Vacance en France – editie 2017

Dat het hier even stil was, lag gewoon aan tijdsgebrek om veel op het internet actief te zijn. Na de Great Breweries had ik nog twee razend drukke werkweken voor de boeg en vervolgens twee weken vakantie! Ik wou op vakantie wel bloggen, maar een falende wifi-verbinding met de laptop stak roet in het eten (ondertussen blijkt die wifi-toepassing op mijn laptop echt compleet naar de vaantjes en zit ik hier old school met een laptop geconnecteerd aan een kabeltje te werken). Dus het werd even wat stil op deze blog, maar kijk…daar breng ik nu verandering in!

Vacance en France!

We zijn dus op verlof geweest, alweer naar Frankrijk. Laat het ons er gewoon op houden dat we dat een makkelijk land vinden om naartoe te trekken. Met de auto te doen, zodat we al ons gerief makkelijk mee kunnen nemen. En ’t staat er vol met campings dus elk jaar vinden we wel ééntje naar ons goesting. We zoeken meestal de Atlantische kant uit en zijn ooit (toen mini-me er nog niet was) gestart met Normandië, vervolgens gingen we naar Bretagne en elk jaar ging het wat zuidelijker en dit jaar zaten we zo bijna bij Spanje.

Les Landes was de regio, het plaatsje heette Lit-et-Mixe – wat uiteindelijk niet letterlijk vertaald mocht worden als ‘bed-en-meng’ maar de Lit staat voor Littoral en de Mixe voor euh, geen idee, en blijkbaar zijn beide dorpjes gewoon eens gefusioneerd en kwam de ‘et’ ertussen te staan.

Onze camping fungeerde als uitvalsbasis voor talloze uitstapjes, zoals naar Bordeaux, Biarritz, San Sebastian (in Spanje) en Bayonne. En daarnaast natuurlijk de typische vakantiedingen zoals eens naar het strand, bootje gaan varen, luieren enz…Genieten dus.

Courir en France!

Natuurlijk gingen de loopschoenen mee, wat dacht je nu. Om de andere dag (maandag, woensdag, vrijdag) probeerde ik effe door te bijten en wat vroeger op te staan om te gaan joggen. Vlakbij de camping startten er twee fietspaden, eentje richting strand (9 km enkele richting, zo ver h/t heb ik me niet gewaagd), de andere 5 km richting het slaapdorpje van letterlijk één straat groot – Uza (gelijk het Antwerps ziekenhuis). Op zich dus wel heel veilig maar ook wel saai, want het was dus een heen-en-weer-route ook al ging het dwars door de grote pijnboomwouden.

fiets
Op weg naar Uza, vroeg in de ochtend met nog wat ochtendmist erbij

Waarom dan niet in die wouden gaan lopen? Dat was natuurlijk mijn aanvankelijk plan, maar die bossen bleken ontoegankelijk: de ganse bodem was bedekt met een metershoge begroeiing van varens, struiken en kleine boompjes, waar geen doorkomen aan was zonder ongevallen te begaan. Daarnaast waren al die varen-planten één groot paradijs voor teken-kolonies, waar ik met mijn Lyme-historie enorm veel schrik van heb.

Uiteindelijk ontdekte ik op één van mijn expedities wel een klein uitgezet parcours op zo’n 4,5 km van de camping en die heb ik dan wel 2 x gedaan wat wel tof was. En tijdens mijn laatste toertje (op mijn verjaardag nota bene) kreeg ik een heel circus als supporter aan de kant, met een kameel als toemaatje.

kameel
een kameel langs de weg, want waarom ook niet hé

Chercher en France!

Mijn eerste loopje ter plekke werd al direct gevolgd door een zoektocht van jewelste. Ik had mijn identiteitskaart in het zakje van m’n handheld-drinkbus gestoken. Daarbij vergat ik iets cruciaals: dat zakje sluiten. Drie keer raden…

giphy (1)

Toen ik na 7 km weer aan de camping stond, was mijn identiteitskaart verdwenen. Ik dus terug op pad, op zoek naar die kaart. Na dik 1,5 km kwam ik wandelaars tegen en ik vroeg hen of ze m’n id gevonden had. Helaas dus niet en ze zeiden me tot waar ze geweest waren, dus moest ik alvast dat volgende stuk niet meer coveren. Dan terug naar de camping (lekker weer dik 3 km op de teller, alle nadeel heb z’n voordeel) en met de auto samen met man- en zoonlief naar het tweede stuk van m’n parcours gereden om daar met z’n drietjes te gaan zoeken. Niks te vinden. Grrr….beetje paniek, gezien we wel van plan waren een uitstapje naar Spanje te ondernemen en dan is een id wel wenselijk om op zak te hebben. Gelukkig kreeg ik toen een geweldige ingeving: er was daar nog wel een andere camping vlakbij, dus besloot ik daar even te gaan vragen of er iemand een id was komen binnenbrengen. Hallelujah! Een wandelaar had mijn id gevonden en daar binnengebracht. Ik kon wel huilen van geluk!

Een ezel stoot zich geen twee keer, dus heb ik de keren erop een papiertje met mijn naam en verblijfplaats en telefoonnr van manlief erop genoteerd in dat zakje gestoken (je weet maar nooit dat me iets overkomt op zo’n tripjes ’s morgens vroeg). Je bent nooit te oud om bij te leren zeker.

Het is nog niet gedaan

De trainingen zullen de komende week nog wel wat ongepland verlopen, want er komt nog een citytripje Venetië aan ook. Zonder zoonlief, want die gaat op scoutskamp. Even ertussenuit onder ons tweetjes. En ik neem deze keer geen loopschoenen mee, er zullen al wel genoeg wandelkilometers afgelegd worden.

 

 

 

Advertenties

Het grote verdwaalbos op Ile d’Oleron

Dat het even wat stiller is geweest hier, valt niet te ontkennen. Twee redenen: na de Trail de la Grimace viel ik even in een serieuze dip. Ik kreeg last van een acute ontsteking in mijn schouder en bovenarm en moest een weekje zware medicatie nemen. Die medicatie had stevig invloed op m’n looptrainingen. Ik was doodmoe en loom en m’n vochthuishouding lag overhoop. Even gas teruggenomen en enkel wat korte rustige loopjes gedaan zonder overdrijven. Toen ik er weer wat bovenop kwam, was het tijd om op vakantie te vertrekken. Omdat dan het gezin op de eerste plaats komt, had ik geen al te ambitieuze plannen gemaakt wat lopen op vakantie betreft.

Onze bestemming dit jaar was opnieuw Frankrijk. Ondanks terreurdreigingen en wilde stakingen lieten we ons niet uit het lood slagen. Ile d’Oleron leek ons nu ook niet de plek van de grote massa’s, maar vooral een relaxed slaperig schiereiland dat enkel in de zomermaanden wat heropleeft. En onze analyse bleek correct. Het werd dan ook een heerlijke rustvakantie, chillen van ’s morgens tot ’s avonds. Best wel wat uitstapjes gedaan hoor – we zijn nog altijd geen strandliggers die van ’s morgens tot ’s avonds liggen om te draaien op een strandhanddoek. Kleine man Seppe genoot elke dag van het zwembad, dat moeten we altijd wel in de dagplanning opnemen.
Ik verjaar dan nog op de Franse feestdag ook, die dit jaar helaas wel heel grof ontsierd werd door de gebeurtenissen in Nice. Gelukkig zaten wij daar mijlenver vanaf, maar dat het ook op onze camping als een bom (excuses voor de beeldspraak) insloeg, valt wel te begrijpen.

Fôret Dominiale des Saumonards

Maar dat trainen dus. Ik had op Google Maps gezien dat pal naast onze camping in Boyardville een groot woud lag, le Fôret Dominiale des Saumonards. Mijn eerste loopje trok ik natuurlijk direct naar daar. Meestal heb ik een goed oriëntatievermogen. Niet in dat woud. Ik doopte het na die eerste training dan ook om tot ‘het grote verdwaalbos’. Mijn plan was om een korte training van 5 km te doen. Maar na 4 km bleek ik compleet verdwaald te zijn. Ik vond een weg uit het woud, maar herkende de omgeving totaal niet (we waren er nog maar 2 dagen, dus best wel normaal). Gelukkig heb ik een ‘terug-naar-start’-navigatiefunctie op m’n Suunto. Had dat nog nooit gebruikt, maar er moet voor alles eens een eerste keer zijn.

De navigatiefunctie opgezet en hoera, ik bleek in vogelvlucht slechts 1,6 km van m’n startpunt verwijderd te zijn. In vogelvlucht hé…. Zo goed mogelijk de windrichting proberen volgen die de Suunto aangaf, waardoor ik uiteindelijk 4 km later terug aan mijn startpunt stond. Dat loopje van 5 km bleek 9 km geworden te zijn.

De keren erop besloot ik dus al telkens na zo’n 3 km de navigatiefunctie al op te zetten, waardoor ik steeds beter het grote verdwaalbos kon verkennen. Heerlijke plek om te trainen alleszins. Ik hield het wel telkens bij kortere loopjes. Enkel op mijn verjaardag werd het een training van 10 km, waarvan 4 km via het strand. In totaal ging ik 5 x trainen daar, beter iets dan niets.

foret saumonards
plaatje van een 7 km-training

Terug op vertrouwd terrein

Sinds zaterdag staan we met onze voeten weer terug op eigen bodem. Zondag met veel goede moed mijn trainingsschema er weer bijgenomen. Voor die dag stond er 1u30 op het programma en op 5 minuutjes na (omdat ik weer thuis voor m’n deur stond) kon ik dat probleemloos afwerken. Dinsdag in de ochtendhitte een eerste snelheidstraining sinds eeuwen afgewerkt, ook zonder problemen. Het lijkt erop dat de dip dus weer achter mij ligt. Waar vakantie al niet goed voor is!

 

 

 

 

van de Overloonse Duinen naar de Titsenjogging

De eerste week van de paasvakantie had ik eindelijk verlof en omdat we er allebei nood aan hadden, gingen manlief en ik, met uiteraard de mini erbij, echt weg-weg. Opnieuw richting Noorderburen en dan kon een bezoekje aan Coach Tiny uiteraard niet ontbreken. Dat wordt stilaan traditie precies: vakantie in Nederland is eerst een tasje koffie gaan drinken bij de coach in Uden! Daarna was het maar een half uurtje rijden meer richting Overloonse Duinen, waar ons vakantieparkje gelegen was. Heerlijk verstopt in de bossen lag Landal De Vers en dat werd onze uitvalsbasis voor 6 dagen. Op 100 meter van ons huisje begon een prachtig wandelpad dwars door de Overloonse Duinen, een mooi stukje natuurgebied. Er was een single track van zo’n 3,5 km en halverwege sloot er een ander pad van 2,5 km op aan. Mijn trailhartje maakte direct bokkesprongetjes bij het zien van zoveel ideaal trainingsgebied. De dag van aankomst wandelden we met ons drietjes alvast de eerste lus en de volgende ochtend stond ik er met mijn trailschoenen al op om beide lussen te lopen. 6 km in the pocket en genieten dat dat was. Twee dagen later, deed ik één lus extra om op dik 9 km uit te komen. Normaal gezien zou er een derde training volgen, maar de te zachte matras van het bed had ondertussen mijn heupen en rug zodanig getormenteerd dat ik op zondag geen kant meer uitkon. Ach ja, ik had er toch twee mooie loopjes opzitten.

Afgelopen week was het dan vooral mijn lijf wat laten herstellen van de pijniging van dat té zachte bed. Door de pijn in m’n heupen en rug, zat ik plots opgezadeld met geblokkeerde kuiten. Toch drie keer gaan lopen, maar wel m’n compressiekousen van onder ’t stof gehaald. Wat helpt dat toch goed in zo’n omstandigheden. Zowel de pijn in m’n kuiten, als heupen en rug werden minder na elk loopje, wat me deed besluiten dat beweging ook in dit geval gewoon weer de juiste keuze was.

Vandaag stond dan de Titsenjogging in Oelegem op de planning. Ik had afgesproken met drie mensen van de loopgroep van Hofstade om samen rustig de 18 km te doen. Voor de start bleken we er allemaal krakkemikkig aan toe geweest te zijn de afgelopen week, dus was het plan van het héél rustig aan te doen. Uiteindelijk ben je met 18 km toch zo’n 2 uur zoet, da’s nu ook niet niks. Maar voor iedereen liep het fantastisch. Eén persoon besloot aan een splitsing toch voor de 12 km te gaan, dus was het daarna met z’n drietjes verder. Ondertussen druk gebabbeld en vooral ook enorm genoten van het PRACHTIGE parcours daar in de Kempen.

titsenjogging
bron: http://www.titsenjogging.be

Want dat de Titsenjogging een pareltje is, is nog zwak uitgedrukt. Het is echt een heel mooie loop volledig in de natuur, met enkele trailstukjes voor wie wil (er zijn trailstukjes en wie niet wil kan een alternatieve ‘smooth’-route volgen). De start is vrij te kiezen in de loop van de voormiddag. Er is dus geen competitief element en door de vrije start, zit je ook niet vast in de massa. Een gezellige training werd het dus, in een mooi decors. We hebben met z’n allen ongelooflijk genoten.

Achteraf bij de finish kregen we dan een Tits, een lokaal biertje, waarnaar de jogging werd vernoemd. Iemand van de organisatie legde ons dan nog uit dat een Tits het kempens dialect is voor een strohoed, wat dan weer de bierbrouwers inspireerde voor de naam van hun lokaal biertje. Voilà, daarmee hadden we op deze zondag ook nog wat kennis opgedaan.

En zowaar heb ik binnenkort weer iets op de planning staan. Een halve marathon dan nog, weliswaar niet in de wilde natuur. De halve marathon van Visé staat al lang op het verlanglijstje en laat die nu over een maand plaatsvinden. Meedoen dan maar!

 

effe bijtanken

Ondertussen is er alweer meer dan een maand gepasseerd sinds het debacle in Zeeland. Toegegeven, dat heeft wat moeten verteren. De dagen dat ik me een mislukkeling voelde, wisselden af met dagen dat ik meer zin had om de loopschoenen aan de haak te hangen dan dat ik wilde lopen. Maar daartussen waren er ook gewoon dagen dat ik toch even genoot van een toertje lopen en wel een en ander kon relativeren. Natuurlijk moet je zoiets gewoon relativeren. Het is maar lopen. Ik verdien daar mijne kost niet mee, dus wat maakt het uit? Ondertussen heeft dat relativeren nu de overhand gehaald en is de mislukking van Zeeland bijna vergeten. Maar het besluit om het komende jaar geen marathon te lopen, staat nog altijd wel vast. Gewoon omdat ik er absoluut geen zin in heb, niet in marathons en niet in lange afstanden lopen. Het is me te hectisch op andere vlakken in mijn dagdagelijkse bestaan, dat ik uren trainen voor één wedstrijd er gewoon niet wil bij nemen. Dus ik ben blij met mijn besluit om me meer te focussen op de halve marathon-afstand of de middellange trails (tot 30 km). Nu de trailkalenders er eens bij nemen en wat keuzes maken voor 2016. Nog tijd genoeg om dat te doen alleszins.

De voorbije weken heb ik dus wel gelopen. Drie keer per week, een enkele keer eens vier keer. Geen superlange trainingen, meestal rond het uur of zo. Ben wel terug op schema bezig, want eind november loop ik de halve marathon in Geldrop (waar ik absoluut niet voor een tijd onder de x minuten ga).

Vakantie!

Vorige week vrijdag ging dan eindelijk een langverwacht weekje vakantie van start. Na een enorm drukke periode op het werk, had ik er echt nood aan.  Nood aan wat mentaal en fysiek bijtanken.

Samen met het gezinnetje trok ik naar Gelderland, naar het vestingstadje Groenlo. Onderweg gingen we natuurlijk eerst op de koffie bij coach Tiny en zijn lieve vrouwtje Sjan. Da’s al ondertussen zowat traditie, elke keer we eens voor een paar dagen naar onze Noorderburen trekken.

In Groenlo verbleven we in een bungalow van Marveld Recreatiepark. Een gokje, want we kenden dat totaal niet. Maar dit was eigenlijk al zowat het beste bungalowpark dat we ooit geboekt hebben, een heuse aanrader!

Tijdens ons weekje daar, ging ik drie keer lopen ’s morgens voor dag en dauw. Vanuit het park waren diverse routes uitgezet, dus verdwalen was geen risico. Op zich geen spectaculair parcours, gewoon door de velden, langs boerderijen en één route ging ook door een klein natuurpark.
Met de (huur)fiets trokken we er ook op uit naar Duitsland, naar het Zwillbrocker Venn, een heel mooi stukje natuurgebied. Jammer genoeg een tikje te ver om naartoe te lopen als duurloopje, ik was nu eenmaal niet van plan om er telkens voor 1,5 à 2 uur op uit te trekken.

fietsen door natuurpark Zwillbrocker Venn
fietsen door natuurpark Zwillbrocker Venn

De vakantie sloot ik vandaag na een dikke week af met een bezoekje aan Scarabee, dé trailrunshop in Valkenswaard. Mijn Hoka’s hebben er ondertussen een 1000 km opzitten en dat begon ik te voelen tijdens het lopen. Mijn ander paar schoenen, een stel Brooks, zitten ook zowat op het einde van hun latijn. Elke keer dat ik de laatste weken ging lopen, had ik het gevoel van met mijn voeten rechtstreeks op de grond neer te denderen ipv op zachte dempende zolen. Mijn voetzolen verkrampten bij elke stap, mijn achillespezen brandden…hoog tijd voor nieuwe schoenen dus.

Het werden twee paar Hoka’s, terug de Conquest (voor op straat) en nu ook een paar Mafate’s om van deur tot trail (bos, pad, grind, etc…) te gaan. Dat laatste paar heb ik een uurtje na thuiskomt ineens uitgetest en oh boy…wat liep dat weer zalig zacht. De ontstekingskes waar ik wat last van had, moeten nog wat herstellen natuurlijk, maar ik had vandaag alleszins weer het gevoel van te zweven ipv keihard bij elke stap op de grond neer te stampen. Ik was van plan een toertje van 7 km te doen, maar kreeg er geen genoeg van. Het werd een dikke 11 km
Zondag trek ik m’n nieuwe Conquests aan, met hopelijk eenzelfde gevoel 🙂

ze zijn wel kleurig, die Hoka One One Mafate's
ze zijn wel kleurig, die Hoka One One Mafate’s

Toch fijn dat zo’n nieuwe loopschoenen de loopgoesting ook weer enorm kunnen aanzwengelen.

Olé, vakantie!

Na onze kleine man zijn 5e verjaardag volgden enkele razenddrukke weken. Het einde van het schooljaar naderde, met wat extra werk in het kader van de ouderraad (waar ik deel van uitmaak), het schoolfeest (2 dagen) dat er nog aankwam, en nog wat dingen die op tijd moesten afgehandeld geraken alvorens ik de deur van het werk voor vier weken achter me dicht zou slaan. Vier weken verlof…dat was al geleden van 2009 toen we voor dik drie weken naar de USA trokken. Maar dit jaar dus weer vier weken, gewoon toevallig, omdat 21 juli op een dinsdag valt bijvoorbeeld, waardoor ik mijn verlof een beetje langer gerekt heb dit jaar…Slim plannen hé.

De vakantie begon voor mij dus al op 24 juni en startte ik op 25 juni met een bezoekje aan Rock Werchter. Toegegeven, ik ging voor de Foo Fighters en we weten allemaal hoe dat afgelopen is. Het was dit jaar de eerste keer sinds 1993 dat ik naar Werchter ging en hoe toevallig… in 1993 trad Faith No More er op. En dit jaar dus weer, als vervanging van de Foo Fighters. Samen met goeie vriendin G trok ik met de fiets naar de wei. Handig als je op werchter9 km van het terrein woont, G kwam dus een nachtje bij ons logeren. Met ons tweetjes genoten we de hele dag van de festivalsfeer, ik voelde me alleszins weer 19…zoals in 1993 destijds. Het was genieten van fantastisch goeie optredens van bands als Royal Blood, Eagles of Death Metal, Florence & The Machine (wat een wijf!) en Patti Smith. En ja….van Faith No More genoot ik ook, toch van hun hits van weleer. Hun optreden bracht me weer terug naar die leuke dagen in het jeugdhuis waar ik toen ook volop los ging op hun muziek. Maar ze konden het gemis aan de Foo Fighters helaas niet goedmaken.
Maar dus wel 100% genoten van dat festivaldagje en we gaan er misschien wel met ons tweetjes een jaarlijkse traditie van maken, héhé.

Zaterdag de 27e juni vertrokken we dan met het gezinnetje voor 16 dagen naar de Vendée in Frankrijk. Zoals de voorbije twee jaar huurden we een stacaravan op een camping, zodat we het nodige comfort hadden en toch van het camping-gevoel konden meegenieten. Een schot in de roos. De camping was de eerste 10 dagen niet te druk (omdat we de Franse vakantierush nog voor waren), het zwembad had zowel een binnen- als een buitengedeelte, we zaten vlakbij het strand en voor de deur liep één van de vele fietsroutenetwerken die de Vendée bleek rijk te zijn (ideaal om te gaan lopen, ah ja!).

De Vendée is als regio niet zo superinteressant om de cultureel-geïnteresseerde toerist te gaan uithangen. Toch niet wat onze interesses betreft, op dat vlak was Bretagne twee jaar geleden iets boeiender. Maar we hebben ons ook totaal niet verveeld. Zo vaarden we met een boot naar het nabijgelegen eiland Ile de Yeu, waar we een dagje rondfietsten, vergaapten we ons aan de spektakelshows van Puy du Fou (schrijf ik nog wel eens een apart bericht over), gingen we op safari in een heus safaripark (je moet er dus niet voor naar Kenia), en bezochten we natuurlijk ook de nabijgelegen stadjes als Les Sables vendeed’Olonne en Noirmoitier (ook een eilandje eigenlijk). Bijna dagelijks zaten we ook wel in het zwembad met ons kleine waterratje en eigenlijk zaten we ook wel best veel op één van de vele stranden die er zijn, gewoon omdat Seppe er zo van genoot en wij dan ook lekker wat konden rusten en relaxen. Meer moet vakantie soms niet zijn hé.

Seppe had de tijd van zijn leven...
Seppe had de tijd van zijn leven…

Qua lopen zat ik niet stil. In de Vendée ben ik uiteindelijk acht keer gaan lopen. Gewoon rustige rondjes gelopen van maximum een uur, via het fietsroutenetwerk. Af en toe eens de duinen ingetrokken en het strand opgelopen, maar de tweede week was het telkens hoog water en het water komt daar echt hoog (op sommige plaatsen tot tegen de kaaimuur), dus dan ging dat niet meer. Geen spectaculaire trainingen dus, ik ging dan ook altijd ’s morgens voor het ontbijt en met een lege maag (op een miniem stukje brood na) doe je gewoon ook niet veel spectaculairs…
In ieder geval is de kuststreek van de Vendée een fijne regio om te lopen, gewoon omdat het er zo veilig is. Je moet de autoweg niet op, maar kan kilometers lang lopen langs een volledig afgescheiden veilig parcours. Ik kon bij wijze van spreken een hele marathon lopen langs een volledig verkeersvrij parcours, zalig toch!

Jammer genoeg kwam er afgelopen maandag weer een eind aan ons tripje. Seppe wou niet mee naar huis, maar hem achterlaten was natuurlijk geen optie. Gelukkig staat er ons nog een klein tripje te wachten, maar daarover later meer!

eventjes ertussenuit

Afgelopen week trokken we er eens enkele dagen tussenuit. Even ontsnappen uit de dagelijkse ratrace. Het hielp dat we allebei nog verlofdagen van vorig jaar moesten opnemen en dat Seppe Krokusvakantie had. Enkele dagen voor ons vertrek snel nog een last minute geboekt in een bungalowpark in Nederlands Limburg, in de buurt van Venlo. Wijllie weg!

Vlak voor ons vertrek op maandag deed ik nog wel snel mijn training die eigenlijk op dinsdag gepland stond. Zo hoefde ik me alleszins niet in bochten te wringen om tijdens ons verblijf daar toch te gaan trainen. Gezin komt op de eerste plaats tijdens vakantie, uitslapen hoort daar ook wel bij 😉

We verbleven in een superdeluxe bungalow (naar onze normen toch) in een mooi park. Alles voorhanden, ook een zwembad met lange glijbaan (super voor ons waterratje) en jacuzzi. Natuurlijk zaten we daar elke dag in.
Daarnaast ook wat dingen gaan bekijken in de regio. Jammer genoeg waren sommige dingen nog niet open wegens winterseizoen. Zo was vlakbij het pretpark Toverland. Dat was wel open, maar op de site stond dat het gros van de attracties wel gesloten zou zijn. Dat lieten we dan maar links liggen. Ook een natuur-attractiepark, Klein Zwitserland (??), dat ons ideaal leek om met Seppe te doen, was jammer genoeg gesloten. Dan maar naar Nationaal Park De Maasduinen. Een wandeling in de natuur hoort er nu eenmaal wel bij in Limburg. We kozen voor de wandeling rondom het Reindersmeer. DSC_0880Ongelooflijk mooi van natuur, zalig om doen. Wel jammer dat een carnavalsfeest een beetje verder op een terrein of zo qua lawaai de rust van de natuur compleet teniet deed.
Halverwege de route rondom het meer konden we een trekpont nemen om het meer (op het smalste punt) over te steken. DSC_0922
Stevige korvee om die pont tot bij ons te trekken en nadien onszelf ermee naar de andere kant te trekken. Voor onze Seppe een belevenis natuurlijk. Het was wel nodig om zo de route in te korten. Voor een 4-jarige is een wandeling van 5 km toch wel wat beter te doen dan 9 km. Met z’n allen alleszins enorm genoten.

Venlo bezochten we natuurlijk ook eens (weinig aan te beleven) en manlief wou heel graag naar het archeologisch park van Xanten in Duitsland. Op zich niet zo’n superlange rit, dus waarom niet. Het was best wel tof om doen. Een groot uitgestrekt domein waar nog DSC_1026restanten te zien zijn van een Romeins dorp. Het gigantische museum dat aan de rand ligt, geeft goed weer hoe het er destijds moet uitgezien hebben. De restanten van de Romeinse tempel en DSC_1042de arena zijn indrukwekkend om zien, maar ik had wel de indruk dat ze heel veel gerestaureerd hebben, zeker aan de arena. De traphallen leken wel vers gegoten beton hier en daar 😉

Vrijdag moesten we weer naar huis, maar wilden we eerst nog een wandeling doen. Alleen gooide het weer roet in ’t eten. De mannen hadden geen zin in wandelen in de regen, ik ook niet. Dan maar eens naar Maasmechelen Village gereden. Ook goed voor nooit meer, ons type van gerief niet 😉

Bij thuiskomst, na de uitpakstress, mijn loopschoenen dan terug aangetrokken voor de vrijdagse training. Dat liep voor geen meter. 4 dagen kilometers slenteren en elke avond wijn drinken…dat liet zijn sporen na. Loodzware benen die niet vooruit wilden. Pfftt…Training wat ingekort en sowieso wat trager gelopen (ging niet anders).

Zaterdag dan m’n benen eens goed laten rusten en vanmorgen ging de langere duurloop geweldig goed. In totaal 15,4 km op het gemakske afgehaspeld, in het zonnetje. Echt genieten. En zo in extremis toch een klein beetje klaar voor de Charlepoeng-trail van volgende week zondag. Nou ja, klaar? Let’s wait and see.

 

 

Vacance en France 2014

Aan ons verblijf in Chamonix koppelden we een vakantie van een kleine 2 weken. Niet in Chamonix zelf, want da’s nogal kostelijk. Na 3 dagen heb je dat stadje trouwens wel gezien, maar voor dagtochten in de bergen is Chamonix natuurlijk wel een schitterende uitvalsbasis. Met een niet-sportieve man en een kleuter van 4 jaar, zocht ik toch maar een andere bestemming voor onze vakantie. Dit voorjaar boekte ik dus een stacaravan op een camping nabij het uitgeleefde stadje Pont-de-Bonvoisin vlakbij het Chartreuse-massief. De camping zelf was supergezellig en aan de caravan was absoluut niks aan te merken (gloednieuw zelfs, we waren nog maar het 3e stel dat erin verbleef).

Die eerste week dat we er waren werden we verwend met een heerlijk weertje. Ideaal voor leuke uitstapjes gevolgd door een plons in het zwembad.

Enkele uitstappen die we ondernamen:
Chambéry: middeleeuws stadje dat 2 grote troeven heeft –> olifanten en een oud chateau. Dat chateau bezochten we niet (wij zijn geen museumgangers, vooral ook omdat onze 4-jarige de boel er zou afbreken). De olifanten (een standbeeld waar uit vier zijden een olifant komt “uitgewandeld”)  konden echter op veel bewondering rekenen van onze Seppe.

 

 

DSC02672

Domain des Fauves: we dachten dat dit een enorme tourist trap zou zijn, maar nee hoor. Achter de kleine gevel huisde een enorm domein met heel wat wilde dieren, waaronder enkele tijgers, leeuwen en puma’s, die ook nog eens heel wat ruimte hadden (dus geen kleine kotjes). Daarnaast ook nog springkastelen een een speeltuin en je raadt zo al dat onze Seppe dit een geweldige uitstap vond.

DSC02633DSC02642  – Les Grottes des Echelles (Saint-Christophe s.Guiers): twee grotten te bereiken via een prachtige kloof waar ook een oude Romeinse muur in de rotsen is gebouwd. De grotten zijn enkel te bezoeken met een gids. De eerste grot was maar zozo, maar de tweede grot was adembenemend mooi, vooral omdat je ze doorwandelt via een vlonderpad (les échelles). De wandeling terug via de kloof was dan weer volop genieten.

DSC02695DSC02699DSC02702DSCN0898

Les Grottes de la Balme: een prachtige grot, totaal niet te vergelijken met die van St. Christophe, die je zonder gids kan bezoeken. Sommige stukken zijn zo smal dat je best niet te veel kilo’s op je lijf meesleurt of je loopt vast. Er vliegen ook vleermuizen rond, maar tijdens ons bezoekje zagen we er maar ééntje.
DSC02996DSC03014

Annecy: een heel mooi stadje, het oude centrum althans. Beetje Venetiaans karakter door het riviertje dat de stad doorkruist en de mooie authentieke gevels met bogen. Het meer is ook de moeite, zeker met het zicht op de bergen rondom. De buitenwijken zijn grauw en grijs en daar wil je liever zo snel mogelijk weg helaas… Dus op een uurtje of 2 heb je het daar wel gezien…
DSC03044DSC03049

DSC02587

Lac de Monteynard: voor dit meer hadden we wel een lange rit over en dan voornamelijk omwille van een voetgangersbrug die opgehangen is in een kloof. Er zijn twee zulke bruggen, maar beiden zijn te bereiken na een stevige wandeling. Met onze 4-jarige vonden we één zo’n wandeling (in totaal 6 km heen en terug) al meer dan voldoende, ’t ventje kan nog niet zo ver stappen zonder te beginnen zeuren 😉 Alleszins enorm de moeite! Na de wandeling zijn we nog 50 km rond gereden om ook de andere brug te zien, maar tegen dan lag Seppe stevig te knorren in de auto, zodat we ons toch maar niet opnieuw aan een wandeling ernaartoe gewaagd hebben.
DSC02822DSC02841DSC02876

Funiculaire de Saint Hilaire du Touvet : na een spectaculaire rit doorheen het Chartreusemassief kwamen we aan het kleine plaatsje Saint Hilaire du Touvet. St Hilaire ligt op een hoogte van 600 m en was vroeger zeer moeilijk bereikbaar. Tot men op het ludieke idee kwam om vanuit het dal een treinspoor aan te leggen dat verticaal de berg opging tot in Saint Hilaire. De hellingsgraad bedraagt maar liefst 83%! Ondertussen ligt er natuurlijk een weg naar Saint Hilaire en sindsdien is de funiculaire een toeristische attractie en een handig transportmiddel voor de paragliders die vanop Saint Hilaire naar beneden springen en daarna weer naar boven willen. Heel leuk om een ritje mee naar beneden en weer naar boven te doen!
DSC02925DSC02930DSC02938DSC02953
Watervallen Cirque de Saint-Mère : een mooi plekje in het Chartreuse-massief waar je naar een cascade van verschillende watervallen kan kijken. Enige nadeel: niet te doen met een kleutertje dat nog geen zware wandelingen aankan. Zelf bleef ik dus tot op het laagste niveau (1 waterval) terwijl ventje iets avontuurlijker de tocht naar boven aanvatte om wat meer te zien. Tot hij verloren liep en dan maar weer terug naar beneden kwam en tot de conclusie kwam dat hij ze toch niet allemaal gevonden had 😉

DSC02901

Les Labyrinthes de Hauterives: een uitstapje naar de Drôme toen het slechte weer gearriveerd was. Daar was het die dag nog goed weer. Een superuitstapje voor onze Seppe. In het labyrinthencomplex stonden nl allemaal dinosaurussen opgesteld en dat vond ie echt geweldig. Voor ons gewoon een leuk ontspannend uitstapje.
DSC03143DSC03173

Les Gorges de Fier: de perfecte uitstap op een regendag, zo ondervonden we zelf. Niet ver van Annecy loopt de rivier de Fier door een smalle kloof. Dankzij een vlonderpad kan je erdoor wandelen. Op de dag dat we gingen, had het de nacht ervoor heel hevig geregend en de rivier stond dan ook gezwollen en was wild. Het effect was geweldig om zien en te horen vooral. De kloof zelf is prachtig om door te wandelen en dat het op dat moment regende, daar hadden we niks last van. Heel mooie ervaring.
DSC03228DSC03232

Lac d’Aiguebelette, Lac de Paladru en Lac du Bourget: onze camping bevond zich in de buurt van deze 3 meren. Op het eerste deden we een kanotocht (met een kapot fototoestel tot gevolg, gelukkig het kleine oude toestelletje), de overige twee bekeken we enkel eens van aan de kant (omwille van het slechtere weer toen). Aan het Lac du Bourget ligt ook de Abbaye de Hautecombes. Tourist trap! Vermoedelijk niet altijd, maar nu dus wel. De abbaye was niet toegankelijk (op de kerk na) omwille van verbouwingswerken. Dat staat nergens op een site of wat dan ook, dus we deden de rit van 50 minuten voor niks helaas… Gelukkig passeerden we in het terugrijden wel langs Chanaz, wat een leuk dorpje aan de Rhône bleek te zijn, waar we konden lunchen en een wandelingetje maken.

DSC02781
Lac d’Aiguebelette

Al bij al een heel deugddoende vakantie dus, in een mooie regio waar heel wat te zien was. Zo weer een stukje Frankrijk ontdekt. Ik ben benieuwd waar we volgend jaar gaan belanden Smile

terug thuis

Zondag bolden we ons landje weer in, na een dikke 2 weken Frankrijk. Eerst drie dagen in Chamonix doorgebracht voor die fameuze marathon. Daarna trokken we een tikje verder, om ons te nestelen vlakbij het Chartreuse-massief, op de grens van de departementen Isère en Savoie. De eerste 8 dagen of zo hadden we daar ook een heerlijk weertje. De laatste dagen was het er echter ook maar een triestig gedoe op vlak van het weer. Regelmatig een stortbui, bewolkt, en de laatste twee dagen dat we er zaten gewoon ronduit frisjes en nat. Vrijdag vertrokken we weer wat meer noordwaarts naar het plaatsje Langres (grens Bourgogne-Champagne) waar het weer geen sikkepit beter was. Enkel de laatste avond van onze vakantie konden we nog wat genieten van een heerlijk zonnetje en zaten we de hele avond buiten.

Ondanks het slechtere weer de laatste week, was het toch een heerlijke vakantie en hebben we volop genoten. Ik probeer er deze week nog wat meer over te schrijven hier, met wat foto’s erbij!

Het herstel na de marathon verloopt vrij goed. Ik was natuurlijk wel een klein beetje stijf de eerste dagen, maar ik raakte toch vlot trappen op en af, wat altijd een bemoedigend teken is. Wat frappanter was, was vooral een zeer vermoeid gevoel in lijf en leden. Ik voelde me de eerste dagen gewoon op, moest me overal naartoe slepen en sliep ’s nachts 10 uur aan een stuk. 6 maanden training en dan die marathon als kers op de taart, het had toch wel wat effect.
Gelukkig waren we op vakantie en mocht alles op ons dooie gemakske gebeuren. Die rust deed veel deugd.

Twee weken lang trok ik geen loopschoenen aan. Een belofte waarmaken aan mijn gezinnetje hé. En eerlijk gezegd had ik er ook geen zin in. Ik wou gewoon lekker lui zijn en tijd doorbrengen met man en zoon.

Vandaag trok ik ze dan eindelijk terug aan – loopschoenen! Een eerste kort rondje loslopen in het Domein van Hofstade. Vooral een test om eens te zien of ik nu echt wel heelhuids door die marathon ben gekomen. Het antwoord? Neen! Mijn spieren zijn volledig hersteld en voelen goed aan. Ook conditioneel ging dit toertje (7,5 km) zonder enig probleem. Maar mijn rechterknie heeft precies toch wel wat klappen te verduren gehad. Die laatste afdaling (800 hoogtemeters afdalen op een afstand van 5 km) was een pijnlijke bedoeling en ik voelde mijn knieën toen stevig pijn doen. Na 2 weken rust is mijn rechterknie daar blijkbaar nog niet van hersteld. Tijdens het rusten en rustig wandelen de afgelopen weken, heb ik er niets van gevoeld, maar nu bij het lopen voelde ik duidelijk pijn. Zolang het terrein vlak is, gaat het gelukkig wel, maar stijgen en vooral dalen is iets dat ik de komende trainingen best nog volledig vermijd.

Een overbelastingsblessure is niet abnormaal en dat komt wel weer goed, zolang ik maar geen te zotte dingen doe nu. Gelukkig heb ik de komende weken niets op de planning staan en voel ik dus niet te veel druk om toch maar keihard weer te gaan trainen. Eerste doel is de In Flanders Fields-marathon half september. We zullen wel zien hoe die knie evolueert, of ik daar aan meedoe of niet. Ik hoop natuurlijk van wel, maar mijn hoofddoel dit jaar was de Mont Blanc Marathon. De rest van het jaar mag het wat relaxter zijn 😉

annecy

Vacance in France (II) -#Monschau -17 dagen

Tijdens onze twee weken in Saint-Malo, beperkten we ons uiteraard niet tot dat stadje alleen. Er is wel ‘t één en ‘t ander te zien in Bretagne. Zo ligt Saint-Malo aan de monding van de rivier de Rance. Die laatste kilometers van de Rance zijn een waar genot voor het oog. De monding herbergt kleine eilandjes, stranden en mooie natuur.

DSC00916

Het loont absoluut de moeite om een dorpje aan de Rance te bezoeken. Zo bezochten wij Saint-Suliac, een superschattig dorpje, gebouwd rond de kerktoren (en mini-kerkhofje), maar ook met een dijk en mini-strandje. Net toen we er waren, was er een soort van kunstenfestival dat zorgde voor extra gezelligheid. Heerlijk wandelen was het daar.

DSC00925DSC00935DSC00952

Een 30-tal kilometer landinwaarts ligt het middeleeuwse stadje Dinan. Ook hier is de Rance prominent aanwezig, zij het nog in een heel wat “smallere” vorm, enkele kilometers voorbij Dinan begint ze te verbreden. De stad ligt op een plateau boven de rivier. Aan de rivier zelf is een oud authentiek haventje, maar het vergt vandaar een stevige klim om tot in het oude stadscentrum te geraken. Dat oude centrum is volledig omwald. De omwalling (ong 3 km) kan volledig afgestapt worden. Een deeltje hebben we gedaan, maar door de vele trappen, bleek dit voor onze kleine kapoen nogal zwaar (en met de buggy was het helemaal niet evident). Overal van op de omwalling heb je spectaculaire zichten op het centrum, de Rance en de weide omgeving. Het centrum zelf is een wirwar van kleine smalle straatjes. Straatmuzikanten her en der fleurden de boel op, winkeltjes stallen kleurrijke koopwaar (kledij, juwelen) uit… een plezier om in rond te dwalen. Er is uiteraard ook een kasteel, dat tot op de top kan beklommen worden (zodat je nog een weidser uitzicht hebt). En er was een toertistentreintje dat we genomen hebben, omdat dat helemaal tot beneden in het haventje ging en ook weer naar boven (soms maakten we het ons wel makkelijk). Dinan is een absolute aanrader voor een dagtripje of zelfs langer!

DSC01841DSC01863DSC01879

En dan is er natuurlijk nog Dinard. De stad aan de overkant van ‘t water, als je in Saint-Malo rondloopt. Kwestie van de brug over de Rance over te rijden en je arriveert in Dinard. Ook deze stad is een waar genoegen om te verkennen. Vooral de wandelweg aan de rivier is super om doen, met vanuit elke hoek een prachtig zicht op de baai, op Saint-Malo, op de bootjes. Er zijn diverse grote stranden in Dinard, waar een gezellige sfeer heerst. De binnenstad zelf hebben we niet zo verkend, want we waren er op de Franse feestdag (en mijn verjaardag). Alles was toch potdicht en wandelen langs het water was gewoon veel leuker natuurlijk. Wat vooral opvalt in Dinard zijn de ongelooflijk mooie statige belle-époque-villa’s met zicht op zee. Oooooh, wat zou ik graag in zo’n huis wonen! We stonden er met open mond naar te staren.
Vanuit Dinard kan je trouwens een veerbootje nemen naar Saint-Malo en vice versa. Er vertrekt ook een boot naar Dinan, maar da’s wel 2,5 uur varen (en dan moet je nog terug ook natuurlijk).

DSC01631DSC01640DSC01659

Allemaal de moeite dus, maar daar is het zeker niet bij gebleven. Over een paar dagen weer een vervolgje Smile

vacance in France (I) -#Monschau -19 dagen

Zoals ik al eerder schreef, hebben we een heerlijke vakantie in Bretagne achter de rug. Onze uitvalsbasis was een camping net buiten het centrum van Saint-Malo. We verbleven in een zeer fijne stacaravan op Camping La Ville Huchet. Die stacaravan was DSC00892dik in orde: living met open keuken, twee slaapkamers, een aparte wc en een klein badkamertje met een supergoeie douche. Mooi modern ingericht, met alles wat we nodig hadden. Daarbij ook nog een terras, waar we natuurlijk dagelijks op aten, genietend van het mooie weer. De camping zelf was ook de moeite: ruim buitenzwembad met 5 glijbanen, daarbij nog een binnengedeelte met jacuzzi’s, een peuterbadje (met glijbaan). Daarnaast nog ne minigolf, een springkasteel, een speeltuin en een ruime bar en crèperie. Elke ochtend leverde de bakker versgebakken croissants, koffiekoeken, stokbroden en gewone broden. We hadden maar gewoon onze bestelling dagelijks door te geven, handig!

Saint-Malo centrum was dus vlakbij. Een kort ritje naar een parking, vanwaaruit je een gratis pendelbus kon nemen die je tot vlakbij de toegang tot intra-muros (het oude omwalde stadsgedeelte) bracht. Ook weer goed gezien, zo hou je toch wat verkeer weg van die buurt. Die parking en shuttle wordt ook al van ver aangekondigd en goed bewegwijzerd, je kan ze niet missen.
Saint-Malo Intra Muros is supergezellig. Smalle steegjes, veel kleine restaurantjes en winkeltjes. Via enkele trappen kan je dan de omwalling op en zo eigenlijk de oude stadDSC00972 rondwandelen. Het zicht op de baai en zee is knap en niet zo alledaags als bij ons. Kleine DSC00981eilandjes met forten op gebouwd, een soort van zwembad dat in het strand is ingegraven (bij vloed, verdwijnt dat zwembad dus letterlijk in de zee en blijft enkel het springplatform nog zichtbaar), en natuurlijk heb je ook het zicht op de stad aan de overkant van de rivier (de Rance): Dinart. Ik kon wel blijven genieten van het uitzicht vanop de omwalling.

Uiteindelijk bezochten we de oude binnenstad 3 keer. De tweede keer was dit om een speciale reden: de Tour de France arriveerde in Saint-Malo op 9 juli. We hadden al wel eens eerder een doortocht van de Tour meegemaakt, toen Seppe amper een maand oud was passeerde de tocht door Mechelen en gingen we het circus ook live bekijken. Nu was het een aankomst. Toch nog wat specialer. Heel het media-dorp stond aan de haven opgesteld, de finishboog natuurlijk, het podium en wat zo meer. Een gezellig sfeertje al vanaf ’s middags, ook al werd de karavaan (de stoet die voorafgaat) pas tegen 15u30 verwacht. Nadat we een verkennende wandeling hadden gedaan, zijn we toch maar eerst een lunchke gaan doen en nog wat in de oude stad gaan rondwandelen. Rond half 3 werd het dan zoeken naar een goed plaatske tussen de massa. Dat vonden we aan het 400 m-punt. Het bord (waarop “400” staat dus), stond op een verhoog en daar kon ik nog een plaatsje op bemachtigen. Gezien ik ieniemienie ben, geen overbodige luxe zo in die massa. Een tweede voordeel van dat plaatske, was dat het vlak aan een trap naar het strand lag. Zo kon ventje nog wat met Seppe het strand op en een beetje later ik dan (om toch maar ons plekje aan dat bord te behouden). Want toegegeven: voor een 3-jarige is zo uren wachten ook geen lolletje, het strand bood soelaas. Na lang wachten in de hitte, kwam dan eindelijk de karavaan, altijd lollig. En dan rond 17u40 kwamen eindelijk de renners…zoef! En voorbij waren ze. Met de fotocamera toch Froome en de man in de bolletjestrui te pakken gekregen en er staat ook een groene trui op, maar is niet zo duidelijk dat het het groen van Sagan was 😉 Maar die bekende truitjes zagen we dus achteraf pas op foto, want ze passeren toch zo snel hé. Ik herkende live geen kat. En nadien bleek ook dat we beter op 300 meter waren gaan staan, want daar heeft Cavendish een andere tegen de vlakte geholpen. Daar hebben we dus 100 meter verderop totaal niets van gemerkt, in die massa volk.
Soit, het was best lollig om mee te maken, maar denk dat we het na 2 x nu wel voor bekeken houden naar volgende edities toe. Het lange wachten om dan in een paar flitsseconden de renners te zien passeren…er zijn dan toch nog iets leukere dingen te beleven 🙂

voor de liefhebber: laat maar weten welke renners, naast Froome, hier nu juist allemaal opstaan!

DSC01228

DSC01224 DSCN0239