Marathon Rotterdam – verslag

Zo, hij zit erop! Zondag liep ik mijn elfde marathon uit en wat voor één! In 2007 liep ik in Rotterdam mijn tweede marathon in extreem hete omstandigheden. Nu tien jaar later wou ik er revanche nemen en volop gaan voor een ‘snellere’ marathon (dat snel is bij mij nog altijd slakkentempo hoor). Ware het niet dat het ook deze keer weer zo’n warme dag werd. Alsof de duivel zich ermee gemoeid had! Maar niet getreurd, ondanks de omstandigheden werd het een topdag en zit ik nu, de volgende morgen, met pijnlijke spieren en een vermoeid gevoel, nog volop na te genieten.

wave 4

Sinds 2007 is er best wel wat veranderd in Rotterdam. Kon ik toen een half uurtje voor de start gewoon ergens op de Coolsingel in een startvak gaan staan met zicht op Lee Towers (die er elk jaar ‘You’ll never walk alone’ komt zingen), werd ik deze keer toegewezen aan een startwave. Ik had de pech te belanden in wave 4. Pech, omdat er daar geen pacers voor 4 uur zouden zijn en stiekem droomde ik ervan om deze tijd eens te halen. Nog eens pech omdat wave 4 pas om 10u30 zou starten en als ze zo’n warm weer voorspellen dan is het wel fijner om echt zo vroeg mogelijk te kunnen starten.

IMG_1798
gespot in het startvak – een marathon lopen op klompen, zo kan het ook…

Ach ja, het is wat het is natuurlijk. Loopmaatjes Koen en Nico, die ik ’s morgens vroeg om 7u op P+R Slinge terugvond, bleken in wave 5 geplaatst te zijn, nog verder dus.
En er was wel één voordeel aan die verre wave: ik heb heel de marathon lang mensen voorbijgestoken, wat mentaal best een opsteker is (maar ook wel zijn nadelen heeft, lees maar verder).

op hartslag

Sowieso had ik het plan opgevat om deze marathon op hartslag te lopen. Op training had ik dat al een paar keer geoefend en met die ‘marathonhartslag’ leek een tijd van 4 uur wel haalbaar (in ideale omstandigheden uiteraard). Bij de sporttesten eind februari kreeg ik als advies mee om de eerste 20 km tussen 150 en 155 te gaan, tussen 20 en 35 tot 160 hartslag en daarna – als het gevoel nog goedzit – de hartslag los te laten en gewoon tot het uiterste te gaan. Dat in combinatie met voldoende drinken en koolhydraten aanvullen onderweg, zou het recept moeten zijn voor een geslaagde marathon. Opdracht duidelijk? Gaan dan maar!

druk – drukker – drukst

Op hartslag lopen is op zich niet zo moeilijk, maar er zijn wel wat factoren die de boel verstoren. Zo kwam er de Erasmusbrug (verdorie wat een klim), wat verder een tunnel en dan nog eens die brug (na 27 km) en een tunnel. Daarnaast begon na een uurtje de temperatuur echt wel serieus de hoogte in te gaan.

En dan was er nog al dat volk. Doordat ik best wel een goed tempo kon aanhouden (zo rond de 5:40 min/km) haalde ik constant volk in tot ik op de traagste groep van wave 3 stuitte (die 10 minuten eerder waren gestart). Groepjes mensen die heel de weg versperden waardoor ik me erdoor moest wringen, slalommen, vertragen, weer versnellen en dat zowat de hele tijd tot aan het einde. Met al dat gewriemel, wriemelde mijn hartslag vrolijk mee in alle richtingen. Pfoe. Op dat vlak is Rotterdam me dus wel wat te druk geworden. Maar die drukte maakt het ook wel ongelooflijk gezellig en de sfeer – dankzij honderdduizenden supporters – is er top en maakt deze marathon gewoon tot een waar loopfeest en dat maakt veel goeds!

Tijd verliezen (of net winnen?)

Na 10 km stond mijn blaas op springen en moest ik een dixie induiken (die was gelukkig vrij). Minuutje verloren dus, maar ik dacht er niet aan om dat met een sprint weer in te halen. En ook verloor ik wat tijd aan elke drankpost, want drinken was primordiaal met dit weer. Ik had dan wel mijn watrugzakje bij, dat gewicht slonk ook zienderogen. Ik leek wel continu dorst te hebben. Die waterrugzak was leeg tegen het einde en aan elke drankpost dronk ik een volledige beker uit. Het zorgde ervoor dat ik niet zoals vele anderen met spierkrampen of compleet uitgedroogd en leeg aan de kant belandde. Ik verloor dan wel wat tijd met aan elke post even te stoppen, uiteindelijk heb ik er zeker ook heel wat tijd mee gewonnen door niet compleet in te storten door vochtverlies (of zoals in 2015 in Zeeland met een niercrisis te moeten opgeven op 36 km…).

Van coach Tiny had ik vrijdag nog het advies gekregen om ook op tijd  te beginnen met koolhydraten nemen. Door de warmte verbruikt je lijf meer van die belangrijke brandstof. Normaal start ik pas na zo’n 13 km met een eerste gelletje, nu deed ik dat na 10 km en dan weer terug om de 6 à 7 km. Die tactiek bleek goed, want ben geen enkele man met de hamer tegengekomen.

Vlak gelopen en PR gesneuveld

Van de theorie praktijk maken, leidde uiteindelijk tot een quasi perfect gelopen marathon. Elke vijf kilometer liep ik aan quasi hetzelfde gemiddelde tempo, mijn benen bleven gewoon doen wat ze moesten doen (geen verzuring, geen krampen, enkel op het einde het normale vermoeide gevoel), en mijn hartslag is enkel in de laatste kilometer over het omslagpunt gegaan.
rotterdam

Wat kan ik dan nog meer zeggen dan dat ik supercontent ben? Oh ja, dat mijn PR compleet aan diggelen is gelopen natuurlijk! De 4 uur-grens heb ik niet gesloopt, maar mijn PR wel, met maar liefst 10 minuten. Het vorige (4u16) dateerde dan ook al van 2008 (Keulen), dus het werd wel eens hoog tijd! Hier zit een blije meid!

En dan nu even enkele dagen rust en nog genieten van onze vakantie in Zeeland. Volgende halte in mijn hardloopavontuur wordt de 20 km van Brussel, een eitje vergeleken met Rotterdam 😉

IMG_1799

 

 

Laat maar komen!

Zo, nog twee nachtjes slapen en dan mag ik eindelijk aan de slag in Rotterdam. En dat ik er klaar voor ben! Het taperen verliep gelukkig zonder al te veel hindernissen. Geen al te cranky humeur, zeurende pijntjes en opgeblazen gevoel. Enkel een lichte verkoudheid vorige week dreigde heel eventjes roet in het eten te gooien, maar na twee dagen had ik dat koutje weer van me kunnen afschudden. Oef.

Heb dus braaf alle (kortere) trainingen nog kunnen afwerken, waarbij de allerlaatste kilometers gisteren werden afgehaspeld. Net voor mijn allerlaatste kilometer klonk net Eye of the Tiger door m’n oortjes en tja…heb me toch even een Rocky’tje gedaan. Visualisatie helpt soms wel hé.

giphy

Op de gebruikelijke Facebook-fora regent het ondertussen paniekberichtjes over de voorspelde ‘hitte’ aanstaande zondag. Nou…zo erg als in 2007 zal het wel niet worden. Toen trainden we een week voor de marathon nog volop in wintertenue en was het op de dag van de marathon bij de start tegen de 27°C. Met heel veel chaos tot gevolg.
Ik maak me dus niet zo veel zorgen over die 21°C in de namiddag, te meer omdat de start nog in wat koelere temperaturen zal zijn. En met voldoende drinken en gelletjes bij de hand, komt dat wel goed.

Morgen alvast even met het gezinnetje naar Rotterdam om de boel te verkennen en startnummer op te halen. Zondag dan op mijn eentje naar daar, maar al aan de parking afgesproken, dus een eenzaam dagje wordt het zeker niet. Heb er vooral veel zin in en hopelijk helpt die mindset voor een geslaagde marathon!

Tot zondag of maandag voor een verslagje!

letsdothis

Opbouwen!

Nog iets minder dan twee maanden te gaan voor de marathon van Rotterdam. Op Facebook volg ik een groepje met allemaal deelnemers aan deze marathon. Tot mijn verbazing zie ik daar heel wat leden al duurlopen van 30 km doen, nu al. Zo ver ben ik nog niet. Wat voor zin zou dat ook hebben? Als ik nu al wekelijks een dertiger zou doen, ben ik uitgeput en geblesseerd tegen 9 april. Nee, die valkuil, daar trap ik al lang niet meer in. De eerste helft van maart is nog ruim op tijd om een drietal keer tegen de 30 km aan te tikken. Pas dan is die extra trainingsprikkel ook pas nodig om klaar te geraken voor de marathon. Dat is toch mijn ervaring…

Drie weken 

De Aalter-trail was de eerste deftige lange training in januari. Daarna volgde een weekje ‘rust’ en vorige week zondag ging week 1 van drie weken opbouwen in. Die dag liep ik 23 km rustig op m’n eentje. Nog steeds met versleten steunzolen en dat voelde ik wel in mijn heup en hamstrings. Maar gelukkig niet zodanig dat het lopen me niet afging, integendeel. Na die 23 km was ik niet noemenswaardig moe en in de namiddag ben ik nog met het gezinnetje wat gaan wandelen.

Die duurloop ging voor een keer eens helemaal een andere richting uit dan ik gewoon ben. Via het fietsknooppuntennetwerk had ik een route uitgestippeld die me naar Haacht en Wespelaar bracht. Er waren wel een paar saaie stukjes in, maar toch ook wel wat afwisseling om de training vrij vlot te laten verlopen. Onderweg zag ik twee wilde hertjes dartelend in een weide, ik slaagde erin een ietwat vage foto te maken. Ik was niet alleen daarmee, een mountainbiker wipte ook spontaan van zijn fiets om een foto te maken en we moesten er samen even om lachen.

Vandaag dan week 2 en het werd maar een tikje langer. Dat komt omdat de training van vorige week eigenlijk al een beetje te lang was geworden. Dit keer wel weer gewoon naar m’n getrouwe Domein van Hofstade (de foto bovenaan dit artikel trok ik daar vanmorgen). Daar met een hele bende Heidejoggers 10 km samen gelopen en dan weer naar huis. Na 24,3 km was ik weer aan m’n deur, wreed content. Deze keer had ik wel mijn nieuwe steunzolen in. Vrijdag droeg ik ze een eerste keer voor een uurtje loslopen. Dat was stevig wennen. Twee robuuste steunblokken onder m’n voetzolen die dat al een hele tijd niet meer gewend waren , dat pikte. Het is me nu echt wel duidelijk dat m’n vorige steunzolen compleet versleten waren en niks steun meer boden.

Bijna blarenleed

Vanmorgen had ik dus als voorzorg goed mijn voeten ingewreven met anti-frictie-zalf en daar heb ik geen spijt van gehad. Na een uurtje begon de wrijving de kop op te steken en had ik het gevoel dat er zich blaren aan het vormen waren. Een typisch verschijnsel bij het inlopen van nieuwe steunzolen. Die dingen moeten zich toch wat naar je voet zetten en dat duurt een paar weken. Met de vorige heb ik zo een maand lang moeten smeren en tapen en liep ik de Mont Blanc Marathon uiteindelijk met twee knoerten van blaren en ingetapete voeten (ik had de nieuwe steunzolen toen pas drie weken voor die marathon, dus beetje te laat om deftig in te lopen). Soit, vandaag viel het gelukkig nog mee. Heb wel een tijdje een brandend gevoel gehad, maar bij thuiskomst bleken er gelukkig toch nog geen blaren te zijn. Hopelijk blijft dat zo.

Volgende week staat week 3 van het opbouwen me te wachten en dat wordt een hele leuke: de Charlepoeng Trail, goed voor 26 km ploeterplezier! Ik kijk er al naar uit!
En daarna…een weekje relatieve rust alvorens we echt keihard opbouwen richting marathon!

 

 

 

Vlot herstel na de marathon, dus plannen maken

Na de Kustmarathon van Zeeland had ik me schrap gezet voor stijve benen, afzien, de trap niet meer afkunnen en vooral lamlendige vermoeidheid. Ik zou ZEKER een week niet lopen! Dat was toch het plan.

De avond na de marathon was ik inderdaad wel moe, maar de volgende dag – op zondag – voelde ik me eigenlijk gewoon…ok. Ik kon zelfs normaal de trap af. Beetje stijf hier en daar, maar het viel beter mee dan verwacht. Die eerste maandag werkte ik van thuis uit en trok ik ’s middags gewoon mijn loopschoenen aan voor een kort herstelloopje. En dat ging gelijk niks, alsof ik helemaal geen marathon had gelopen. Toen loopmaatje I. de dag erop vroeg of ik ’s avonds mee zou lopen, ging ik daar ook direct op in. Het werd een heerlijk tochtje.

De marathon was volledig verteerd en hoppa…dan maar weer gewoon de gebruikelijke 4 x per week lopen dus. Het nadeel van zo’n vlot herstel is dat je overmoedig kan worden. Een mens zou gewoon de week erop weer een marathon gaan lopen! Gelukkig heb ik op dat vlak al uitgebreid de nodige lessen geleerd en houd ik me dus in. Ik ben mijn rampjaar 2008-2009 nog niet vergeten. Toen liep ik een marathon, een 100 km (deels lopend/deels wandelend) en enkele weken later terug een marathon…om vervolgens een jaar lang geblesseerd te zijn. Niet meer van dat. Mijn lichaam stelt zijn grenzen.

Maar de positieve ervaringen van de voorbije weken, doen me natuurlijk wel watertanden naar een vervolg. Ik had me in juni al ingeschreven voor de jaarlijkse loting van de London Marathon. Helaas kreeg ik vandaag het antwoord dat ik ook in 2017 die marathon op m’n buik mag schrijven. Ach ja. Niet getreurd. Ondertussen was ik al lang een alternatief aan het plannen en dat wordt Rotterdam. Die valt in 2017 midden in de paasvakantie, dus kunnen we er een weekje vakantie aan breien ergens in Nederland.

In 2007 liep ik Rotterdam al eens en dat was een memorabele editie. Een week voor de marathon trainden we nog in wintertenue, de dag van de marathon zelf was het om 11u ’s morgens al tegen de 30°C. Heel de organisatie draaide compleet in de soep, er was onvoldoende waterbevoorrading en mensen vielen bij bosjes flauw. De marathon werd toen na 3 uur stilgelegd. Ik liep hem wel uit, omdat ik het geluk had net op het verste punt te zitten en het parcours toch moest vervolgen naar de finish. Maar ik werd wel aangemaand tot wandelen en dat zorgde ervoor dat ik hem nu niet echt op de meest geweldige manier ‘uitliep’. Nu 10 jaar later ook hier eens revanche nemen, dat lijkt me wel wat. Niet voor een supertijd natuurlijk, dat heb ik al lang opgegeven. Wel lekker uitlopen en met een smile finishen, want daar draait het om.

Alvast iets leuks om naar uit te kijken in 2017. Daarnaast plan ik ook wel wat trails, maar het aanbod is tegenwoordig zo groot, dat ik een beetje last van keuzestress heb. Nog een beetje wikken en wegen, maar ik heb nog tijd zat.

nn_rotterdam_marathon_2017
bron: http://www.nnmarathonrotterdam.nl