet meer. Ik was eigenlijk gewoon doodmoe. Had er toen ook al zo’n loodzware werkweek opzitten, keek op tegen weer een razenddrukke werkweek, en dan al dat trainen van de voorbije weken…’t vat was echt af. Met veel moeite me toch door die laatste 10 km gesleept, dankzij Heidi die me keer op keer weer wat moed moest inpraten. Regelmatig wel eventjes wat gestapt, dus het ging wel wat trager dan de week ervoor. Maar allé, uiteindelijk toch gehaald en dolblij dat het erop zat.

Sinds die training mag het allemaal wat minder zijn en da’s niet erg. Afgelopen week was het dan ook vooral gaan lopen om te ontstressen en m’n geest leeg te maken. Zondag was er maar een loopje van een dikke 13 km te doen en deze week nog twee kleine loopjes te gaan (waarvan ik de eerste deze avond al deed, gezien ik morgenavond moet werken). Donderdag en vrijdag dan zo veel mogelijk proberen rusten en dan….M-day!

 

wat een jaar! -#Monschau -223 dagen

Vanmorgen mocht ik voor de laatste keer dit jaar nog eens aan de slag voor een lange duurloop. 2 uur stond er op de planning, het werden een paar minuutjes meer. In totaal 19 km, dus lekker relaxed. Direct ook een goeie test van de Suunto. Amai, ik ben verliefd op dat ding, héhé.
Het eerste half uur liep ik alleen, maar ik wist dat er goed gezelschap op me zou staan wachten aan het Sportimonium in het Domein van Hofstade. Toen ik daar klokslag half 10 aankwam, liep Jessica er al wat rondjes te draaien, klaar om met mij een uurtje rond te drentelen in het Domein. Dat uurtje vloog om en toen moest ik nog een half uurtje terug naar huis. Terug muziekje opgezet en voor ik het wist was ik ook weer thuis. Helemaal nog niet moe, ik had er gerust nog een half uurtje kunnen bijdoen. Zalig zo’n trainingen.
Morgen hoop ik nog een kleine 40 minuten te kunnen gaan lopen, maar da’s nog niet zeker dat dat gaat lukken.

En daarmee zit er een geweldig loopjaar op. Ik kan met recht en rede zeggen dat dit mijn beste loopjaar ooit is geweest. Daar zijn verschillende redenen voor:

1) geen blessures gehad, en dat is historisch in mijn geval. Van 2000 tot 2009 sukkelde ik constant van de ene naar de andere blessure. 2009 was dan een rampjaar met m’n knie, dan kwam de zwangerschap en bevalling en verhuis in 2010. Vanaf 2011 begon ik stilletjesaan terug te lopen, maar nog niks lange afstand (max 5 à 10 km per training) en bleef ik ook wel blessurevrij. Maar met de loopkilometers dit jaar, ben ik echt blij dat ik het ook blessurevrij heb kunnen houden.

2) 100% het plezier in het lopen (her)ontdekt. Uiteraard is lopen al jaren een hobby en een hobby hou je enkel vol als je er plezier in hebt. Maar meestal was gaan lopen toch altijd wel een beetje een opgave. Een opgave omdat ik het me oplegde om een bepaald doel te halen. En uiteraard wel de voldoening halen uit het behalen van dat doel, wat op zich altijd goed is of je houdt het helemaal niet vol. Maar nu heb ik soms echt gewoon goesting om te gaan lopen, zelfs in weer en wind, of op de meest onmogelijke momenten (zoals onlangs gewoon vlak na een zwaar avondmaal, en het dan nog gaan doen ook). En dat is dan niet omdat er één of andere wedstrijd in het vooruitzicht ligt, maar gewoon omdat ik er 100% zin in heb. En ook dat is eigenlijk een primeur in mijn korte loopcarrière.

3) in 2012 herontdekte ik mijn liefde voor traillopen en ik ben er nu gewoonweg verslaafd aan geraakt. In 2009 proefde ik al een eerste keer van het trailen, toen ik met een gekwetste knie totaal onverantwoord toch maar de Bouillonnante mee deed. Ik had er de tijd van m’n leven. Maar de rest van 2009 en gans 2010 kwam lopen er dus niet meer aan te pas en in 2011 was ik in opbouwfase en leek een trail van 10 km in de Ardennen ergens gaan lopen gewoon dikke onzin. Dit jaar lukte het wel en wow…ik ben daar zo verliefd op geworden. 2013 zal op dat vlak nog een stuk toffer worden, met quasi niets anders dan natuurlopen en trails op de planning.

trailfoto

4) het topmoment van 2012 was uiteraard de marathon van Zeeland. Mijn 6e marathon, maar zeker de zwaarste die ik tot nu toe liep. Ik wou deze marathon in 2010 al lopen, maar daar stak dus allerlei een stokje voor. Dit was mijn revanche en wat voor één. Ben nog altijd zo trots op mezelf dat ik hem heb volbracht en echt goed heb gelopen: in een tijd die een half uur onder m’n verwachtte eindtijd lag en de laatste 7 km alleen maar volk (vooral mannen dan nog) voorbijgestoken. Echt kicken!

marathon3

Jaaroverzichtjes zijn niet compleet zonder wat cijfermateriaal. Nu lig ik daar zelf wel iets minder van wakker, maar ik hou sedert dit jaar toch terug een logboekje bij (dat van de Gavertrimmers-website, heel handig) en zo zie je toch wat totalen.

Et voilà, voor de cijferfreaks:
– gelopen kilometers: 1827 km (als ik morgen nog 6,5 km loop tenminste). Dat is zo’n 750 kilometer meer dan in 2011. De kaap van 2000 dus niet bereikt, maar dat komt door de maand februari – toen was ik twee weken compleet buiten strijd door ziekte.
– gelopen wedstrijden/trails: 11, goed voor 243,6 km

En de overige blabla, daar hou ik me niet mee bezig. Tenzij jullie echt nog details willen weten als gemiddelde tempo’s, maximum hartslag en zo…Dan laten jullie het maar weten! Oh ja, ik liep ook nog twee PR’s (10 mijl en 10 km). Ook leuk hé. Vooral die 10 km was kicken, omdat ik eindelijk stevig onder de 50 minuten geraakte! Dat hebben we dan ook weer gehad, héhé.

Ik ben dus heel content over het loopjaar 2012 en kan alleen maar hopen dat 2013 net zo boeiend en leuk en vooral blessurevrij en met mooie (trail)wedstrijden gevuld zal zijn.

En natuurlijk is er het aftellen naar Monschau. Zoals jullie in de titels van m’n laatste berichtjes al zagen, tel ik er letterlijk naar af. Zoiets motiveert mij wel, om mezelf te focussen op een gezonde levensstijl (die kilo’s en zo weetjewel), maar ook om hier bijvoorbeeld elke dag iets te komen posten. Niet persé om lezers aan te trekken of reacties te sprokkelen. Ik ben er gewoon graag mee bezig, met dat schrijven. En een blog is dan een leuke manier om ook met die hobby bezig te zijn. Zoiets van “twee vliegen in één klap” of zoiets Smile

2013
bron: http://www.greenprophet.com

reflecties

Het voordeel van enkele dagen vakantie te nemen na een marathon, is dat je tijd hebt om wat na te denken. Zeker als zoonlief plots hoge koorts blijkt te hebben en je veroordeeld bent tot een dagje verplicht de ongelooflijke luilak uit te hangen in je vakantiewoonst….Alle nadeel heb z’n voordeel, zullen we maar denken… Gisteren verliep lekker relaxed, beetje zwemmen en naar het strand van Domburg (waar we een hele horde wandelaars van de marathon-wandeltocht zagen passeren), maar vandaag dus ultrarelaxed door een zieke Seppe (hopelijk slechts een 24u-viruske).

de trappen van Domburg, aan het 32 km-punt van de marathon

Maar goed, ik was dus wat aan het nadenken hé. Over m’n prestatie van zaterdag bijvoorbeeld. Als ik zie wat voor kanjers ik achter mij heb gelaten, dan ben ik toch wel een beetje trots op mezelf. Ik las al heel wat verslagjes her en der, allemaal van mensen die makkelijk 3u30 tot 3u50 waard zijn op de marathon en er nu meer dan 4u30 over deden…Overmoedig gestart, of last van krampen, of….Deze marathon kende blijkbaar bij velen geen genade ook al was het volgens kenner een “editie voor watjes”, door de milde temperaturen en veelal rugwind. Tja, laat mij dan maar een watje zijn hé 🙂

’t Ventje verraste me gisteren alleszins met volgende uitspraak:”waarom loop je dan niet binnenkort eens een vlakke stadsmarathon, kan je eens zien wat je waard bent op een “normaal” parcours”. Tja, tuurlijk heb ik bij mezelf ook al die bedenking gemaakt. Met m’n huidige conditie zou dat zeker een PR worden (PR dateert van 2008 en is iets van een 4u16min).
Toen ik hem repliceerde dat hij de voorbije drie maanden wel stevig gezeurd heeft omdat ik zo vaak weg was om te trainen, bleek hij een acute aanval van geheugenverlies te hebben. Huh, ikke zagen? LOL 🙂 Die drie maanden “afzien” met mij, zijn blijkbaar dan toch weer snel vergeten.

Maar wil dat nu zeggen dat ik zijn “aanbod” (laat ik het zo maar noemen), nu echt overweeg? Hmmmmm….laat ik zeggen dat ik nog niet radicaal neen zeg. Maar ik zie het in 2013 niet haalbaar. In januari start Seppe met school en dat wil ook zeggen, weer een gans nieuw ritme waar we aan moeten gaan wennen, waaronder andere werkuren (school start niet om 7u zoals de crèche) en beetje ander ritme thuis daardoor. En ons braaf houden aan schoolvakanties (wegens te weinig vakantiedagen om ook tussendoor nog wat te nemen). Maar anderzijds ook voortaan alle woensdagen thuis (ouderschapsverlof gevolgd door tijdskrediet), wat wel wat ademruimte geeft (toch in de voormiddag, haha).
Maar dan weer een strak trainingsregime erbij pakken, ik denk niet dat ik daar goesting voor ga hebben. En laat die goesting nu het belangrijkste zijn in een marathonvoorbereiding. Is die mentale bereidheid er niet, heeft het gewoon geen zin, lijkt me. En nu is die goesting er alleszins niet.

Wat dan wel in 2013? Voorlopig dus nog geen marathon, tenzij in het voorjaar alsnog die goesting terugkomt en dan plan ik misschien wel weer iets in het vroege najaar. Maar ik ga er van uit dat dat niet gebeurt. Dus voorlopig hou ik het bij wat kortere dingen. Liefst natuurlopen en trails, omdat ze het minste druk geven. Lekker relaxed lopen en genieten, dat wordt het hoofddoel in 2013. En op die manier mijn basis versterken. Mijn basistempo is er de voorbije maanden sterk op vooruitgegaan en ik wil even op dat elan verdergaan. Beetje sterker en sneller worden dus, gezond en blessurevrij blijven en vooral genieten van het lopen. Als dat geen mooie doelen voor 2013 zijn, dan weet ik het ook niet meer…

 

Marathon Zeeland – verslag

Zaterdag 6 oktober was het eindelijk van dat! Ik mocht eindelijk die marathon lopen waar ik al zo lang voor aan het trainen was. Maar toen ik opstond, zonk de moed me lichtelijk in de schoenen: het goot pijpestelen buiten en het waaide gelijk zot. Aarrgghhh. Helemaal niet zo leuk. Maar ja, er zat niets anders op natuurlijk. Voor ventje en zoon was het ook niet zo leuk natuurlijk, sta daar maar eens als supporter in de gietende regen en wind.

Om half 9 vertrokken we naar Zoutelande en zagen onderweg de bikkels van de MTB-tocht duwen en wringen tegen de wind in op de hoge duinen, richting Burgh-Haamstede. Straks zou ik in de andere richting, richting Zoutelande, moeten lopen. Hopelijk met wat wind in de rug dus.
Om 9u had ik met Tiny afgesproken in de tent aan de finish en ook Richard (had ik al niet meer gezien sinds de marathon in Rotterdam!) en Harry (dikke vriend van Tiny) waren erbij. Een half uurtje later zaten we op de bus richting start in Burgh-Haamstede. Manlief had maar besloten van terug naar onze bungalow te rijden, en te wachten tot de storm zou overwaaien (en ik kon hem absoluut geen ongelijk geven). Het goot op dat moment nog altijd.
In Burgh-Haamstede was het nog lekker rustig in de sporthal, maar gaandeweg sijpelden meer en meer lopers binnen, waaronder Joeri. Ook de eerste keer dat ik hem zag en dat was een heel aangename en vrolijke kennismaking. Met zoveel gezellige mensen bijeen, vloog de tijd snel en voor ik het wist moesten we naar de start vertrekken. Hoera: het was gestopt met regenen! En er kwam zelfs een streepje zon door. Alsof het zo moest zijn 🙂

12 keer luidden de kerkklokken en bij de 12e gong mochten we vertrekken, op de tonen van You’re the Voice van John Farnham. Ik kreeg er kippevel van.
Ik had m’n Garmin zodanig ingesteld dat ik enkel m’n hartslag, gemiddeld tempo en de afstand zag. Geen tijd dus…ik wou me daar niet op focussen. De eerste helft zou ik proberen m’n hartslag zo ergens rond de 150 te houden. Vanaf de 2e helft mocht dat naar 160 (en tegen het einde zou ik er niet meer op letten).

Zogezegd zogedaan. En m’n plannetje lukte aardig goed. Af en toe ging ik in het begin wel wat hoger dan die 150, zoals bij de eerste pittige helling richting strand rond km 4 en bij de strandovergang een kilometer verderop. Na 6 km moest ik toch wel plassen zeker. Aarrgghhh. Altijd weer dat probleem bij mij, die overgevoelige blaas. Gelukkig had de organisatie om de x-aantal kilometer een dixie geplaatst en aan km 7 kwam ik de eerste dixie tegen die gelukkig net vrij was 🙂 We gingen toen net de afsluitduik op en daar kon ik even helemaal in mijn flow komen. Aan Neeltje Jans kwam er dan even een saai stukje (het enige), een stuk beton met langs de ene kant een betonnen muur en langs de andere kant een duin (en geen zicht op zee dus). Daar kwam mijn eerste mentale klopje. Dat stuk bleek eindeloos te duren. Maar na een kilometer of 2-3 kregen we gelukkig weer de zee in zicht en ging het weer beter. Natuurlijk moest ik dan weer plassen (grrrr), wat was ik blij dat de organisatie zo veel dixies had geplaatst onderweg.
Op km 16,5 kreeg ik Petra in het vizier, die me luid stond aan te moedigen. Stevige oppepper, mercikes Petra!!
Na 19 km wist ik wat er zou komen: vanaf daar had ik het parcours al eens gelopen in augustus. En ja hoor, daar had je het dan: het strand aan Vrouwepolder. Rijen dik supporters, dat gaf effe energie. En dat had ik wel nodig om de strandovergang door te komen. Ik zakte tot m’n enkels weg in het mulle zand. En er leek maar geen harde strook aan te komen. Ik volgde nauwgezet de lopers voor mij in de hoop dat zij wel de beste route voor me zouden vinden. Op de 7 km-lange strook strand ben ik toch wel een paar keer doodgegaan. Ik vervloekte het strand naar de hel! Verdorie zeg. Bovendien was het daar keiharde tegenwind en ik zag de ene loper na de andere overgaan tot wandelen. Ik kon gelukkig blijven lopen, maar m’n gemiddelde tempo zag ik toch wel vertragen. Ik wist dat de strandovergang van Oostkapelle loodzwaar was. Daar moest ik tijdens de trainingsloop ook overschakelen op wandelen en dat bleek ook nu weer het geval. Ik liep gewoon vast in het mulle zand, dat al grondig overhoop was gelopen door enkele honderden lopers voor mij. Dus toch maar even gewandeld. Maar eenmaal boven begon ik weer te lopen en kon ik zelfs terug tempo maken. Een rustig recuperatiestukje door het bos en dan vanaf km 28 begon het klimmen en dalen. Een paar steile klimmetjes en hé…ik kon blijven lopen! Terwijl heel wat anderen tot wandelen gedwongen werden. Dat gaf me wel een kick. En zo bleef ik maar gaan, de trappen van Domburg liep ik gezwind op en ik denderde ze weer even vlot ook weer af. En zo ging het de hele tijd door. M’n hartslag mocht toen rond de 160 zijn en dat lukte ook. M’n gemiddeld tempo bleef tegen dan zo wat hangen rond de 6:10 min/km. Bij de steile hellingen ging het altijd even traag omhoog, maar ik bleef wel lopen, en dan lekker voluit naar beneden.
Aan Westkapelle was er weer even een vlak stuk waar ik wat kon recupereren en dan was het tijd voor de laatste 6 km. Ik stak op dat moment alleen maar lopers voorbij, vaak van die stoere afgetrainde mannen. Wat was me dat nu? Sommigen begonnen zo een versnellingske te placeren wanneer ze dat klein vrouwtje zagen langsflitsen, maar gaven dan al snel weer op. Kicken! 🙂 Aan de trappen aan Westkapelle kon ik ook weer vlot naar boven, maar bij het naar beneden gaan werd ik stevig opgehouden door mannen met zere benen die nog amper naar beneden geraakten. Aan Zoutelande was het dan nog even het strand op (hel!) en daar moest ik dan aan de strandovergang ook weer even wandelen. Gelukkig stond Petra me ook daar weer fel aan te moedigen.

Met nog 700 meter te gaan, kreeg ik plots vleugeltjes. Ik zag manlief met Seppe staan en hoorde de luidsprekers en muziek van de finish. Ik werd er zowaar emotioneel van en kreeg een krop in de keel (niet handig als je aan het lopen bent) en tranen in m’n ogen. Nog even het laatste bochtje pakken en tegen 11 km/u rende ik naar de finish. Ik had het gehaald! Jiehaa!!

Officiële netto-tijd = 4 uur 23 minuten en 24 seconden
en daar ben ik dik tevreden mee. Gelet op het parcours, achtte ik 5 uur realistisch en 4u30 een droom. ’t Is nog een pak beter geworden dan dat.

Nu the day after, ben ik zo stijf als een plank natuurlijk. Gelukkig heb ik nog een weekje de tijd om volop te recupereren.

Eén ding staat echt wel vast: volgend jaar geen marathon 🙂 Ik vond het gewoon véél te ver, haha. Ook al is dit nu m’n 6e marathon en wist ik dus wel wat me te wachten zou staan. Het hoeft voor mij nu effe niet meer….

lucky me!

Vanmiddag de aller-aller-allerlaatste training voor Zeeland gedaan. Toen ik het weerbericht zo hoorde, zakte de moed me al op voorhand in de schoenen. Ik en regen…geen dikke vrienden! En om half 12 was het in Antwerpen nog serieus aan het plensen. Maar toen ik om 10 na 12 m’n kop buitenstak was er geen drup meer te bekennen. Jiehaa! Had wel m’n jasje aan, maar na 2 km dat ding toch maar uitgesmeten (allé, om m’n middel geknoopt)…pfew, veel beter! Het lopen ging plots stukken beter. Daarmee dan ook direct beslist van zaterdag zonder jasje te lopen, weer of geen weer!

Het werd een heerlijk laatste duurloopje van 10 km in iets van een 58 minuten of zo. Onderweg geen druppel regen gehad. Lucky me!! Tijdens het lopen vooral m’n gigantische to do-lijst van op ’t werk mentaal afgewerkt, lol. Ne mens moet aan iets denken en met morgen de laatste werkdag te gaan, had ik nog veel om over na te denken…
En natuurlijk ook veel aan de marathon gedacht en een spectaculaire eindtijd gevisualiseerd (not bloody likely ;-)). Telkens m’n gedachten naar zaterdag uitgingen, ging m’n hartslag 10 slagen omhoog. Hmmmmm….precies toch een beetje zenuwachtig aan het worden?

De weersvooruitzichten beginnen er in ieder geval wat beter op te trekken. Voor zaterdag maar heel weinig kans meer op regen en ook de windkracht is een beetje gemilderd (maar waait wel weer uit de verkeerde richting….;-)).

Soit, ik heb er enorm veel zin in! Laat het maar gauw zaterdag zijn!