Gedaan met lui zijn

De vakantieperiode heeft een beetje zijn sporen nagelaten: 3 kg erbij (oeps) en wat luiheid in de benen. Ik ben wel blijven lopen, maar het ritme ontbrak. Een zoon die niet naar school moest en van hot naar her gebracht moest worden. Ondertussen ook wel moeten gaan werken (ik heb geen 8 weken vakantie helaas) met hier en daar gelukkig wel nog wat snipperdagen waarbij ik onze 7-jarige onder m’n hoede had. Het is een paar keer voorgevallen dat ik om 6u ’s morgens met slaperige ogen en wankele benen de deur al achter me toesloeg om een uurtje training te verwerken. Achteraf was ik dan blij dat ik die moeite gedaan had, maar geloof me…het kostte me veel moeite en ik vermijd zo’n scenario’s toch liever.

Herpakken

Ik moet me dus dringend herpakken. Nog maar 7 weken te gaan tot de marathon van Zeeland en ik voel me zeker niet getraind momenteel. Vorig weekend liep ik een eerste echte deftige duurloop van 21,5 km. Amper de helft van een marathon, maar het liep vlot. Oef. In de week probeer ik 2 tot 3 trainingen in te plannen, maar het blijft toch wat puzzelen. Ik vrees volgende week weer eens een vroege editie om 6u ’s morgens (en ben me daar nu alvast mentaal op aan het voorbereiden).

Ook dat gewicht moet weer terug omlaag. De succesvolle 5:2-methode die ik vorig jaar startte en waar ik op korte tijd 7 kg mee kwijtraakte, ga ik weer terug op de juiste manier volgen. Ik hanteerde die methode wel continu de voorbije maanden maar gunde mezelf wat te veel speling waardoor stiekem toch die kilootjes er weer bijgekomen zijn (vooral door onze Bourgondische uitspattingen op vakantie in Frankrijk en Venetië) .

giphy (2)

Mannekenpistrail

Om toch die marathon van Zeeland een serieuze kans te geven, loop ik volgende week nog eens leuke trail mee: de Mannekenpistrail in Geraardsbergen. Er staat me daar zo’n 25 km met een kleine 400 hoogtemeters te wachten. Ideaal als training voor Zeeland.

Ondanks de naam van de trail, ga ik dit ventje trouwens niet te zien krijgen.

Manneken_Pis_Brussels

Wat dan wel: enkele ferme bossen, de beroemde Muur van Geraardsbergen en veel mooie natuur. Daar doen we het voor. Een fijne manier om lange trainingen in aanloop naar de marathon te doen en te genieten. En als ik deze 25 km vlot kan bedwingen, stijgt hopelijk m’n vertrouwen een beetje om met volle moed verder te trainen voor Zeeland.

journeyjoy

 

 

Advertenties

’t Zit er op (oef)

Typisch aan een marathonvoorbereiding is dat er op een bepaald moment wat trainingsmoeheid kan optreden. Dat punt heb ik nu bereikt. Maar geen paniek, het hoort erbij. Het is wel een probleem als die moeheid al optreedt een zestal weken voor de marathon. Maar bij mij komt het op het meest ideale moment denkbaar: twee weken voor de marathon. Gelukkig mag ik nu ‘stoppen’ met trainen en beginnen taperen, ofte mijn lichaam weer tot rust brengen zodat ik over twee weken volledig los kan gaan.

De laatste lange

Vandaag stond de laatste ‘lange’ op het schema. Normaal moest ik nog drie uur m’n spieren geselen, maar dat is net niet gelukt. Ik was te moe. Niet alleen de overgang naar het zomeruur hakte er wat in vanmorgen, ik lag er ook nogal laat in vannacht na een gezellig avondje uit met wat wijn en ongezonde snacks. Die combinatie lag stevig op m’n maag vanmorgen met als extra sauske de vermoeidheid en het vroege uur en tja…het liep niet lekker. Bah. Gelukkig moest het allemaal niet zo strikt vandaag.

Na acht kilometer harken kwam ik gelukkig m’n clubgenoten tegen in ’t Domein van Hofstade en had ik al snel een babbel aan K. die me tien kilometer lang vergezelde doorheen het Domein. Daarna nog een zevental kilometer naar huis hobbelen en kijk…ik had er toch mooi 25 km opzitten, in zo’n 2u40 minuten. Dus toch bijna die drie uur gehaald, een goeie afsluiter voor deze intense trainingsperiode.

Nu dus twee weken uitbollen. Natuurlijk blijf ik wel lopen, maar qua kilometers neem ik stevig wat gas terug, kwestie van goed uitgerust in Rotterdam aan de start te staan op 9 april. Nu op dit moment kijk ik uit naar die twee weken ‘rust’, maar elke marathonloper weet ook dat over een weekje ik in de taperinghel zal beland zijn en dus niet te genieten zal zijn. Toch leuk hé, dat marathonlopen…

taperingrunner

Toch genieten in putteke winter

Nee, vandaag ging ik niet de deur uit. Het laagje sneeuw op de voetpaden is wel mooi, maar het ijzellaagje erbovenop iets minder…Risico’s nemen met een marathon in ’t vooruitzicht, dat zou maar dom zijn.

Gisterenmiddag trok ik er wel op uit. Ik werkte van thuis uit, was ’s morgens extra vroeg begonnen met werken, zodat ik er onder de middag eventjes een uurtje tussenuit kon. Een temperatuur die enkele graden onder nul lag, witgevroren velden, maar wel een stralend zonnetje…wat een ingrediënten om er een mooi loopje van te maken. Ingeduffeld trok ik op pad en de natuurpracht inspireerde om toch enkele foto’s te schieten met stijfbevroren handen. Genieten tot en met. En zo staan er nu al dik 40 km op de teller van 2017.

 

2016 in 2016

Nog een dikke week te gaan en dan is het bye bye 2016 -> welkom 2017! Overal duiken de kerst- en nieuwjaarswensen op en menig hardlopende blogger post zijn jaaroverzichtje met de hoogtepunten van het voorbije jaar. Laat ik dat ook maar eens doen. Geen nood, ik ga jullie niet lam slaan met statistieken met weekgemiddelden, kilometertijden en wat zo meer. Ja, ik hou die dingen wel bij in een excelleke, maar ik kan me niet inbeelden dat ook maar iemand anders dan ikzelf daar in geïnteresseerd is.

Hoe was 2016 dan wel? 

Voor alle duidelijkheid: het gaat hier om mijn ‘loopjaar’ 2016. Privé gaat alles goed, dankuwel. Maar op loopvlak was 2016 ook een subliem jaar. Eigenlijk mijn beste jaar ooit! Gisteren rondde ik zowaar de kaap van 2016 kilometer in één loopjaar. En dan zijn er nog wel een aantal loopjes gepland, waardoor ik vermoelijk zo ergens rond de 2060 km ga eindigen.
In mijn 16-jarige loopcarrière heb ik dus eindelijk die kaap van 2000 kilometer eens gerond. Dat kunnen we dan ook weer van de bucket list schrappen. 3000 kilometer zal me alleszins nooit lukken, toch niet met een fulltime job en een gezinnetje dat prioriteit krijgt.

En dan te denken dat ik in 2016 niet veel zou gaan lopen. Ik had me voor geen enkele wedstrijd ingeschreven en zou alleen gaan lopen als ik er goesting in had. Oeps.

Wedstrijden/evenementen liep ik uiteindelijk dan toch

En best wel veel als ik het lijstje nu bekijk:

  • in februari was er het moddergeploeter op de Trail des Chevreuils. De modder kwam letterlijk mijn oren uit en de rest van het jaar heb ik modderloopjes vermeden. Het trauma zit nog altijd diep…WP_20160221_11_17_58_Pro
  • in maart deed ik de Winterjogging mee van de Heidejoggers, het clubje waar ik sinds begin dit jaar quasi elk weekend mee ga trainen. In mijn vertrouwde Domein van Hofstade, altijd genieten daar.
  • in april trok ik met een paar van die Heidejoggers naar de Titsenjogging, een prachtige loop voor het goede doel, de Klimaatzaak.
  • in mei besloot ik de halve Maasmarathon in Visé mee te doen. De temperaturen werkten wat tegen (te heet), maar met een tempo van 10 km/u was ik dik tevreden.
  • in juni leek het me logisch dat ik dan toch ook maar iets mee deed, om het ritme van één evenement per maand vol te houden. De Trail de la Grimace stond al lang op m’n bucket list, dus voilà. Een fijne ervaring!
  • juli en augustus bleven ‘wedstrijdloos’, maar in september maakte ik dat goed met de Sint Pietersbear Trail. Het pittige parcours van 32 km bleek de ideale voorbereiding voor wat 2 weken later zou volgen.
    .img_1176
  • op 1 oktober liep ik de Kustmarathon van Zeeland mee, m’n 10e marathon. En dat in een jaar waarin ik niks zou doen. Goed bezig, ahum. Pas eind augustus beslist, slechts één deftige voorbereidingsloop (die trail dus). Maar het liep allemaal goed af, zelfs met springtij en kilometerslang ploeteren door de zee.
    img_1209
  • de laatste van dit jaar was dan naar goede gewoonte de ’t Is voor Niks-loop in Geldrop. Een halve marathon binnen de 2 uur om dit geweldige loopjaar af te sluiten.

En dan heb ik het nog niet gehad over de vele gezellige ongedwongen loopjes tussendoor, met de Heidejoggers, met vrienden en gewoon heel alleen (want ook daar kan ik enorm van genieten).

Van 2016 een ‘sabbatjaar’ op loopvlak maken was dus de juiste beslissing. Ongedwongen trainen zonder enige druk, lijkt voor mij de beste manier om gewoon van deze fijne sport te genieten.

2017 wordt wel iets minder ongedwongen, met al een marathon op de planning begin april (Rotterdam). Dit keer hoop ik iets meer voorbereid aan de start te staan, dan het geval was bij de Kustmarathon. Een eerste trailwedstrijd, ter voorbereiding van de marathon, staat al gepland voor binnen een kleine maand!

Rest me enkel nog jullie hele fijne feestdagen toe te wensen, en maak het vooral gezellig in 2017!

2017-is-full-of-possible

 

Blaadjes vertrappelen op de Veluwe

Oktober werd op loopvlak een topmaand met maar liefst 218 kilometer. Toegegeven, ik heb wat ultralopers in mijn kennissenkring zitten die zo’n afstand op nog geen week afleggen, dus die afstand is relatief. Meestal eindig ik rond de 160 km op een maand, dus schrok ik nu toch even bij deze afstand. De komende vier maanden zal het wel een beetje minder worden, want ik ben geen wintermens. Vooral mijn longen protesteren bij te koud weer en dan moet het noodgedwongen wat rustiger. Probleem is wel dat ik al volop met plannen voor 2017 in mijn hoofd zit, dus wordt het toch een wintertje doortrainen op m’n best mogelijke niveau.

Wat alvast helpt om gemotiveerd te blijven, is gewoon eens ergens anders te gaan lopen. Vorige week was het herfstvakantie en we hadden enkele weken geleden voor een prikje nog een huisje kunnen boeken in de Veluwe. Op een boogscheut van het Nationaal Park Hoge Veluwe en zelfs vlak naast een mooi stukje natuurgebied (nou ja, heel de regio is daar gewoon natuurgebied), ligt Landal Rabbit Hill. Een heel tof vakantiepark, met veel te doen voor kinderen, dus onze mini vond het er geweldig vanaf de eerste moment. Zelf gingen we voor een weekje rust en genieten van de mooie natuur en de herfstkleuren. Zaken die je in overvloed vindt in de Veluwe. Het was al een jaar of vier geleden dat we nog in de streek waren geweest, dus het was weer herontdekken tot en met.

We gingen nog eens fietsen met de beroemde witte fietsen in het Nationaal Park. Voor Seppe vonden we nog net één kinderfiets en die kon zich daar in alle veiligheid mee uitleven, weg van het drukke verkeer. Goed voor zo’n 16 km trappen, niet zo veel, maar met een 6-jarige moet je ook niet gaan overdrijven.

Daarnaast ondernamen we nog enkele mooie wandeltochtjes. Eentje liep per ongeluk wat uit de hand. We wilden een korte wandelroute van 3 km doen in het gebied Kootwijkerzand. Maar de info die we vonden was niet zo duidelijk over waar de parking juist was. Gevolg: we stonden op de verkeerde parking en moesten een stukje tot aan het begin van de wandelroute doen. Op de kaart leek dat ‘stukje’ niet zo ver…in werkelijkheid was het zo’n 2,5 km, enkele richting. Eenmaal op de wandelroute besloten we die toch niet meer helemaal te doen, want we moesten nog heel dat eind terug. Zoonlief was het tegen dan natuurlijk al helemaal spuugzat, maar stapte toch dapper voort. Gelukkig maar 🙂 Na net geen 8 km stonden we weer bij de auto, dat was genoeg. De dag erop stapten we trouwens weer bijna 7 km en Seppe ging gezwind weer mee. Hij gaat nog een echte wandelaar worden zo!

Hardlopen in natuurgebied Kootwijkerveen

Natuurlijk had ik ook mijn loopschoenen mee. De eerste training deed ik in het Kootwijkerveen, dat vlak naast ons vakantiepark lag. Na 300 meter stond ik er al en kon ik de afgepijlde route van 5,5 km volgen. Ik had die dag een piramidetraining op m’n schema staan, maar tempo’s maken in een modderig bosrijk gebied leek toch niet zo’n goed idee. Ik zag amper de boomwortels onder het dikke bladerdek, schoof her en der uit in de modder en de stukken mul zand aan het ven maakten tempo maken al helemaal onmogelijk. Na de eerste reeks besloot ik er al een eind aan te maken en nog een 2-tal kilometer gewoon uit te joggen.

De tweede training trok ik naar het Caitwickerzand-gebied, dat ik na 1,5 km bereikte via een fietspad. Daar zou een uitgepijlde route zijn van zo’n 2 km, maar dat bleek niet zo boeiend. Breed geasfalteerd pad, voor rolstoelgebruikers (op zich wel heel nobel natuurlijk). Ik sloeg halverwege een fietspad in met het idee dat dat een lus zou vormen, maar dat bleek een vergissing. Na veel kronkels en bochten was ik compleet mijn gevoel voor richting kwijt en toen ik plots aan de tunnel onder de snelweg stond, besefte ik dat ik veel te ver afgeweken was. Terugkeren en via dezelfde route dan maar terug. Na 10 km was ik weer aan m’n huisje, dus wel een fijne afstand achter de rug.
De laatste dag besloot ik het dan maar veilig te houden en liep ik twee rondjes door het Kootwijkerveen. Goed voor in totaal 11,5 km.

 

De Veluwe…. wat een fijn gebied om te trainen, iets wat ik hier in mijn thuisomgeving wel mis. Maar de (loop)batterijtjes zijn weer helemaal opgeladen om er weer een winter tegenaan te kunnen!

 

Vlot herstel na de marathon, dus plannen maken

Na de Kustmarathon van Zeeland had ik me schrap gezet voor stijve benen, afzien, de trap niet meer afkunnen en vooral lamlendige vermoeidheid. Ik zou ZEKER een week niet lopen! Dat was toch het plan.

De avond na de marathon was ik inderdaad wel moe, maar de volgende dag – op zondag – voelde ik me eigenlijk gewoon…ok. Ik kon zelfs normaal de trap af. Beetje stijf hier en daar, maar het viel beter mee dan verwacht. Die eerste maandag werkte ik van thuis uit en trok ik ’s middags gewoon mijn loopschoenen aan voor een kort herstelloopje. En dat ging gelijk niks, alsof ik helemaal geen marathon had gelopen. Toen loopmaatje I. de dag erop vroeg of ik ’s avonds mee zou lopen, ging ik daar ook direct op in. Het werd een heerlijk tochtje.

De marathon was volledig verteerd en hoppa…dan maar weer gewoon de gebruikelijke 4 x per week lopen dus. Het nadeel van zo’n vlot herstel is dat je overmoedig kan worden. Een mens zou gewoon de week erop weer een marathon gaan lopen! Gelukkig heb ik op dat vlak al uitgebreid de nodige lessen geleerd en houd ik me dus in. Ik ben mijn rampjaar 2008-2009 nog niet vergeten. Toen liep ik een marathon, een 100 km (deels lopend/deels wandelend) en enkele weken later terug een marathon…om vervolgens een jaar lang geblesseerd te zijn. Niet meer van dat. Mijn lichaam stelt zijn grenzen.

Maar de positieve ervaringen van de voorbije weken, doen me natuurlijk wel watertanden naar een vervolg. Ik had me in juni al ingeschreven voor de jaarlijkse loting van de London Marathon. Helaas kreeg ik vandaag het antwoord dat ik ook in 2017 die marathon op m’n buik mag schrijven. Ach ja. Niet getreurd. Ondertussen was ik al lang een alternatief aan het plannen en dat wordt Rotterdam. Die valt in 2017 midden in de paasvakantie, dus kunnen we er een weekje vakantie aan breien ergens in Nederland.

In 2007 liep ik Rotterdam al eens en dat was een memorabele editie. Een week voor de marathon trainden we nog in wintertenue, de dag van de marathon zelf was het om 11u ’s morgens al tegen de 30°C. Heel de organisatie draaide compleet in de soep, er was onvoldoende waterbevoorrading en mensen vielen bij bosjes flauw. De marathon werd toen na 3 uur stilgelegd. Ik liep hem wel uit, omdat ik het geluk had net op het verste punt te zitten en het parcours toch moest vervolgen naar de finish. Maar ik werd wel aangemaand tot wandelen en dat zorgde ervoor dat ik hem nu niet echt op de meest geweldige manier ‘uitliep’. Nu 10 jaar later ook hier eens revanche nemen, dat lijkt me wel wat. Niet voor een supertijd natuurlijk, dat heb ik al lang opgegeven. Wel lekker uitlopen en met een smile finishen, want daar draait het om.

Alvast iets leuks om naar uit te kijken in 2017. Daarnaast plan ik ook wel wat trails, maar het aanbod is tegenwoordig zo groot, dat ik een beetje last van keuzestress heb. Nog een beetje wikken en wegen, maar ik heb nog tijd zat.

nn_rotterdam_marathon_2017
bron: http://www.nnmarathonrotterdam.nl

 

effe bijtanken

Ondertussen is er alweer meer dan een maand gepasseerd sinds het debacle in Zeeland. Toegegeven, dat heeft wat moeten verteren. De dagen dat ik me een mislukkeling voelde, wisselden af met dagen dat ik meer zin had om de loopschoenen aan de haak te hangen dan dat ik wilde lopen. Maar daartussen waren er ook gewoon dagen dat ik toch even genoot van een toertje lopen en wel een en ander kon relativeren. Natuurlijk moet je zoiets gewoon relativeren. Het is maar lopen. Ik verdien daar mijne kost niet mee, dus wat maakt het uit? Ondertussen heeft dat relativeren nu de overhand gehaald en is de mislukking van Zeeland bijna vergeten. Maar het besluit om het komende jaar geen marathon te lopen, staat nog altijd wel vast. Gewoon omdat ik er absoluut geen zin in heb, niet in marathons en niet in lange afstanden lopen. Het is me te hectisch op andere vlakken in mijn dagdagelijkse bestaan, dat ik uren trainen voor één wedstrijd er gewoon niet wil bij nemen. Dus ik ben blij met mijn besluit om me meer te focussen op de halve marathon-afstand of de middellange trails (tot 30 km). Nu de trailkalenders er eens bij nemen en wat keuzes maken voor 2016. Nog tijd genoeg om dat te doen alleszins.

De voorbije weken heb ik dus wel gelopen. Drie keer per week, een enkele keer eens vier keer. Geen superlange trainingen, meestal rond het uur of zo. Ben wel terug op schema bezig, want eind november loop ik de halve marathon in Geldrop (waar ik absoluut niet voor een tijd onder de x minuten ga).

Vakantie!

Vorige week vrijdag ging dan eindelijk een langverwacht weekje vakantie van start. Na een enorm drukke periode op het werk, had ik er echt nood aan.  Nood aan wat mentaal en fysiek bijtanken.

Samen met het gezinnetje trok ik naar Gelderland, naar het vestingstadje Groenlo. Onderweg gingen we natuurlijk eerst op de koffie bij coach Tiny en zijn lieve vrouwtje Sjan. Da’s al ondertussen zowat traditie, elke keer we eens voor een paar dagen naar onze Noorderburen trekken.

In Groenlo verbleven we in een bungalow van Marveld Recreatiepark. Een gokje, want we kenden dat totaal niet. Maar dit was eigenlijk al zowat het beste bungalowpark dat we ooit geboekt hebben, een heuse aanrader!

Tijdens ons weekje daar, ging ik drie keer lopen ’s morgens voor dag en dauw. Vanuit het park waren diverse routes uitgezet, dus verdwalen was geen risico. Op zich geen spectaculair parcours, gewoon door de velden, langs boerderijen en één route ging ook door een klein natuurpark.
Met de (huur)fiets trokken we er ook op uit naar Duitsland, naar het Zwillbrocker Venn, een heel mooi stukje natuurgebied. Jammer genoeg een tikje te ver om naartoe te lopen als duurloopje, ik was nu eenmaal niet van plan om er telkens voor 1,5 à 2 uur op uit te trekken.

fietsen door natuurpark Zwillbrocker Venn
fietsen door natuurpark Zwillbrocker Venn

De vakantie sloot ik vandaag na een dikke week af met een bezoekje aan Scarabee, dé trailrunshop in Valkenswaard. Mijn Hoka’s hebben er ondertussen een 1000 km opzitten en dat begon ik te voelen tijdens het lopen. Mijn ander paar schoenen, een stel Brooks, zitten ook zowat op het einde van hun latijn. Elke keer dat ik de laatste weken ging lopen, had ik het gevoel van met mijn voeten rechtstreeks op de grond neer te denderen ipv op zachte dempende zolen. Mijn voetzolen verkrampten bij elke stap, mijn achillespezen brandden…hoog tijd voor nieuwe schoenen dus.

Het werden twee paar Hoka’s, terug de Conquest (voor op straat) en nu ook een paar Mafate’s om van deur tot trail (bos, pad, grind, etc…) te gaan. Dat laatste paar heb ik een uurtje na thuiskomt ineens uitgetest en oh boy…wat liep dat weer zalig zacht. De ontstekingskes waar ik wat last van had, moeten nog wat herstellen natuurlijk, maar ik had vandaag alleszins weer het gevoel van te zweven ipv keihard bij elke stap op de grond neer te stampen. Ik was van plan een toertje van 7 km te doen, maar kreeg er geen genoeg van. Het werd een dikke 11 km
Zondag trek ik m’n nieuwe Conquests aan, met hopelijk eenzelfde gevoel 🙂

ze zijn wel kleurig, die Hoka One One Mafate's
ze zijn wel kleurig, die Hoka One One Mafate’s

Toch fijn dat zo’n nieuwe loopschoenen de loopgoesting ook weer enorm kunnen aanzwengelen.

goed begonnen is half gewonnen

En zo is het nieuwe jaar alweer bijna een week oud! Ik ben blij dat die feestdagen-periode weer achter de rug is en dat iedereen weer min of meer normaal doet. En onze Seppe is zot-content dat ie weer naar school mag. Zowat elke dag van de Kerstvakantie zat ie te zeuren dat ie naar school wou. Dat zal wel niet blijven duren naarmate ie ouder wordt, denk ik.

Op loopvlak is het jaar goed ingezet alleszins. Dat begon al op nieuwjaarsdag. Als een dief in de nacht ochtend sloop ik om iets na 8’en de deur uit om de eerste kilometers van het nieuwe jaar in te lopen. Het lag buiten sneeuwwit van de vrieskou, een ijskoud feeëriek landschap waarin ik eenzaam op pad ging.  De eerste 20 minuten kwam ik geen levende ziel tegen, alsof ik de enige overlevende van de nieuwjaarsnacht was. Toen kwam uit de verte een ruiter te paard te voorschijn, da’s ook eens iets anders. We groeten elkaar en gingen dan elk onze eigen weg verder. Dat was het enige menselijke contact die ochtend tijdens m’n toertje. Na 7,5 km stond ik weer aan mijn deur, perfecte start van 2015.
Vrijdag ging ik op hetzelfde elan verder en ging ik iets verder zelf. Een rustig toertje van 9,5 km. Dit keer wat meer volk op de been, waaronder een aantal goeie voornemens: nieuwe gezichten in fonkelnieuwe loopspullen. Hopelijk houden ze hun goed voornemen vol.

Zondag leek de Dreef in Boortmeerbeek, een populair stukje “trage weg” voor joggers en fietsers, zelfs bijna op een hardlopers-snelweg…volk! Drie groepjes joggers die het klassieke toertje daar aan het volmaken waren. Het wordt hier zowaar nog een sportief dorp, als al deze nieuwelingen het volhouden. Ik liep die zondag weer een klein stukje verder, net geen 12 km. Op die manier komt mijn eerste trail binnenkort wel in orde.

Vrij impulsief schreef ik me op nieuwjaarsdag in voor een trail eind deze maand. Loopmaatje Christine loopt de Polar Bear Trail in Teuven mee en had hiervoor al eens reclame gemaakt bij mij. Nu zag ik op de site dat er ook een 14 km is….Gek genoeg (ahum) kreeg ik plots enorm veel goesting om me in te schrijven. Zo gezegd zo gedaan, dus we vliegen er al iets rapper in dan aanvankelijk gepland. Het zal geen snelle trail worden, ook al is het kort. Vorig jaar zakte iedereen tot aan zijn knieën in de modder. Oeps.

http://bearsports.nl/polar-bear-trail
http://bearsports.nl/polar-bear-trail

Vandaag ook nog even gelopen onder m’n middagpauze. Manman, wat was het koud! Een snijdende wind maakte het tot een barre training, achteraf deed de huid op m’n gezicht er pijn van.  Een kleine 8 km gedaan, waarvan 3 x 1 km een beetje wat tempo erin. Dat tempo trok op niet veel eigenlijk. Ik merk wel dat er 5 kg bij aan is tegenover een jaar geleden, dat heeft nu eenmaal enorm veel effect op je snelheid. Ben aan het diëten geslagen, maar ik moet nu ook niet verwachten van op een week tijd 5 kg weg te spelen natuurlijk. Geduld hebben, niet altijd mijn sterkste kant 😉

patience2

van 2014 naar 2015

Vanmorgen met een laatste training van 10 km het loopjaar 2014 definitief uitgezwaaid. Met deze laatste kilometers sluit ik het jaar af met 1582,6 km. Het merendeel ervan, nl. 1233 km, werd gelopen tussen 1 januari en 30 juni. Het zag er dus wel naar uit dat ik ver boven de 2000 km zou eindigen dit jaar. Maar ja, het loopt (!) niet altijd zoals je zou willen. Een serieuze ziekte kan echt iedereen overkomen, zo veel is nu wel duidelijk alleszins 😉

Toch even een korte terugblik op wat dan wel zoal gebeurde, en net zoals vorig jaar doe ik dat met een paar foto’s. En wat 2015 zoal zou kunnen brengen, volgt hieronder.

DSCN0593
training in het Pajottenland met loopmaatjes Heidi en Christine
Trainingsloop bij coach Tiny (feb 2014)

 

Teamtrail 2.0 (maart 2014) met loopmaatje Heidi
Teamtrail 2.0 (maart 2014) met loopmaatje Heidi
marathon Zeeuws-Vlaanderen (april 2014)
marathon Zeeuws-Vlaanderen (april 2014)
La Bouillonnante (mei 2014)
La Bouillonnante (mei 2014)
nieuw trail-trainingsgebied ontdekt niet zo ver van huis...
nieuw trail-trainingsgebied ontdekt niet zo ver van huis…
Trail Les Boucles Ardennaises (juni 2014)
Trail Les Boucles Ardennaises (juni 2014)
op 5 km van de finish van de Mont Blanc Marathon...
op 5 km van de finish van de Mont Blanc Marathon…
Finish gehaald van de Mont Blanc Marathon, met loopmaatje Heidi!
Finish gehaald van de Mont Blanc Marathon, met loopmaatje Heidi!

De eerste helft van 2014 was dus bijzonder leuk, gevuld met leuke trailwedstrijden in voorbereiding van de Mont Blanc Marathon, die ik liep ten voordele van vzw Een Hart voor ALS. Op die manier zamelde ik enkele honderden euro’s in en daar ben ik enorm blij mee. De vzw levert goed werk en elke extra euro is er welkom om het onderzoek naar de genezing van ALS vooruit te helpen!

En wat in 2015 dan?

Momenteel ben ik nog rustig aan het opbouwen na de lange periode van inactiviteit. Geen te zotte dingen dus, ook al deed ik eind november (geheel tegen mijn eigen verwachtingen in) al mee met de ’t Is voor Niks-loop in Geldrop (weliswaar een korte afstand).
De eerste “trail” staat gepland voor 1 maart en dat wordt de Charlepoeng-trail, een nieuwe trail in Vlaanderen (Huldenberg). De hoogtemeters zijn zeer beperkt, de afstand ook – 17 km (er is wel een langere afstand, maar da’s nog wat te hoog gegrepen). Ideaal om terug te starten dus. 

Daarnaast hou ik ook al rekening met een nieuwe deelname aan de Trail des Fantômes. In 2012 deed ik die mee en was het 36°C, de heetste dag van het jaar toen. Gezien ik die trail in die omstandigheden al overleefde, zal het deze keer ook wel lukken zeker. Ik ga voor de 20 km (= trainingstijd van ongeveer 3,5 à 4 uur) omdat ik dan al volop aan het trainen ben voor mijn hoofddoel van 2015.
Op 20 september is er nog de Scott Offroad Run, waar ik ga kiezen voor de langste afstand van 26 km…ideaal voor dat ene hoofddoel dus.

Tussen maart en augustus zullen er nog wel een trail of twee ingepland worden en zeker ook een paar trainingen op mijn favoriete trailplekjes vlakbij, nl. de Wijngaardberg en de Weefberg. Wie wil meetrainen (op een rustig tempo weliswaar) is altijd welkom!

Mijn hoofddoel is 2 weken na de Scott Offroad Run en wordt de Marathon van Zeeland. Deze deed ik al eens mee in 2012 en ik heb er zalig goeie herinneringen aan. Dat en het feit dat coach Tiny er sowieso ook meedoet, deden me besluiten hem nog eens mee te doen. In 2012 deed ik die marathon als hoogtepunt van m’n “comeback” na een jaar blessureleed en daaropvolgend een zwangerschap etc…dus na een lange periode van inactiviteit. Laat het dus in 2015 ook maar een beetje een symbolische betekenis hebben…dat ik die vieze bacteriën, die m’n najaar 2014 stevig verpest hebben, voorgoed heb bestreden!

De dag na de marathon van Zeeland wordt dezelfde afstand ook voor wandelaars georganiseerd. Ik ben er zowaar in geslaagd mijn ventje te overtuigen om dus de dag na mijn marathon, ook de marathon te doen, maar dan al wandelend. Hij is al aan het wandelen geslagen! Hopelijk houdt ie het vol 🙂

2015 wordt dus een vrij rustig jaar op loopgebied, met rustig opbouwen en vanaf de zomer even stevig erin vliegen voor de marathon. Ik hoop vooral blessurevrij en ziektevrij te blijven en veel te genieten, meer hoeft eigenlijk niet!

Aan iedereen mijn allerbeste wensen voor 2015 en maak er vooral een supergezellig jaar van!! 

kerstkaart3

 

rollen

Na de ’t Is voor Niks-loop nam ik, zoals gepland, een weekje rust. Voetje laten rusten, want ik sukkel ondertussen al bijna 6 weken met een pijnlijke hiel, de welbekende plantar plantarfasciitis-ontsteking.
Niet dat dat rusten zo veel hielp. Ik moet nu eenmaal ook wel rondstappen wil ik iets gedaan krijgen (zoals naar ’t werk gaan, Seppe naar school doen, huishouden, etc…). Veel rust kreeg die weerbarstige hiel dus niet. Het is zo’n lastige plaats, waar die ontsteking zit. Dus na een week looprust, besloot ik zondag toch maar die loopschoenen weer aan te doen. Zou je denken dat ik na een weekje rust, met frisse benen aan de slag ging…niets van dat! Mijn hele lijf protesteerde. Pfft…het werd een baalloopje van jewelste. Mijn longen sputterden tegen (koude, astma) en het gevoel was gewoon blah. Na 6,5 km gaf ik er de brui aan. Die hiel trouwens niet gevoeld tijdens het lopen, dat was eigenlijk het enige positieve aan die training.

Dinsdag wou ik herkansen. Het was een rare dag geweest op het werk, dus had nood aan een mentale oppepper. Gelukkig trof ik loopmaatje Christine aan de sporthal en samen gingen we op stap. Had dit keer m’n Brooke’s Glycerine aangetrokken ipv de Hoka’s waar ik de laatste weken op trainde. Dat vond mijn hiel niet zo leuk blijkbaar, want dit keer speelde ie wel op. De afgeronde zolen van de Hoka’s zijn precies toch wel wat beter voor dit type blessure. Gelukkig verliep de training voor de rest wel supergoed. Het gezelschap deed deugd en voor ik het wist had ik er dik 8 km opzitten. Na het douchen direct m’n hiel ge’iced maar de volgende ochtend (vanmorgen dus) had ik duidelijk weer meer last. Grrr…

Vandaag dus toch maar eens naar de dokter. Ik moest er toch zijn met een zieke Seppe. ’s Morgens was ik al even langs een sportwinkel gereden om tennisballen te kopen. Ik kreeg onlangs de tip van een lezer om mijn voet te rollen over een tennisbal. Allemaal goed en wel, maar dan moet je zoiets in huis hebben liggen natuurlijk. Hier in huis geen tennisbal te vinden, gelukkig kosten ze niet zo veel. Vanmiddag al eens goed gerold met mijn voet en nadien kon ik amper stappen van de pijn. Kon het dus moeilijk geloven dat dit echt heilzaam zou zijn voor deze ontsteking. De dokter bevestigde het deze namiddag echter tennisbalvolmondig. “Doen!”, zei ie, “en liefst zo vaak mogelijk”. Door het rollen wordt die weerbarstige pees stevig aan het werk gezet en raakt ie goed doorbloed. Allé dan, dan ga ik de komende dagen dus maar eens stevig aan het rollen. Daarnaast moet ik nu ook 10 dagen lang ontstekingsremmers nemen. Rusten…tja, zoals ik al aangaf, dat gaat niet zo goed, tenzij ik twee weken in een rolstoel wil gaan zitten. En eigenlijk mag ik gerust gaan lopen van hem, zolang het niet met pijn is. Dus neem ik nu alvast een paar dagen die pillen en dan gaan we zondag misschien nog eens op stap, met de Hoka’s 😉

Tja, had mijn herstart toch wel wat anders voorgesteld, maar dit overleven we ook wel weer zeker 😉 2015 wordt ongetwijfeld stukken beter!