Mannekenpistrail Geraardsbergen – verslag

Eindelijk nog eens een trail! Het was al zo lang geleden dat ik me nog amper kon herinneren welke mijn laatste trail was, toen loopkompaan Kristof me daar gisteren naar vroeg (na een uurtje nadenken wist ik het weer: dat was die helse Trail de la Primavera in maart). Dus ja, het werd hoog tijd dat ik me op het iets meer avontuurlijke pad begaf. De Mannekenpistrail in Geraardsbergen bleek een mooie plezante keuze!

Ik had wat gezelschap bij in de vorm van Kristof en Ingrid, twee loopmaatjes van bij de Heidejoggers. Met z’n drietjes kozen we voor de 25 km, die net op voorhand werd aangekondigd als een 27 km. Dat was dus al direct een knopje omdraaien. 2 km is dan niet zo veel, maar op een trail kan dat wel een wereld van verschil betekenen als je al halfdood bent 5 km voor de finish. Soit, we besloten het gewoon lekker rustig aan te doen, niks te forceren en vooral te genieten.

de échte Manneken Pis

Al direct na de start hingen we in de achterhoede en na een sanitair stopje na zo’n 5 km waren we helemaal de rode lantaarn. We werden vergezeld door de ‘bezemwagen mannekenloopster’, een dame van de organiserende club die als reddingsboei fungeerde voor de laatste of gestrande lopers. Een toffe dame die ons begon te vertellen over de omgeving en ons – na een uitgebreide fotoshoot op de beruchte Muur van Geraardsbergen –  toonde waar de échte Manneken Pis stond op de Grote Markt. Ha! Ik denk dat wij de enigen waren die hem echt gezien hebben op deze trail 😉 Een beetje later verloren we onze lokale gids helaas door een andere loper die achterop geraakte en moesten we weer met ons drietjes verder.

   letterlijk de Muur opklimmen

Afwisseling troef

De benaming ‘trail’ was op sommige stukken misschien wat veel gezegd. Zoals op veel van de trails in ons volgebouwde Vlaanderen, waren er hier ook wel wat meters af te leggen op het asfalt, maar het stoorde niet. Het parcours was heel afwisselend en we kregen werkelijk de tofste en mooiste kantjes van de streek te zien. Er waren helse kilometers door weilanden (wedstrijdje enkels-omslaan), stukken door moerasgebied, een paar stevige kuitenbijters en heerlijke stukjes draven door het bos. Genoeg variatie om ons volop te doen genieten. We namen dan ook ruimschoots de tijd om het landschap in ons op te nemen, de tijd deed er niet toe.

Uiteindelijk werden de beloofde 27 km net geen 28 km. Pfoe, ik was blij dat ik er was. Het was alweer een tijdje geleden dat ik zo’n afstand aflegde en ook al deden we het heel rustig aan, tegen het einde stak de verzuring toch wat de kop op en voelde ik vermoeidheid opkomen. Maar ben tevreden, doel was dit als training te doen voor Zeeland en op dat vlak was de opdracht meer dan geslaagd.

Perfecte organisatie

Qua organisatie krijgt deze Mannekenpistrail 10/10. Alles liep perfect. Ruime parkeergelegenheid aan domein De Gavers, de startlocatie was dik in orde met veel ruimte, veel toiletten (niet onbelangrijk), kleedkamers etc… Er waren veel bevoorradingen die goed voorzien waren en dan waren er ook nog de talrijke seingevers onderweg die iedereen aanmoedigden. Achteraf genoten van een lekker warme douche en natuurlijk enkele mattentaartjes (dé lekkernij van de streek) gekocht voor een appel en ei.

Een aanrader! Er is ook een 8 km, 15 km, 35 km én een 50 km! Voor iedereen wat wils dus. Hopelijk prijkt ie volgend jaar weer op de trail-kalender.

 

Advertenties

Radio Trail Aalter – verslag

Zaterdagochtend, -7°C. Waarom doe ik dit alweer? Ik ben het even kwijt. Dat warme bed was veel aantrekkelijker dan in die iglo van een auto kruipen om naar Aalter te rijden. Ik had gerekend op iets positievere temperaturen. Helaas is het weer iets dat we zelf niet in de hand hebben.
Gelukkig ging de thermometer met enkele graden omhoog tijdens m’n rit naar Aalter, bij aankomst was het daar nog -2°C. En tot mijn grote opluchting was heel het startgebeuren georganiseerd in de cafeteria van de sporthal van Aalter en niet in zo’n klein tentje ergens in een veld.

Startfoutje

24 km, dat was de opdracht vandaag. Voor de start een paar oude bekenden gezien en ook clubmaatje Kristof was present, maar dan wel voor de marathonafstand. Met al dat gepraat was het uurtje wachten zo voorbij en om 10u20 werden we van start geschoten geroepen. Door de warrige start (ineens begon iedereen maar te lopen) was ik één cruciaal dingetje vergeten…op het startknopje van m’n Suunto te drukken. We waren al bijna 1,5 km verder, met een stuk stevig geploeter door een kaalgeplukt maïsveld, toen ik voor het eerst even op m’n horloge keek en zag dat de teller nog altijd op nul stond. NEEEEEE! Daar krijg ik het dus van hé. Even mijn oor te luister gelegd bij m’n medelopers rondom mij om een idee te hebben welke afstand we al overbrugd hadden, kwestie van toch enig idee te hebben.

Diepbevroren parcours

Gelukkig heb je geen horloge nodig om te lopen (maar ik hou de cijfertjes nu eenmaal graag goed bij). En dat lopen ging uitzonderlijk goed. Op de ‘makkelijkere’ stukken haalde ik moeiteloos een tempo van dik 10 km/uur. Maar het was een ‘trail’ dus werden we op sommige stukken niet gespaard.

De maïsvelden waren een pure hel en sommige bosstukken lagen er ook moeilijk beloopbaar bij. Ik miste met momenten zelfs de modder, omdat alles er zo hardbevroren bij lag. Voeten zakten nergens weg, nee, je zwikte gewoon je enkels om bij al die harde bobbels veroorzaakt door mountainbikes of traktors. Ik had alleszins een goede keuze gemaakt om niet mijn Speedcross’kes aan te doen, maar wel m’n Hoka Mafate’s (een stel door-to-trails met wat meer demping). Het was trouwens de laatste rit van dit paar Mafate’s, na zo’n 900 km trouwe dienst. Na de finish waren de noppen er zo goed als helemaal afgelopen, tijd dus om het nieuwe paar (dat thuis al klaarstaat) in te gaan wijden.

Het parcours was enorm afwisselend. Lange stukken door mooie dreven in het bos, langsheen weilanden, dwars door velden (grrrr). Het leukste stuk was een heel speels lussenparcours in het bos, waarbij ik zotgedraaid het bos weer uitwaggelde, blij als een klein kind.

De finish bereikte ik officieel na 2u36min (op een dikke 24 km dus) en daar ben ik heel tevreden mee. Ik startte zoals altijd zonder verwachtingen, want met een trail weet je maar nooit. Deze trail was niet te vergelijken met een trail in de Ardennen, waar je met de hoogtemeters zit. Die hoogtemeters waren er hier nauwelijks te vinden, er waren ook heel veel makkelijke stukken waar ik een pittig tempo kon nemen. Laten we dit dus eerder een goeie natuurloop met een paar pittige trailstukken noemen. Maar alleszins de moeite om eens mee te lopen en voor mij ideaal als voorbereiding naar Rotterdam.

Puike organisatie

Zoals hierboven aangehaald is de Radio Trail de moeite om mee te doen, omwille van het mooie afwisselende parcours. Maar ook de organisatie is heel goed. ’t Is nu niet omdat een img_1652kennis van me aan het roer staat, dat ik dit zeg. De start- en finishlocatie zijn in de sporthal van Aalter, waar je alle ruimte hebt en vooral de nodige warmte vindt in deze koude dagen. Achteraf is er douchemogelijkheid en krijg je een lekkere warme hap te eten (het was iets met eend en de rest weet ik niet meer, maar alleszins superlekker).

Met de goodie bag maakte ik manlief dan weer heel blij, want er zat een flesje Postel in en mannendeodorant (voor de vrouwen mag er ook wel eens iets voorzien worden hoor, met hoeveel pintjes bier dat ik al naar huis ben gegaan na een trail!).

De bevoorrading onderweg gebruikte ik niet (had voldoende bij), maar ik hoorde van anderen dat deze ook tip top was.

Met andere woorden, waar voor je geld!

The day after

Dat de kou zijn effect niet miste, merk ik nu wel aan mijn spieren en vooral mijn longen. Ik loop al een hele week te hoesten, niet van een verkoudheid, maar wel door een gevoelige reactie op de vrieskou. Tijdens het lopen merk ik daar dus niks van. Voor de start gisteren kreeg ik al een paar bezorgde blikken, maar echt waar…ik merk er niks van bij het lopen. Maar achteraf ben ik dus weer als een oude rokende tante beginnen hoesten tot en met. Best vermoeiend hoor. En m’n spieren doen overal pijn. Geef mij toch maar wat warmer weer.

Ik stond vanmorgen wel met goeie moed op met het idee van een herstelloopje te gaan doen, maar bij de blik op de thermometer (alweer -7°C hier) heb ik dat plan voorlopig maar laten varen. Misschien in de late namiddag dan of zo, als de temperatuur wat positiever is, en anders maken we er maar een extra rustdagje van. De volgende trail is toch pas over een maand …

Eskimo on the run!

Nog twee nachtjes slapen en dan mag ik eindelijk aan de slag op m’n eerste trail van 2017. En goesting dat ik heb! Het ijskoude weer van de afgelopen dagen heeft die goesting gelukkig niet doen afnemen. Maar ik moet eerlijkheidshalve wel toegeven dat ik blij ben dat zaterdag de temperaturen iets positiever zullen zijn (zegt men toch…).

Dik ingeduffeld

coldprettyDe voorbije week heb ik wel trouw mijn trainingen afgewerkt. Dat ik er dan bij moest lopen als een pseudo-eskimo, nam ik er maar noodgedwongen bij. Zondag was het nog enigszins te doen, maar dinsdag bij -4°C kreeg ik het iets lastiger.

Zowat de halve inhoud van mijn kleerkast werd uitgeladen en in laagjes gekleed en met allerlei attributen erbij trok ik naar buiten:

– korte tight
– daarover een lange tight
– een warm shirt
– daarover een fleece-looptrui
– en als attributen, naast sokken natuurlijk: buff, muts, handschoenen

Als je dan andere joggers tegenkomt in een dunne longsleeve en short, dan voel je je echt wel wat belachelijk. Maar toch had ik het nog koud, ondanks dat ik een stevige tempotraining ondernam, waarbij ik met momenten alles uit de kast haalde om het vooropgestelde tempo te halen. Neen, ik kreeg het daar niet echt warm van. Brrr…

Achteraf protesteerden mijn longen stevig en kreeg ik een lichte astma-aanval. Aiai, dan toch. Vrieskou lokt het al wel eens uit en nu heb ik er dus van. Voor de verandering weer opgescheept met een venijnige kuch en om het uur een pittige hoestbui. Ervaring leerde me dat dat een tweetal weken aansleept. Wie me zaterdag in Aalter dus hoort piepen, geen zorgen, ik heb het wel onder controle hoor.

Vanmiddag (donderdag) heb ik trouwens alweer gelopen en ondanks wat gepiep kon ik vlot het tempo aanhouden. Ik liep samen met een collega, lekker gezellig kletsend, aan een relaxed loslooptempo. Een ideale laatste voorbereiding voor zaterdag.

Radio Trail Aalter

Wat ik dan zaterdag ga doen? De Radio Trail is de middelste afstand bij de bostrails in Aalter, goed voor zo’n 24 km loopplezier. De ‘radio’ slaat op de oude radiozendmasten die we onderweg te zien krijgen als we bos en heide doorkruisen, overblijfselen uit lang vervlogen tijden.

Volgens clubgenoot Kristof mag ik me verwachten aan zompige en modderige ondergrond, dus ik neem mijn Speedmonsterkes nog eens mee. De Salomon Speedcross haal ik niet zo heel vaak boven, omdat ze eigenlijk enkel maar echt van nut zijn in extremere moddertoestanden. Vorig jaar zijn ze vrij gesloopt uit de Trail des Chevreuils gekomen, waar ik toen tot aan m’n kuiten in de modder zakte. Enkele gaten in het koetswerk dus, maar de zool is nog steeds prima. Denk dat ze nu dus nog wel eens goed gaan kunnen dienen. Laat maar komen!

Als afsluiter nog een foto – getrokken tijdens m’n training zondag, in mijn favoriete Domein van Hofstade…Altijd genieten daar!

img_1639

Sint Pietersbear Trail – verslag

Wat een topdag werd het daar in Maastricht!  De Sint Pietersbear Trail was op en top genieten, met ook wel een beetje afzien. De 32,8 km (zelfgemeten afstand) werd bedwongen in 4u14, da’s inclusief een totaal van zo’n tien minuten pauzes aan de drankposten en tussen de maisvelden voor kleine pitstopjes. Bij de start ging ik uit van een tijd van 5 uur, het werd dus zo’n 45 minuten sneller. Tevreden!

Met een afwisselend parcours, waarbij sommige stukken gewoon wow! waren, kon ik nog eens stevig mijn trailhartje ophalen. Singletracks door dichte bossen, veel trappetjes op en af, maar ook af en toe ook wat stukken door open velden. En de start in de groeve was speciaal. Normaal kom je daar niet zo maar in, nu mochten we er een hele toer in rondlopen.

img_1154

Toch een minpuntje: er waren best wel wat stukken asfalt tussendoor, soms echt lange stukken, langsheen dorpskernen en zo. Daar hou ik niet zo van. Maar de stukken natuur die er telkens op volgden, maakten veel goed. Heel lang leek het er op dat ik ruim voor de 4 uur zou eindigen( wat op zich helemaal geen doel was), maar dat idee kon ik tijdens de laatste drie km helemaal opbergen. De zwaarste technische stukken had men in die laatste kilometers gepropt. Met 30 km in de benen, moesten we plots enkele muren opklauteren op handen en voeten. Auw mijn beentjes. Het bordje was niet misplaatst.

IMG_1178.JPG

Ik had net een stevige steile beklimming gedaan, op handen en voeten. Vanaf nu zou het wel beteren, dacht ik. Neen…dat bordje stond daar…paadje indraaien en dan botste ik weer op zo’n muur! En dan nog één. Pfftt… Zo’n dingen maken een trail wel af, het hoort er gewoon bij. Maar op zo’n moment is het wel wat vloeken.

Het lopen ging alleszins veel beter dan verwacht. In het begin kon ik zelfs zonder moeite de hellingen oplopen (en dat zonder enige heuveltraining de voorbije maanden), naarmate de afstand vorderde wandelde ik op de steilere hellingen om m’n krachten te sparen. Dat zorgde er alleszins voor dat ik tot op het einde ben kunnen blijven lopen en zo nog heel wat volk kon inhalen, altijd leuk! Conditioneel zat het zeker top vandaag, enkel mijn benen raakten na een dikke 20 km toch wel wat vermoeid. Normaal zeker, die hellingen zijn ze niet meer zo gewoon en dat weegt dan wel door. Na de finish was het dus strompelen naar m’n auto, ook al voelde ik me voorts niet echt moe. Denk dat ik morgen toch wat stijf ga zijn…

Nog wat bevindingen over de Sint Pieters Bear Trail

De start was pas om 11u30, wat ik een nadeel vond. Ik sukkel dan altijd wat met mijn voeding. M’n ontbijt ligt dan al ettelijke uren achter mij, maar vlak voor de start kan ik moeilijk een hele lunch gaan verorberen. Om 10u arriveerde ik en at toen nog maar een broodje, ook al had ik nog geen honger.

Ook raar: de 32 km was de laatste afstand die startte. Alle kortere afstanden gingen een pak vroeger van start. Meestal is het omgedraaid. Probleem was wel dat daardoor de deelnemers aan de 32 als laatsten arriveerden en geen parkeerplaats meer hadden. Ik vond nog een plekje op zo’n 1,5 km van de startplaats, er kwamen nog veel mensen na mij… Voor de start is zo’n afstand stappen niet erg, maar als je dik 4 uur hebt gelopen…de tocht terug naar de auto was gewoon verschrikkelijk, haha.

De douches heb ik ook niet gevonden,ook al stond ik er volgens een lieve jongen van de organisatie normaal gezien vlakbij geparkeerd. Ach ja. Snel wat droge spullen in de auto aangetrokken en doorgereden. In een wegrestaurant dan wat gegeten, zat ik daar lekker te stinken, maar ik zat wel tussen een massa Anderlechtsupporters die terugkwamen van een match, dus zo erg viel mijn stank niet op, haha.

Maar verder alles dik in orde. Aan de startzone was alles prima geregeld, de bewegwijzering onderweg was top (op één bordje na dat blijkbaar verdwenen was, waardoor ik bijna de weg kwijt geraakte, maar gelukkig door enkele wandelaars geholpen werd), de bevoorradingen waren heel uitgebreid. Niks te klagen dus. En het weer zat nog mee ook! Wat moet een mens nog meer!

Nog enkele foto’s…

Nu toch een paar dagen rusten hoor…

 

Uitkijken naar de Sint Pietersbear Trail

De voorbije weken stonden de trainingen in het teken van één groot doel. Dat doel komt nu heel dicht bij. Zondag 18 september mag ik eindelijk van start op de Sint Pietersbear Trail. 32 km bergje op en bergje af op en rondom de Sint Pietersberg in de buurt van Maastricht.

Ben ik er klaar voor? Ja! Ik kan echt alleen maar tevreden terugblikken op de afgelopen trainingsweken. De laatste drie zondagen liep ik telkens meer dan 20 km (21,5 – 23,5 en 24,2 km om even Pietje Precies te zijn), zonder enige moeite en met nog overschot op ’t einde. Genoeg om me het nodige zelfvertrouwen te geven. Het herstel na die lange duurlopen ging ook telkens probleemloos, zodat ik tijdens de week ook goed mijn trainingen verteerde.

Natuurlijk kan het altijd mislopen de dag zelf. Dus het plan is om rustig te starten en niks te overhaasten. De finish halen is het doel.

Lang genieten

De Sint Pietersbear Trail ziet er een heus pareltje uit. Organisator Raymond Beeren (van Bear Sports) trakteerde ons de voorbije weken op enkele foto’s via zijn Facebook-pagina en oh boy….dit wordt genieten! Gelukkig ga ik lekker rustig lopen, zodat ik me nog langer kan uitleven (en wat fotootjes kan schieten onderweg).

Foto van Raymond Beeren, surf zeker eens naar zijn website voor nog meer trailrun-fun!

sintpietersbergtrail

Trail de la Grimace – verslag

De Trail de la Grimace stond al enkele jaren op mijn verlanglijstje, maar de voorbije jaren viel de datum altijd slecht. Dit jaar verhuisden ze de trail naar het 2e weekend van juni, een goeie zet voor wat mijn eigen planning betreft. Op voorhand wel wat getwijfeld over de afstand: de 17 km of de 28 km? Na wat overleg met de coach en met mijn eigen gezond verstand, gekozen voor de kortste afstand. Want toegegeven: ik ben totaal niet voldoende getraind om er een kleine 30 km uit te krijgen momenteel, zelfs niet op een trail (waar je al wel eens wat stapt, maar ook wel een pak langer onderweg bent dan op een gewone loop). 20 km tot daar aan toe, meer dan dat hoeft effe niet.

En dan kwam de nacht van 11 op 12 juni en zaten we ineens opgescheept met een zieke knul. Hoge koorts, een paar keer uit bed en ik die daardoor de slaap niet kon vatten. Vanmorgen bij het opstaan, hing manlief dan ook nog boven de pot (overdosis wijn de avond ervoor, meer niet), dus ik twijfelde. Niet geslapen, een zieke zoon en een man met een kater…zou ik niet beter thuis blijven ipv 1,5 uur te rijden voor een trailke? Tot manlief zei van ‘ga gewoon!’. Ok dan maar. Toch eerst effe ne straffe koffie gedronken alvorens ik om 7u30 de deur uitging.

Om iets voor 9 was ik al aan de startplek in Marche-en-Famenne, nog een uurtje te doden. Jammer genoeg niemand bekend tegengekomen, maar de ultra-afstand was al veel vroeger vertrokken en daar deden wel wat bekenden mee. Niet erg, kon me in alle rust voorbereiden en vooral mentaal dan, want mijn hoofd stond nog steeds niet op ‘trailen’. Ik wou liever gewoon terug in mijn bed kruipen.

State of mind

Om 10u kwam dan eindelijk de start en ik besloot het gewoon superrustig aan te doen en niks te forceren. En dat plan werkte aardig. Na 200 meter stond ik al wel terug stil. De tunnel die we doormoesten was ondergelopen en het was ofwel kiezen voor natte voeten en snel erdoor of droge voeten en even wachten om via het zijpadje erdoor te geraken. Ik koos voor het laatste want zag natte voeten op dat moment nog niet zo zitten.
Daarna ging het lekker relaxed wat bergop (vooral veel vals plat), door velden, weiden, bossen. Meestal vrij brede paden op enkele stukken (en nog één opstopping in het bos) na. Niks spectaculairs of zo, ik had alleszins nooit een wow-gevoel, maar dat kan ook aan mijn state of mind van de dag gelegen hebben.

Na een 12-tal kilometer was m’n vat compleet af. Ik had tegen dan al twee keer wat gegeten, maar kreeg niet echt nog een energieboost. Rustig blijven gaan dan maar, met af en toe wat wandelpauzes bij de stukjes bergop. Op het einde kwam er dan even een technische afdaling en verloor ik door de vermoeidheid bijna mijn evenwicht. Kon me net tegen houden, gelukkig maar. De man voor mij had minder geluk en ging met een zwaar bebloed hoofd verder. Hij had wel wat steun van zijn vriendin en ik gaf hem ook al mijn papieren doekjes die ik bij had om het bloeden te stelpen. Gelukkig was het vanaf dat punt maar zo’n 1,5 km meer en hij gaf aan dat hij er zeker wel zou geraken en maande mij voort. Zijn vriendin bleef natuurlijk wel bij hem.

Uiteindelijk finishte ik in zo’n 2u30, de afstand was wel 19 km. Best tevreden hoor, had IMG_0236dan ook helemaal geen verwachtingen vooraf.

Als leuk toemaatje kregen alle deelnemers een heerlijk stukje quiche om te eten. Dat sloeg ik niet af. En daarna dan recht naar huis gereden om te zien hoe het mijn twee mannen ging.

De moeite?

De Trail de la Grimace is een leuke kleinschalige trail met een prima organisatie en veel enthousiaste vrijwilligers die je onderweg ook nog wat komen aanmoedigen her en der.

Het parcours van de 19 km was niet superwow, maar dat heb je wel meer met de kortste afstand. De route was alleszins wel heel afwisselend, met enkele technische stukken, passages door bossen, langs weiden (met enkele vergezichten) en een paar stroken asfalt (altijd even  handig om te recupereren en wat snelheid te pakken).

Het was voor mij alleszins nog eens een leuke terugkeer naar de trails. Wie weet van de zomer nog eens 😉

 

van de Overloonse Duinen naar de Titsenjogging

De eerste week van de paasvakantie had ik eindelijk verlof en omdat we er allebei nood aan hadden, gingen manlief en ik, met uiteraard de mini erbij, echt weg-weg. Opnieuw richting Noorderburen en dan kon een bezoekje aan Coach Tiny uiteraard niet ontbreken. Dat wordt stilaan traditie precies: vakantie in Nederland is eerst een tasje koffie gaan drinken bij de coach in Uden! Daarna was het maar een half uurtje rijden meer richting Overloonse Duinen, waar ons vakantieparkje gelegen was. Heerlijk verstopt in de bossen lag Landal De Vers en dat werd onze uitvalsbasis voor 6 dagen. Op 100 meter van ons huisje begon een prachtig wandelpad dwars door de Overloonse Duinen, een mooi stukje natuurgebied. Er was een single track van zo’n 3,5 km en halverwege sloot er een ander pad van 2,5 km op aan. Mijn trailhartje maakte direct bokkesprongetjes bij het zien van zoveel ideaal trainingsgebied. De dag van aankomst wandelden we met ons drietjes alvast de eerste lus en de volgende ochtend stond ik er met mijn trailschoenen al op om beide lussen te lopen. 6 km in the pocket en genieten dat dat was. Twee dagen later, deed ik één lus extra om op dik 9 km uit te komen. Normaal gezien zou er een derde training volgen, maar de te zachte matras van het bed had ondertussen mijn heupen en rug zodanig getormenteerd dat ik op zondag geen kant meer uitkon. Ach ja, ik had er toch twee mooie loopjes opzitten.

Afgelopen week was het dan vooral mijn lijf wat laten herstellen van de pijniging van dat té zachte bed. Door de pijn in m’n heupen en rug, zat ik plots opgezadeld met geblokkeerde kuiten. Toch drie keer gaan lopen, maar wel m’n compressiekousen van onder ’t stof gehaald. Wat helpt dat toch goed in zo’n omstandigheden. Zowel de pijn in m’n kuiten, als heupen en rug werden minder na elk loopje, wat me deed besluiten dat beweging ook in dit geval gewoon weer de juiste keuze was.

Vandaag stond dan de Titsenjogging in Oelegem op de planning. Ik had afgesproken met drie mensen van de loopgroep van Hofstade om samen rustig de 18 km te doen. Voor de start bleken we er allemaal krakkemikkig aan toe geweest te zijn de afgelopen week, dus was het plan van het héél rustig aan te doen. Uiteindelijk ben je met 18 km toch zo’n 2 uur zoet, da’s nu ook niet niks. Maar voor iedereen liep het fantastisch. Eén persoon besloot aan een splitsing toch voor de 12 km te gaan, dus was het daarna met z’n drietjes verder. Ondertussen druk gebabbeld en vooral ook enorm genoten van het PRACHTIGE parcours daar in de Kempen.

titsenjogging
bron: http://www.titsenjogging.be

Want dat de Titsenjogging een pareltje is, is nog zwak uitgedrukt. Het is echt een heel mooie loop volledig in de natuur, met enkele trailstukjes voor wie wil (er zijn trailstukjes en wie niet wil kan een alternatieve ‘smooth’-route volgen). De start is vrij te kiezen in de loop van de voormiddag. Er is dus geen competitief element en door de vrije start, zit je ook niet vast in de massa. Een gezellige training werd het dus, in een mooi decors. We hebben met z’n allen ongelooflijk genoten.

Achteraf bij de finish kregen we dan een Tits, een lokaal biertje, waarnaar de jogging werd vernoemd. Iemand van de organisatie legde ons dan nog uit dat een Tits het kempens dialect is voor een strohoed, wat dan weer de bierbrouwers inspireerde voor de naam van hun lokaal biertje. Voilà, daarmee hadden we op deze zondag ook nog wat kennis opgedaan.

En zowaar heb ik binnenkort weer iets op de planning staan. Een halve marathon dan nog, weliswaar niet in de wilde natuur. De halve marathon van Visé staat al lang op het verlanglijstje en laat die nu over een maand plaatsvinden. Meedoen dan maar!

 

Trail des Chevreuils – zot zijn doet soms wel zeer

Een tiental dagen geleden schreef ik me in een impulsieve bui in voor de Trail des Chevreuils. Net op tijd trouwens, want 2 uur na mijn inschrijving bleek het evenement volgeboekt te zijn. Ik was er nog bij, oef. Ingeschreven voor de 18 km, goed voor zo’n 400 à 500 positieve hoogtemeters. Een eitje, zo dacht ik. Ik ben wel erger gewoon. Oh boy, was I wrong…

Vandaag was het dan zo ver. Fallais, een voor mij compleet onbekend plekske net over de taalgrens, bleek nog geen uurtje rijden van thuis uit. Ik was dan ook veel te vroeg ter plekke en dan is het wel een beetje vervelend dat je niemand kent. Alle vriendjes liepen ofwel niet, ofwel deden ze vandaag de Trail by the Sea, of gisteren de Trail des Bosses en er was ook nog de Charlepoeng-trail die ik vorig jaar al meeliep (en ik doe al eens graag iets anders). Een groot aanbod dus. Voor deze trail waren er zo’n 600 lopers ingeschreven (voor beide afstanden, 19 en 29 km) en dat moesten er echt niet meer zijn. Bij de start liep het al direct vast na 200 meter, nadat we een smal afdalingkje moesten nemen alvorens de eerste modderstrook op te lopen. Die modderstrook was al een eerste teken dat dit best een stevige opgave zou worden. De modder lag enkeldiep en als daar dan 600 man overheen dendert dan krijg je dus glibber- en glijtoestanden van jewelste, waar helaas de Salomon Speedcross a.k.a. mijn moddervretertjes ook geen verweer tegen hebben. Een modderstrook nu en dan kan ik heus wel hebben, maar wat volgde was in totaal ongeveer 15 km modderhappen. Beetje te veel naar mijn goesting hoor.

Naast het ploeteren door de modder, gunde de organisatie ons echt amper rust. De beklimmingen waren niet zomaar heuveltjes die opgelopen moesten worden. Nee… gewoon een verticale muur uitkiezen in de bossen en klimmen maar, om een beetje verder eenzelfde verticale muur weer naar beneden te glijden. En zo een keer of 6 – 7. Eén ‘muur’ was zo steil dat het met touwen te doen was, en net toen ik dacht dat de finish wel zou komen (na ongeveer 19,5 km) mocht ik nog wat aan amateur-abseilen gaan doen ook. Daartussen ook een strook in het bos dat je quasi horizontaal moest bewandelen, geen pad te bekennen en zowat iedereen viel om en gleed naar beneden. Daar toch maar een stok van de grond opgeraapt om zo mezelf ietwat staande proberen te houden.
Op de duur was ik echt zo blij als een kind als er eens even een kort asfaltstrookje kwam, rust! Rust in de zin dat ik daar eindelijk eens kon lopen zonder te glijden of mijn voeten om te slaan.

En net toen ik dacht van ‘yes, ik ben er’, mocht ik nog 100 meter gaan zwemmen in een stuk overstroomd weiland, waar ik met mijn korte beentjes tot bijna aan mijn heupen in het ijskoude water zakte. Voordeel was wel dat mijn schoenen, die onherkenbaar waren geworden door de centimetersdikke slijklaag, zo wel weer wat schoongespoeld geraakten.

Ik had me ingeschreven voor 18 km, ter plekke bleek dat een 19 km geworden te zijn. Bij de start denk je dan van ‘ach, wat is nu die kilometer meer’. In deze omstandigheden vervloekte ik die kilometer meer al toen ik zo’n 15 km achter de kiezen had. Maar als het dan bij de finish uiteindelijk 20,2 km blijkt, is het helemaal vloeken!

Conclusie: de Trail des Chevreuils is een echte trail, niet voor beginners, ook niet voor angsthazen (gelet op de steile beklimmingen en afdalingen en de quasi ‘horizontale’ passages waardoor je bijna in de beek dendert). Wel heel veel fun, zolang je niet te veel focust op het lopen van een bepaalde tijd of plaats. Lopen was vandaag zelfs quasi onmogelijk op een paar asfaltstroken en enkele vlakkere stukken na. En ik was wel blij dat ik maar voor de 18 km (die uiteindelijk 20,2 km bleek) had gekozen. De 29 km had ik gewoon niet binnen de tijdslimiet van 4,5 uur kunnen volbrengen in deze omstandigheden.

Oh ja, deze trail ook niet lopen als je nadien nog bruikbare loopschoenen wil hebben…M’n Speedcrossen hebben het alleszins zwaar te verduren gehad…heel gat erin…

WP_20160221_001

 

Extratrail Spa in de sneeuw

2016 is nu al zo’n twee weken bezig en ik moet toegeven: op loopvlak is dat jaar goed gestart. Ondertussen al zo’n 110 km op de teller. Sommigen doen dat op één week. In december liep ik over een hele maand zo’n 90 kilometer, dus ik ben nu dik tevreden met die 110 op 17 dagen.

Vandaag was dan m’n eerste wapenfeit van het jaar. Op uitnodiging van Christine mee naar Spa getrokken. Mijn man verklaarde me compleet kierewiet. “Je gaat toch niet je leven riskeren in die sneeuw daar”. Maar ’t was net omwille van de sneeuw dat ik er keihard op gebrand was toch te gaan natuurlijk. Zoiets begrijpt alleen een trailloper denk ik.

In Spa heb je de Extratrail-routes, 4 trailroutes die vertrekken vanaf het toeristisch bureau: 5, 10, 22 en 30 km. De 22 km leek me op dit moment nog een brug te ver, 10 km dan weer net te weinig. Dus besloot ik gewoon de 5 en de 10 km te combineren. Christine en de anderen (we waren in totaal met 6) gingen voor de 30 km, dus ik wist al op voorhand dat ik m’n tocht op m’n eentje zou moeten doen. Erg vond ik dat niet, eerder nog eens lekker zen en ontspannend. Niemand om mee rekening te moeten houden, gewoon lekker mijn eigen tempo lopen en genieten.

De eerste 2,5 km ging wel gelijk op met het parcours van de 30 km. Ik probeerde echter niet te hard aan te haken bij die snelle mannen, maar na zo’n 2 km hielden ze toch effe halt dat ik nog even kon bijbenen en een babbel had. Na de splitsing stond ik er alleen voor. Ik kwam nog enkele wandelaars tegen, maar dan had ik echt voor een tijdje het rijk voor mij alleen in een ondergesneeuwd landschap. Wow, echt genieten. Met momenten zakte ik tot diep boven m’n enkels in de sneeuw, uitkijken was de boodschap. Mijn tempo lag bijgevolg echt belachelijk laag, maar liever zo dan dat ik m’n enkels zwaar zou verzwikken of nog erger. Ik was echt diep in de bossen en zag geen levende ziel, hier wou ik echt niet ten val komen.


Na zo’n 5 km raakte ik per ongeluk van het pad af, vermoedelijk omdat een bordje was ondergesneeuwd. Na een tijdje lopen zag ik geen bordjes meer bij een kruising van de paden. Gelukkig had ik de gpx-bestanden van de routes op m’n Suunto gezet. Toch handig die navigatiefunctie. Lastige was wel dat mijn foute route naar beneden liep en ik dus weer terug naar boven moest, grrr… Maar gelukkig raakte ik snel weer op de goeie weg en kon ik zonder verdere incidenten de eerste ronde van 10 km (die uiteindelijk door het fout lopen een kleine 11 km was geworden)  afronden. Ik startte direct aan lus 2 van 5 km, die de eerste 2,5 km weer hetzelfde parcours volgde als de andere routes. Daarna een doorsteekje om de laatste 1,5 km ook weer op de route van de 10 km terecht te komen. Dat doorsteekje was anders ook wel heel mooi, dus de route van 5 km is zeker voor beginnende trailers een toffe, mooie uitdagende route.

Uiteindelijk had ik 16,8 km afgelegd, in een belachelijk trage tijd van 2,5 uur – te wijten aan het gebrek aan conditie (toch wat hoogtemeters betreft) en een laag sneeuw van 30 cm die het lopen heel zwaar maakte en zelfs op sommige vlakke stukken gewoon onmogelijk.
Maar genoten dat ik heb! Dit uitje had ik gewoon echt eens nodig. Lekker ploeteren in de sneeuw, één zijn met de natuur, geen gedoe aan m’n hoofd. Heerlijk genieten zonder meer.

De Extratrails in Spa zijn dus absoluut de moeite om te doen. Ik ga zeker nog terug voor de 22 km en nadien eens de 30 km.

Trailrun Vlaamse Ardennen – training met wat extra pit

Volop in training voor een marathon, dus dat wil zeggen: elke week een goeie lange duurloop maken. Dat wil ik niet elke week thuis op hetzelfde parcours doen, ik ken ondertussen hier wel elke grasspriet persoonlijk. Omdat we vandaag eens geen plannen hadden met het gezinnetje, kon ik er vanmorgen voor dag en dauw onderuit muizen om naar het verre Maarkedal af te reizen voor de Trailrun der Vlaamse Ardennen. Daar werd een halve marathon georganiseerd, ideaal als lange duurloop voor vandaag. Met een 500-tal hoogtemeters zou ik daar wel lang genoeg over doen alleszins om het als lange duurloop te laten gelden.

Na een ritje door dorpen waar ik nog nooit van gehoord had, kwam ik net op tijd toe om Selena, Dirk, Frank en Sander nog te zien starten voor de 44 km. Bikkels. Daarna had ik een dik uurtje de tijd om me klaar te maken voor mijn tocht. Ik kwam al snel maatjes Gilberte en Isabelle tegen, dus de tijd vloog voorbij. Samen met Isabelle 10 minuutjes (1,4 km) ingelopen, om de spieren wat warm te krijgen. Ik merkte vorige week bij de Trail des Fantômes dat op een parcours dat direct in stijgende lijn gaat, ik direct verzuur als mijn spieren nog koud zijn. Dat wou ik hier vermijden. Perfecte tactiek bleek daarna. Bij de start draaide alles direct lekker soepel en zat ik meteen in een goed ritme. Het liep heerlijk! Het parcours was in één woord gezegd prachtig! Een mooi glooiend parcours met mooie vergezichten, superleuke passages door de bossen afgewisseld met stukken door velden (hier en daar wel opletten om niet in de prikkeldraad te verzeilen). Af en toe helaas ook wel grote stroken asfalt, dat heb ik liever niet op een trail. Maar ja, we zaten in het volgebouwde Vlaanderen hé. WP_20150823_10_45_36_Pro

De hellingen waren echt pittig en vaak heel lang, dus af en toe zaten er wat wandelpauzes tussen om m’n kruit niet te verschieten. Die tactiek was ook weer succesvol. Ik speelde continue haasje over met een gezelschap van enkele mannen die altijd stoer de hellingen opliepen. De laatste twee kilometers was hun vat compleet af en liep ik ze eraf. Ze zijn een halve minuut na mij gefinished, ha! Die finish haalde ik in zo’n 2u32, op een afstand van 20,6 km. Met de opwarming erbij trainde ik vandaag dus 22 km, best ok.
WP_20150823_11_37_27_ProEnige ongemak waar ik vandaag mee te kampen had, waren schuurwonden! Nochtans droeg ik kledij die ik al ettelijke keren gedragen had zonder enige problemen. Ik kreeg schuurwonden aan de binnenkant van mijn bovenarmen en aan m’n bovenbenen. Het brandende gevoel was met momenten niet te harden. Volgende keer dus maar overmatig vaseline smeren. Geen idee waarom ik daar nu ineens zo veel last van kreeg, maar het was wel een stevig zweetweertje (tegen ’t einde 27°C) en dan kan dat al wel sneller voorkomen natuurlijk.

Sowieso met een zeer goed gevoel geëindigd. Vooral de laatste kilometers door het bos leek ik wel te zweven en genoot ik van de single track, de omgeving, de trail, gewoon het feit dat ik er liep. En daar doen we het voor hé.

Qua organisatie was alles picobello geregeld. Ruime parking vlakbij, vestiaires en douches voor achteraf. Op de 21 km waren er zelfs 3 drankposten met drank en eten, wat een verwennerij. Het parcours was zeer goed afgepijld en er stonden op cruciale punten seingevers. Enkel in het “Muziekbos” waren een paar pijlen blijkbaar door flauwe plezanteriken weggehaald en liep het even mis. Gelukkig hielpen wandelaars en een scoutsgroep ons weer op het juiste pad.
Achteraf kregen we een zakje met heerlijke mattentaart, een wafel en een vleessnackje. Ideaal om weer wat op krachten te komen.

Fijne organisatie, mooi parcours. Zeker een wedstrijd om eens op je planning te zetten.