20 km van Brussel – verslag van een topdag

Het was al ettelijke jaren geleden dat ik de 20 van Brussel meedeed. Wat ik me van die vorige keer herinner, was dat er toen geen startwaves waren en dat ik toen de eerste kilometers letterlijk over mensen struikelde door het gedrum. Traag en snel – ze stonden gewoon kris kras door elkaar aan de start, met de nodige startchaos tot gevolg. Ik zei toen ‘Nooit meer!’, ook al was het parcours top en de sfeer optimaal. Maar kijk, het is er nu nog eens van gekomen en nu heb ik vooral zoiets van ‘Wanneer kan ik weer?’.  Want oh wat heb ik er volop van genoten gisteren.

op weg naar de start

De dag begon wel een beetje moeizaam. Met de treinen lukte het allemaal wel vlot, maar in Brussel-Centraal was het een gedrum van jewelste aan de ticketautomaten voor de metro. Ik had er helaas niet aan gedacht om die ticketjes op voorhand al te kopen, dom dom dom. Toen ik na 20 minuten aanschuiven eindelijk aan de automaat stond, viel dat ding toch wel in panne zeker. De kaartjes waren op! Aaaarrrggghhhh. Gelukkig lieten de jongens in de rij aan de automaat ernaast me ertussen ‘ritsen’ en was de mensen achter mij hetzelfde ‘gunstige’ lot beschoren. Enkele minuten later zat ik dan toch in de metro en een kwartiertje later was ik op de plaats van afspraak in een school vlakbij de start. De mensen van Dokters van de Wereld  hadden alles tot in de puntjes geregeld, dus ik en mijn collega’s moesten me over niks zenuwachtig maken. Heerlijk toch.

Ik beschikte over een startnummer met ‘start control’ waardoor ik helemaal vooraan in het 6e startvak mocht staan. Dat wavesysteem kende ik nu al van de marathon van Rotterdam. Beetje balen dat je veel later start, maar het volk geraakt zo toch wel wat gespreid wat die superdrukke toestanden van in het verleden alleszins vermijdt. Soit, om half 11 was het eindelijk aan ons en kon ik gaan proberen de 30.000 lopers die voor mij gestart waren in te halen.

IMG_2019.JPG

opzij opzij opzij!

Dat inhalen heb ik effectief 2 uur aan een stuk gedaan. Natuurlijk is het leuk dat je altijd volk inhaalt, maar als je zoveel volk hebt in te halen is het ook wel best vermoeiend. De eerste kilometer liep ik voluit (12 km/u, oeps), dat ging ook wel wat naar beneden (dat helpt) om dan keihard te knallen tegen wave 5 die enkele minuten voor ons was gestart. Daar stapten (!) op dat moment al mensen. Dus begon het slalommen. Maar al bij al viel het wel mee hoor, vooral de tunnels waren lastig (want smaller), maar voorts kon ik meestal zonder problemen passeren. Ik heb me alleszins geen enkel moment geërgerd, integendeel.

Topdag

Het lopen ging echt enorm goed, ik had een topdag. Ondanks de supersnelle start, ben ik niet echt ‘ingezakt’ onderweg. Heb wel even tijd verloren met een klein sanitair stopje halverwege en af en toe kon ik toch eventjes niet mijn tempo lopen (vooral in de tunnels), maar zulke recup-momentjes hebben er misschien gewoon ook voor gezorgd dat ik niet tegen een muur ben gelopen als het ware. Ik ben dan ook heel blij met mijn eindtijd van 1u53, ruim onder de 2 uur (waar ik stiekem op hoopte). Ik was zelfs helemaal niet moe bij de finish, had gerust nog een stukje kunnen doorlopen. Terwijl er sommigen letterlijk wegstrompelden na de finish ben ik nog huppelend de trappekes op en afgegaan op weg naar de kleedkamer in de school dat ik zelf zoiets had van ‘huh, heb ik nu eigenlijk wel die 20 km gedaan?’. Niks last dus, niet stijf, niet moe, ook niet de dag nadien. Heerlijk toch.

IMG_2026
Ik ben met die eindtijd ergens zo rond de 11.400e plek geëindigd. Met die verschillende starttijden blijft het natuurlijk gokken, maar ruwweg heb ik dus toch wel zo’n 15.000 lopers ingehaald zeker?

Ondanks de waarschuwingen voor de tropische warmte, heb ik daar trouwens helemaal geen last van gehad. Het hielp wel dat het tot ongeveer een half uur voor de officiële start nog goed geregend had in Brussel (wij zaten toen nog lekker droog in de school), het was dus wel wat afgekoeld. Een groot deel van het parcours loop je ook goed beschut, dankzij de vele bomen. Daarnaast had de organisatie echt wel zijn best gedaan met gigantisch veel drankposten (slechts 2 keer gebruikt, want ik had mijn eigen drinken bij) en op het einde enkele verfrissende douches.

Tot slot – gewoon doen!

De 20 van Brussel is gewoon een plezante loopwedstrijd, uitstekend georganiseerd (hoed af voor de organisatie, want voor meer dan 40.000 lopers zoiets organiseren, je moet het maar doen). Het parcours is ronduit prachtig, afwisselend en uitdagend, op sommige stukken word je volop aangemoedigd (alhoewel ik wel wat meer volk aan de kant had verwacht) en de sfeer onder de lopers was zeer gemoedelijk en vooral gezellig. Het voelde een beetje als een trail aan, toch qua sfeer dan (parcours uiteraard totaal niet).
Eentje om toch eens te doen als je dat nog nooit gedaan zou hebben.

Tip! loop met een organisatie (en verzamel ondertussen wat centjes in voor het goede doel)!

Marathon Rotterdam – verslag

Zo, hij zit erop! Zondag liep ik mijn elfde marathon uit en wat voor één! In 2007 liep ik in Rotterdam mijn tweede marathon in extreem hete omstandigheden. Nu tien jaar later wou ik er revanche nemen en volop gaan voor een ‘snellere’ marathon (dat snel is bij mij nog altijd slakkentempo hoor). Ware het niet dat het ook deze keer weer zo’n warme dag werd. Alsof de duivel zich ermee gemoeid had! Maar niet getreurd, ondanks de omstandigheden werd het een topdag en zit ik nu, de volgende morgen, met pijnlijke spieren en een vermoeid gevoel, nog volop na te genieten.

wave 4

Sinds 2007 is er best wel wat veranderd in Rotterdam. Kon ik toen een half uurtje voor de start gewoon ergens op de Coolsingel in een startvak gaan staan met zicht op Lee Towers (die er elk jaar ‘You’ll never walk alone’ komt zingen), werd ik deze keer toegewezen aan een startwave. Ik had de pech te belanden in wave 4. Pech, omdat er daar geen pacers voor 4 uur zouden zijn en stiekem droomde ik ervan om deze tijd eens te halen. Nog eens pech omdat wave 4 pas om 10u30 zou starten en als ze zo’n warm weer voorspellen dan is het wel fijner om echt zo vroeg mogelijk te kunnen starten.

IMG_1798
gespot in het startvak – een marathon lopen op klompen, zo kan het ook…

Ach ja, het is wat het is natuurlijk. Loopmaatjes Koen en Nico, die ik ’s morgens vroeg om 7u op P+R Slinge terugvond, bleken in wave 5 geplaatst te zijn, nog verder dus.
En er was wel één voordeel aan die verre wave: ik heb heel de marathon lang mensen voorbijgestoken, wat mentaal best een opsteker is (maar ook wel zijn nadelen heeft, lees maar verder).

op hartslag

Sowieso had ik het plan opgevat om deze marathon op hartslag te lopen. Op training had ik dat al een paar keer geoefend en met die ‘marathonhartslag’ leek een tijd van 4 uur wel haalbaar (in ideale omstandigheden uiteraard). Bij de sporttesten eind februari kreeg ik als advies mee om de eerste 20 km tussen 150 en 155 te gaan, tussen 20 en 35 tot 160 hartslag en daarna – als het gevoel nog goedzit – de hartslag los te laten en gewoon tot het uiterste te gaan. Dat in combinatie met voldoende drinken en koolhydraten aanvullen onderweg, zou het recept moeten zijn voor een geslaagde marathon. Opdracht duidelijk? Gaan dan maar!

druk – drukker – drukst

Op hartslag lopen is op zich niet zo moeilijk, maar er zijn wel wat factoren die de boel verstoren. Zo kwam er de Erasmusbrug (verdorie wat een klim), wat verder een tunnel en dan nog eens die brug (na 27 km) en een tunnel. Daarnaast begon na een uurtje de temperatuur echt wel serieus de hoogte in te gaan.

En dan was er nog al dat volk. Doordat ik best wel een goed tempo kon aanhouden (zo rond de 5:40 min/km) haalde ik constant volk in tot ik op de traagste groep van wave 3 stuitte (die 10 minuten eerder waren gestart). Groepjes mensen die heel de weg versperden waardoor ik me erdoor moest wringen, slalommen, vertragen, weer versnellen en dat zowat de hele tijd tot aan het einde. Met al dat gewriemel, wriemelde mijn hartslag vrolijk mee in alle richtingen. Pfoe. Op dat vlak is Rotterdam me dus wel wat te druk geworden. Maar die drukte maakt het ook wel ongelooflijk gezellig en de sfeer – dankzij honderdduizenden supporters – is er top en maakt deze marathon gewoon tot een waar loopfeest en dat maakt veel goeds!

Tijd verliezen (of net winnen?)

Na 10 km stond mijn blaas op springen en moest ik een dixie induiken (die was gelukkig vrij). Minuutje verloren dus, maar ik dacht er niet aan om dat met een sprint weer in te halen. En ook verloor ik wat tijd aan elke drankpost, want drinken was primordiaal met dit weer. Ik had dan wel mijn watrugzakje bij, dat gewicht slonk ook zienderogen. Ik leek wel continu dorst te hebben. Die waterrugzak was leeg tegen het einde en aan elke drankpost dronk ik een volledige beker uit. Het zorgde ervoor dat ik niet zoals vele anderen met spierkrampen of compleet uitgedroogd en leeg aan de kant belandde. Ik verloor dan wel wat tijd met aan elke post even te stoppen, uiteindelijk heb ik er zeker ook heel wat tijd mee gewonnen door niet compleet in te storten door vochtverlies (of zoals in 2015 in Zeeland met een niercrisis te moeten opgeven op 36 km…).

Van coach Tiny had ik vrijdag nog het advies gekregen om ook op tijd  te beginnen met koolhydraten nemen. Door de warmte verbruikt je lijf meer van die belangrijke brandstof. Normaal start ik pas na zo’n 13 km met een eerste gelletje, nu deed ik dat na 10 km en dan weer terug om de 6 à 7 km. Die tactiek bleek goed, want ben geen enkele man met de hamer tegengekomen.

Vlak gelopen en PR gesneuveld

Van de theorie praktijk maken, leidde uiteindelijk tot een quasi perfect gelopen marathon. Elke vijf kilometer liep ik aan quasi hetzelfde gemiddelde tempo, mijn benen bleven gewoon doen wat ze moesten doen (geen verzuring, geen krampen, enkel op het einde het normale vermoeide gevoel), en mijn hartslag is enkel in de laatste kilometer over het omslagpunt gegaan.
rotterdam

Wat kan ik dan nog meer zeggen dan dat ik supercontent ben? Oh ja, dat mijn PR compleet aan diggelen is gelopen natuurlijk! De 4 uur-grens heb ik niet gesloopt, maar mijn PR wel, met maar liefst 10 minuten. Het vorige (4u16) dateerde dan ook al van 2008 (Keulen), dus het werd wel eens hoog tijd! Hier zit een blije meid!

En dan nu even enkele dagen rust en nog genieten van onze vakantie in Zeeland. Volgende halte in mijn hardloopavontuur wordt de 20 km van Brussel, een eitje vergeleken met Rotterdam 😉

IMG_1799

 

 

Laat maar komen!

Zo, nog twee nachtjes slapen en dan mag ik eindelijk aan de slag in Rotterdam. En dat ik er klaar voor ben! Het taperen verliep gelukkig zonder al te veel hindernissen. Geen al te cranky humeur, zeurende pijntjes en opgeblazen gevoel. Enkel een lichte verkoudheid vorige week dreigde heel eventjes roet in het eten te gooien, maar na twee dagen had ik dat koutje weer van me kunnen afschudden. Oef.

Heb dus braaf alle (kortere) trainingen nog kunnen afwerken, waarbij de allerlaatste kilometers gisteren werden afgehaspeld. Net voor mijn allerlaatste kilometer klonk net Eye of the Tiger door m’n oortjes en tja…heb me toch even een Rocky’tje gedaan. Visualisatie helpt soms wel hé.

giphy

Op de gebruikelijke Facebook-fora regent het ondertussen paniekberichtjes over de voorspelde ‘hitte’ aanstaande zondag. Nou…zo erg als in 2007 zal het wel niet worden. Toen trainden we een week voor de marathon nog volop in wintertenue en was het op de dag van de marathon bij de start tegen de 27°C. Met heel veel chaos tot gevolg.
Ik maak me dus niet zo veel zorgen over die 21°C in de namiddag, te meer omdat de start nog in wat koelere temperaturen zal zijn. En met voldoende drinken en gelletjes bij de hand, komt dat wel goed.

Morgen alvast even met het gezinnetje naar Rotterdam om de boel te verkennen en startnummer op te halen. Zondag dan op mijn eentje naar daar, maar al aan de parking afgesproken, dus een eenzaam dagje wordt het zeker niet. Heb er vooral veel zin in en hopelijk helpt die mindset voor een geslaagde marathon!

Tot zondag of maandag voor een verslagje!

letsdothis

Charlepoeng Trail #3 – verslag

Nog zes weken te gaan tot de marathon van Rotterdam en als voorbereiding liep ik vandaag de derde editie van de Charlepoeng Trail mee. In 2015 deed ik editie #1 mee en behalve dat het een aangename ervaring was, was ik niet zo zot van het parcours toen. Een beetje te braaf om trail te noemen. Maar laat een ‘braaf parcours’ met een deftige afstand voor een marathonvoorbereiding dan weer ideaal zijn, dus besloot ik editie drie vandaag een kans te geven. Wist ik veel dat ze het parcours compleet omgegooid hadden…dit kon je nu eens echt wél een trail noemen.

Huldenberg is niet zo ver rijden, maar om zeker te zijn van een plekje op de parking pal voor de sporthal (op dat vlak ben ik soms wel lui) was ik om 7u al de deur uit. Een kleine 40 minuten later kon ik m’n karretje mooi voor de sporthal parkeren, missie geslaagd. Met een start om iets na 9 had ik daarna nog rustig de tijd om te eten en een beetje te socializen.

Om 9 uur ging de marathon van start en daarna was het de beurt aan de grootste bende, die van de 26 km. Ik voelde al snel dat ik geen superbenen had. Ik had slecht geslapen en ook nog slecht gelegen waardoor er iets in m’n zij wat geblokkeerd zat. Beetje zuchten dus, maar ’t was voor mij geen wedstrijd. Knopje in m’n kop omgedraaid en geprobeerd de kommer en de kwel achter mij te laten en te genieten van het landschap.

Veel variatie

Het parcours liet ons echt alle kanten van de streek zien: weidse plateaus met prachtige vergezichten, bossen met stevige steile verticale klimmetjes en verbindingsstukken langs weilanden en zo. Af en toe ook wel eens een stukje door één of andere verkaveling, op dat vlak zuchtte ik wel weer van ‘arm Vlaanderen’. Ik snap wel dat de organisatie op dat vlak geen keuze heeft, gezien alles hier letterlijk volgebetonneerd wordt.

Pijl gemist

Het duurde toch een 10-tal kilometer eer ik echt in een runners-flow terechtkwam en volop kon genieten. De temperatuur ging wat de hoogte in, het zonnetje begon zijn best te doen en daar kikkerde ik echt van op. Rond kilometer 12 kwam er een moordende afdaling, waar ik eventjes niet op mijn gemak was, en blijkbaar heb ik daar ergens een fout gemaakt (samen met zowat alle anderen die in mijn buurt liepen).
Een tweetal kilometer later kwam ik clubmaatje Kristof tegen (die de marathon liep) en hij vroeg of ik de bevoorrading had gevonden? Niet dus. Hij ook niet, al de rest rondom ons ook niet.

Doordat we de bevoorrading hadden gemist, hadden we daarbij blijkbaar ook een lus van drie km gemist. Owkay…effe m’n mindset bijstellen: ik zou geen 26 km lopen, het zouden er wat minder worden. Ach ja. Niets aan te doen, qua duurtijd zou het alleszins toch voldoende zijn als training. Voor Kristof was het wel een beetje een domper want die had gerekend op een marathon en dat zou het dus ook niet worden…Jammer wel.

Na een kleine 2u40 bereikte ik de finish, met 23,1 km op de teller in plaats van 26 km. Het was genoeg geweest sowieso. Het parcours was echt wel een pak zwaarder dan ik had verwacht en m’n spieren waren al aan een stevige protestzang begonnen. Er moeten nog heel wat trainingen komen de volgende zes weken, dus nu was nog niet het moment om te pieken.

Not again….bier!

Bij de finish kregen alle lopers een bonnetje voor een Charlepoeng-bier. Ik gaf mijn bonnetje weg aan een kameraad. Ook in Aalter werd er bier als beloning weggegeven. Dat hoeft voor mij dus echt niet, want ik lust het niet. Hopelijk komt er ooit eens een organisatie op het idee om een flesje cava of zo te geven als prijsje.

Fijne trail

Ondanks het verkeerd lopen vond ik de Charlepoeng-trail wel een hele fijne om te doen. Niet te druk, goede accomodatie bij start en finish (met een warme douche!).

Het parcours was een forse verbetering tegenover de eerste editie in 2015 (ik weet niet hoe het vorig jaar ging) en was op heel wat stukken echt wel technisch en uitdagend.
Dat er pijltjes gedraaid of weggenomen worden, daar kan de organisatie niet veel aan verhelpen, ook al is het wel even balen dat je niet de kilometers loopt die je had gepland (en er zijn een paar dapperen geweest die hun gemiste kilometers na de finish nog in de buurt van de sporthal zijn gaan lopen, maar daar hadden mijn benen geen zin meer in).

Conclusie: zeker een aanrader als je niet te ver wilt rijden en houdt van een afwisselend en uitdagend parcours.

 

 

 

2016 in 2016

Nog een dikke week te gaan en dan is het bye bye 2016 -> welkom 2017! Overal duiken de kerst- en nieuwjaarswensen op en menig hardlopende blogger post zijn jaaroverzichtje met de hoogtepunten van het voorbije jaar. Laat ik dat ook maar eens doen. Geen nood, ik ga jullie niet lam slaan met statistieken met weekgemiddelden, kilometertijden en wat zo meer. Ja, ik hou die dingen wel bij in een excelleke, maar ik kan me niet inbeelden dat ook maar iemand anders dan ikzelf daar in geïnteresseerd is.

Hoe was 2016 dan wel? 

Voor alle duidelijkheid: het gaat hier om mijn ‘loopjaar’ 2016. Privé gaat alles goed, dankuwel. Maar op loopvlak was 2016 ook een subliem jaar. Eigenlijk mijn beste jaar ooit! Gisteren rondde ik zowaar de kaap van 2016 kilometer in één loopjaar. En dan zijn er nog wel een aantal loopjes gepland, waardoor ik vermoelijk zo ergens rond de 2060 km ga eindigen.
In mijn 16-jarige loopcarrière heb ik dus eindelijk die kaap van 2000 kilometer eens gerond. Dat kunnen we dan ook weer van de bucket list schrappen. 3000 kilometer zal me alleszins nooit lukken, toch niet met een fulltime job en een gezinnetje dat prioriteit krijgt.

En dan te denken dat ik in 2016 niet veel zou gaan lopen. Ik had me voor geen enkele wedstrijd ingeschreven en zou alleen gaan lopen als ik er goesting in had. Oeps.

Wedstrijden/evenementen liep ik uiteindelijk dan toch

En best wel veel als ik het lijstje nu bekijk:

  • in februari was er het moddergeploeter op de Trail des Chevreuils. De modder kwam letterlijk mijn oren uit en de rest van het jaar heb ik modderloopjes vermeden. Het trauma zit nog altijd diep…WP_20160221_11_17_58_Pro
  • in maart deed ik de Winterjogging mee van de Heidejoggers, het clubje waar ik sinds begin dit jaar quasi elk weekend mee ga trainen. In mijn vertrouwde Domein van Hofstade, altijd genieten daar.
  • in april trok ik met een paar van die Heidejoggers naar de Titsenjogging, een prachtige loop voor het goede doel, de Klimaatzaak.
  • in mei besloot ik de halve Maasmarathon in Visé mee te doen. De temperaturen werkten wat tegen (te heet), maar met een tempo van 10 km/u was ik dik tevreden.
  • in juni leek het me logisch dat ik dan toch ook maar iets mee deed, om het ritme van één evenement per maand vol te houden. De Trail de la Grimace stond al lang op m’n bucket list, dus voilà. Een fijne ervaring!
  • juli en augustus bleven ‘wedstrijdloos’, maar in september maakte ik dat goed met de Sint Pietersbear Trail. Het pittige parcours van 32 km bleek de ideale voorbereiding voor wat 2 weken later zou volgen.
    .img_1176
  • op 1 oktober liep ik de Kustmarathon van Zeeland mee, m’n 10e marathon. En dat in een jaar waarin ik niks zou doen. Goed bezig, ahum. Pas eind augustus beslist, slechts één deftige voorbereidingsloop (die trail dus). Maar het liep allemaal goed af, zelfs met springtij en kilometerslang ploeteren door de zee.
    img_1209
  • de laatste van dit jaar was dan naar goede gewoonte de ’t Is voor Niks-loop in Geldrop. Een halve marathon binnen de 2 uur om dit geweldige loopjaar af te sluiten.

En dan heb ik het nog niet gehad over de vele gezellige ongedwongen loopjes tussendoor, met de Heidejoggers, met vrienden en gewoon heel alleen (want ook daar kan ik enorm van genieten).

Van 2016 een ‘sabbatjaar’ op loopvlak maken was dus de juiste beslissing. Ongedwongen trainen zonder enige druk, lijkt voor mij de beste manier om gewoon van deze fijne sport te genieten.

2017 wordt wel iets minder ongedwongen, met al een marathon op de planning begin april (Rotterdam). Dit keer hoop ik iets meer voorbereid aan de start te staan, dan het geval was bij de Kustmarathon. Een eerste trailwedstrijd, ter voorbereiding van de marathon, staat al gepland voor binnen een kleine maand!

Rest me enkel nog jullie hele fijne feestdagen toe te wensen, en maak het vooral gezellig in 2017!

2017-is-full-of-possible

 

’t Is voor Niks Geldrop – halve marathon

Zo, de laatste ‘wedstrijd’ van 2016 zit erop en het werd weer die mooie ’t Is voor Niks-loop in Geldrop. Samen met long-time-no-see-loopmaatje Christine en haar mama naar ginder gereden. Christine ging voor de 30 km, de mama voor de 15 km, en ik zat daar mooi middenin met m’n halve marathon. Ter plaatse een vrolijk weerzien met coach Tiny en enkele andere loopmaatjes. Alleen daarvoor is het al de moeite om naar Geldrop af te zakken.

De halve zou ik uiteindelijk toch op m’n eentje aanvatten, maar ik had m’n oortjes bij en weer wat leuke liedjes op m’n Spotify-playlistje gezet. Dat werd dus sowieso genieten, alleen of niet. Suunto op schermpje ‘hartslag’ gezet, zodat ik niet te veel afgeleid zou worden door tempo’s en kilometertijden, maar diep vanbinnen wou ik vandaag toch nog eens die twee-uurs-grens breken. Niet evident op een parcours als dit: veel zand (Natuurgebied Strabrechtse Heide), grotendeels onverhard en wat lastiger beloopbaar, tegen het einde wat kleine heuveltjes en ook twee keer een brug over.

tisvoorniks2

De eerste tien kilometers kon ik mijn hartslag onder de grens van 155 houden. Tegen dan had Nico me bijgebeend, die een vriendin aan het hazen was. Ik besloot aan te haken, maar mijn blaas stak er een stokje voor. Net na de drankpost aan km 10 toch maar even achter een boompje gedoken en toen was Nico natuurlijk gaan vliegen. Het kostte me bijna drie kilometer om het duo weer bij te benen en mijn hartslag zat natuurlijk ver boven die 155. Maar alles voelde prima en de laatste vijf kilometer kon ik nog versnellen en haalde ik alleen maar mensen in. Eerlijk toegegeven, da’s best wel even kicken. Uiteindelijk finishte ik volgens Suunto in 1u58u50sec, maar de afstand was maar 20,9 km. De perfectionist kwam plots in me naar boven en in plaats van op stop te drukken, besloot ik nog even een rondje parking te lopen totdat de afstand wel degelijk 21,1 km was. Juist is juist! De halve marathon gerond in 1u59min56sec, net binnen de twee uur dus. Mission accomplished!

Volgens Suunto moet ik nu 119 uur herstellen, maar dat ga ik toch niet doen hoor. Morgen al eens een zeer traag kort herstelloopje doen. Het gevoel zit goed, dus ik ga nu niet op mijn lui gat zitten de rest van het jaar! Maar wedstrijdjes zitten er niet meer in, daarvoor ontbreekt gewoon de tijd de komende weken. 21 januari ga ik weer op stap, maar daar heb ik het later dan wel eens over.

getoutandrun.jpg

Sint Pietersbear Trail – verslag

Wat een topdag werd het daar in Maastricht!  De Sint Pietersbear Trail was op en top genieten, met ook wel een beetje afzien. De 32,8 km (zelfgemeten afstand) werd bedwongen in 4u14, da’s inclusief een totaal van zo’n tien minuten pauzes aan de drankposten en tussen de maisvelden voor kleine pitstopjes. Bij de start ging ik uit van een tijd van 5 uur, het werd dus zo’n 45 minuten sneller. Tevreden!

Met een afwisselend parcours, waarbij sommige stukken gewoon wow! waren, kon ik nog eens stevig mijn trailhartje ophalen. Singletracks door dichte bossen, veel trappetjes op en af, maar ook af en toe ook wat stukken door open velden. En de start in de groeve was speciaal. Normaal kom je daar niet zo maar in, nu mochten we er een hele toer in rondlopen.

img_1154

Toch een minpuntje: er waren best wel wat stukken asfalt tussendoor, soms echt lange stukken, langsheen dorpskernen en zo. Daar hou ik niet zo van. Maar de stukken natuur die er telkens op volgden, maakten veel goed. Heel lang leek het er op dat ik ruim voor de 4 uur zou eindigen( wat op zich helemaal geen doel was), maar dat idee kon ik tijdens de laatste drie km helemaal opbergen. De zwaarste technische stukken had men in die laatste kilometers gepropt. Met 30 km in de benen, moesten we plots enkele muren opklauteren op handen en voeten. Auw mijn beentjes. Het bordje was niet misplaatst.

IMG_1178.JPG

Ik had net een stevige steile beklimming gedaan, op handen en voeten. Vanaf nu zou het wel beteren, dacht ik. Neen…dat bordje stond daar…paadje indraaien en dan botste ik weer op zo’n muur! En dan nog één. Pfftt… Zo’n dingen maken een trail wel af, het hoort er gewoon bij. Maar op zo’n moment is het wel wat vloeken.

Het lopen ging alleszins veel beter dan verwacht. In het begin kon ik zelfs zonder moeite de hellingen oplopen (en dat zonder enige heuveltraining de voorbije maanden), naarmate de afstand vorderde wandelde ik op de steilere hellingen om m’n krachten te sparen. Dat zorgde er alleszins voor dat ik tot op het einde ben kunnen blijven lopen en zo nog heel wat volk kon inhalen, altijd leuk! Conditioneel zat het zeker top vandaag, enkel mijn benen raakten na een dikke 20 km toch wel wat vermoeid. Normaal zeker, die hellingen zijn ze niet meer zo gewoon en dat weegt dan wel door. Na de finish was het dus strompelen naar m’n auto, ook al voelde ik me voorts niet echt moe. Denk dat ik morgen toch wat stijf ga zijn…

Nog wat bevindingen over de Sint Pieters Bear Trail

De start was pas om 11u30, wat ik een nadeel vond. Ik sukkel dan altijd wat met mijn voeding. M’n ontbijt ligt dan al ettelijke uren achter mij, maar vlak voor de start kan ik moeilijk een hele lunch gaan verorberen. Om 10u arriveerde ik en at toen nog maar een broodje, ook al had ik nog geen honger.

Ook raar: de 32 km was de laatste afstand die startte. Alle kortere afstanden gingen een pak vroeger van start. Meestal is het omgedraaid. Probleem was wel dat daardoor de deelnemers aan de 32 als laatsten arriveerden en geen parkeerplaats meer hadden. Ik vond nog een plekje op zo’n 1,5 km van de startplaats, er kwamen nog veel mensen na mij… Voor de start is zo’n afstand stappen niet erg, maar als je dik 4 uur hebt gelopen…de tocht terug naar de auto was gewoon verschrikkelijk, haha.

De douches heb ik ook niet gevonden,ook al stond ik er volgens een lieve jongen van de organisatie normaal gezien vlakbij geparkeerd. Ach ja. Snel wat droge spullen in de auto aangetrokken en doorgereden. In een wegrestaurant dan wat gegeten, zat ik daar lekker te stinken, maar ik zat wel tussen een massa Anderlechtsupporters die terugkwamen van een match, dus zo erg viel mijn stank niet op, haha.

Maar verder alles dik in orde. Aan de startzone was alles prima geregeld, de bewegwijzering onderweg was top (op één bordje na dat blijkbaar verdwenen was, waardoor ik bijna de weg kwijt geraakte, maar gelukkig door enkele wandelaars geholpen werd), de bevoorradingen waren heel uitgebreid. Niks te klagen dus. En het weer zat nog mee ook! Wat moet een mens nog meer!

Nog enkele foto’s…

Nu toch een paar dagen rusten hoor…

 

Winterjogging Domein van Hofstade

Sinds enkele weken train ik op zondag samen met de Heidejoggers van Zemst. Niet omdat Zemst vlakbij mijn deur ligt, wel omdat die Heidejoggers op zondag altijd verzamelen blazen in ’t Domein van Hofstade. Op zo’n zondag ben ik gewoon eens beginnen meelopen met hen en ’t bleek een gezellige bende. Me lid gemaakt en stilaan begin ik wat gezichten te herkennen (dat heeft wat tijd nodig bij mij). De zondagse duurlopen zijn ondertussen iets om elke week weer naar uit te kijken. Veel leden zijn in training voor langere afstanden à la halve marathon en marathon, dus na de eerste gezamenlijke ronde in het Domein (5 km) zijn er altijd wel gegadigden om er nog een stukje aan te breien. Tof dus.

Die Heidejoggers organiseren ook jaarlijks in maart de Winterjogging. Dit jaar was al mijn 3e of 4e deelname (ben de tel wat kwijt). Op zich lijkt het misschien idioot om startgeld te betalen om 2 rondjes te lopen die ik al wekelijks loop. Maar voor mij is het gewoon ook een manier om die club én een goed doel te steunen en 8 euro is nog niet zo belachelijk veel, in vergelijking met wat andere organisaties durven vragen.

De start was pas om 15u30 voorzien en met dat stralend zonnetje buiten, was ik enorm ongeduldig. Ik wou echt gaan lopen. Rond 14u30 zijn we dan toch maar naar Hofstade getrokken, zodat Seppe daar in de speeltuin zich kon gaan uitleven. Dat zonnetje scheen wel hard, maar verdikke wat was het koud. Vooral de wind was spelbreker. Zelf de tijd dan maar gedood door alvast 2 km te gaan inlopen en me wat zenuwachtig te maken. De start had dan ook wat vertraging, dus ik was echt nogal opgefokt toen we om 15u45 eindelijk op gang werden gefloten.

Ik had totaal geen wedstrijdstrategie. Gewoon gaan en zien wat dat zou opleveren. Het parcours was voor 95% onverhard, met bospaden, stukken met losse kiezel enzovoort, en een venijnig heuveltje halverwege. Geen snel parcours, dus ook niet het terrein om echt 100% te knallen. Ik probeerde zo ergens rond de 11 km/u te blijven en dat lukte op de meeste stukken vrij aardig. De eerste ronde kwam ik door in net geen 28 minuten. Daarna ronde 2 en ik verwachtte een serieuze dip. Die kwam er gelukkig niet. De laatste 2 km kon ik nog wat mensen inhalen die ik al heel de race in m’n vizier had. Dat was wel effe kicken. Uiteindelijk passeerde ik het 10 km-punt (volgens de organisatie) in 54,5 minuten en de finish dan in iets meer dan 55 minuten. Maar volgens Suunto was het in totaal exact 10 km hoor, dus denk dat de organisatie zich wat misrekend heeft ergens. Doet er niet toe alleszins. Ik was blij met dit resultaat, gezien ik al maanden en maanden geen serieuze snelheidstrainingen gedaan heb.

Vandaag de uitslagenlijst toegekregen en blijk ik zowaar derde in mijn categorie (W40). Het Hol van Pluto lag deze keer dus in Hofstade!

Conclusie na gisteren: zo één keer per jaar is ’t wel eens tof om zo te ‘knallen’ (ook al was dit hier nog vrij relatief, ik heb al sneller gelopen op een 10 km), maar geef mij toch maar gewoon een lekker relaxt duurloopje in de natuur hoor. Vind ik veel leuker!

noquote

 

Trail des Chevreuils – zot zijn doet soms wel zeer

Een tiental dagen geleden schreef ik me in een impulsieve bui in voor de Trail des Chevreuils. Net op tijd trouwens, want 2 uur na mijn inschrijving bleek het evenement volgeboekt te zijn. Ik was er nog bij, oef. Ingeschreven voor de 18 km, goed voor zo’n 400 à 500 positieve hoogtemeters. Een eitje, zo dacht ik. Ik ben wel erger gewoon. Oh boy, was I wrong…

Vandaag was het dan zo ver. Fallais, een voor mij compleet onbekend plekske net over de taalgrens, bleek nog geen uurtje rijden van thuis uit. Ik was dan ook veel te vroeg ter plekke en dan is het wel een beetje vervelend dat je niemand kent. Alle vriendjes liepen ofwel niet, ofwel deden ze vandaag de Trail by the Sea, of gisteren de Trail des Bosses en er was ook nog de Charlepoeng-trail die ik vorig jaar al meeliep (en ik doe al eens graag iets anders). Een groot aanbod dus. Voor deze trail waren er zo’n 600 lopers ingeschreven (voor beide afstanden, 19 en 29 km) en dat moesten er echt niet meer zijn. Bij de start liep het al direct vast na 200 meter, nadat we een smal afdalingkje moesten nemen alvorens de eerste modderstrook op te lopen. Die modderstrook was al een eerste teken dat dit best een stevige opgave zou worden. De modder lag enkeldiep en als daar dan 600 man overheen dendert dan krijg je dus glibber- en glijtoestanden van jewelste, waar helaas de Salomon Speedcross a.k.a. mijn moddervretertjes ook geen verweer tegen hebben. Een modderstrook nu en dan kan ik heus wel hebben, maar wat volgde was in totaal ongeveer 15 km modderhappen. Beetje te veel naar mijn goesting hoor.

Naast het ploeteren door de modder, gunde de organisatie ons echt amper rust. De beklimmingen waren niet zomaar heuveltjes die opgelopen moesten worden. Nee… gewoon een verticale muur uitkiezen in de bossen en klimmen maar, om een beetje verder eenzelfde verticale muur weer naar beneden te glijden. En zo een keer of 6 – 7. Eén ‘muur’ was zo steil dat het met touwen te doen was, en net toen ik dacht dat de finish wel zou komen (na ongeveer 19,5 km) mocht ik nog wat aan amateur-abseilen gaan doen ook. Daartussen ook een strook in het bos dat je quasi horizontaal moest bewandelen, geen pad te bekennen en zowat iedereen viel om en gleed naar beneden. Daar toch maar een stok van de grond opgeraapt om zo mezelf ietwat staande proberen te houden.
Op de duur was ik echt zo blij als een kind als er eens even een kort asfaltstrookje kwam, rust! Rust in de zin dat ik daar eindelijk eens kon lopen zonder te glijden of mijn voeten om te slaan.

En net toen ik dacht van ‘yes, ik ben er’, mocht ik nog 100 meter gaan zwemmen in een stuk overstroomd weiland, waar ik met mijn korte beentjes tot bijna aan mijn heupen in het ijskoude water zakte. Voordeel was wel dat mijn schoenen, die onherkenbaar waren geworden door de centimetersdikke slijklaag, zo wel weer wat schoongespoeld geraakten.

Ik had me ingeschreven voor 18 km, ter plekke bleek dat een 19 km geworden te zijn. Bij de start denk je dan van ‘ach, wat is nu die kilometer meer’. In deze omstandigheden vervloekte ik die kilometer meer al toen ik zo’n 15 km achter de kiezen had. Maar als het dan bij de finish uiteindelijk 20,2 km blijkt, is het helemaal vloeken!

Conclusie: de Trail des Chevreuils is een echte trail, niet voor beginners, ook niet voor angsthazen (gelet op de steile beklimmingen en afdalingen en de quasi ‘horizontale’ passages waardoor je bijna in de beek dendert). Wel heel veel fun, zolang je niet te veel focust op het lopen van een bepaalde tijd of plaats. Lopen was vandaag zelfs quasi onmogelijk op een paar asfaltstroken en enkele vlakkere stukken na. En ik was wel blij dat ik maar voor de 18 km (die uiteindelijk 20,2 km bleek) had gekozen. De 29 km had ik gewoon niet binnen de tijdslimiet van 4,5 uur kunnen volbrengen in deze omstandigheden.

Oh ja, deze trail ook niet lopen als je nadien nog bruikbare loopschoenen wil hebben…M’n Speedcrossen hebben het alleszins zwaar te verduren gehad…heel gat erin…

WP_20160221_001

 

Trailrun Vlaamse Ardennen – training met wat extra pit

Volop in training voor een marathon, dus dat wil zeggen: elke week een goeie lange duurloop maken. Dat wil ik niet elke week thuis op hetzelfde parcours doen, ik ken ondertussen hier wel elke grasspriet persoonlijk. Omdat we vandaag eens geen plannen hadden met het gezinnetje, kon ik er vanmorgen voor dag en dauw onderuit muizen om naar het verre Maarkedal af te reizen voor de Trailrun der Vlaamse Ardennen. Daar werd een halve marathon georganiseerd, ideaal als lange duurloop voor vandaag. Met een 500-tal hoogtemeters zou ik daar wel lang genoeg over doen alleszins om het als lange duurloop te laten gelden.

Na een ritje door dorpen waar ik nog nooit van gehoord had, kwam ik net op tijd toe om Selena, Dirk, Frank en Sander nog te zien starten voor de 44 km. Bikkels. Daarna had ik een dik uurtje de tijd om me klaar te maken voor mijn tocht. Ik kwam al snel maatjes Gilberte en Isabelle tegen, dus de tijd vloog voorbij. Samen met Isabelle 10 minuutjes (1,4 km) ingelopen, om de spieren wat warm te krijgen. Ik merkte vorige week bij de Trail des Fantômes dat op een parcours dat direct in stijgende lijn gaat, ik direct verzuur als mijn spieren nog koud zijn. Dat wou ik hier vermijden. Perfecte tactiek bleek daarna. Bij de start draaide alles direct lekker soepel en zat ik meteen in een goed ritme. Het liep heerlijk! Het parcours was in één woord gezegd prachtig! Een mooi glooiend parcours met mooie vergezichten, superleuke passages door de bossen afgewisseld met stukken door velden (hier en daar wel opletten om niet in de prikkeldraad te verzeilen). Af en toe helaas ook wel grote stroken asfalt, dat heb ik liever niet op een trail. Maar ja, we zaten in het volgebouwde Vlaanderen hé. WP_20150823_10_45_36_Pro

De hellingen waren echt pittig en vaak heel lang, dus af en toe zaten er wat wandelpauzes tussen om m’n kruit niet te verschieten. Die tactiek was ook weer succesvol. Ik speelde continue haasje over met een gezelschap van enkele mannen die altijd stoer de hellingen opliepen. De laatste twee kilometers was hun vat compleet af en liep ik ze eraf. Ze zijn een halve minuut na mij gefinished, ha! Die finish haalde ik in zo’n 2u32, op een afstand van 20,6 km. Met de opwarming erbij trainde ik vandaag dus 22 km, best ok.
WP_20150823_11_37_27_ProEnige ongemak waar ik vandaag mee te kampen had, waren schuurwonden! Nochtans droeg ik kledij die ik al ettelijke keren gedragen had zonder enige problemen. Ik kreeg schuurwonden aan de binnenkant van mijn bovenarmen en aan m’n bovenbenen. Het brandende gevoel was met momenten niet te harden. Volgende keer dus maar overmatig vaseline smeren. Geen idee waarom ik daar nu ineens zo veel last van kreeg, maar het was wel een stevig zweetweertje (tegen ’t einde 27°C) en dan kan dat al wel sneller voorkomen natuurlijk.

Sowieso met een zeer goed gevoel geëindigd. Vooral de laatste kilometers door het bos leek ik wel te zweven en genoot ik van de single track, de omgeving, de trail, gewoon het feit dat ik er liep. En daar doen we het voor hé.

Qua organisatie was alles picobello geregeld. Ruime parking vlakbij, vestiaires en douches voor achteraf. Op de 21 km waren er zelfs 3 drankposten met drank en eten, wat een verwennerij. Het parcours was zeer goed afgepijld en er stonden op cruciale punten seingevers. Enkel in het “Muziekbos” waren een paar pijlen blijkbaar door flauwe plezanteriken weggehaald en liep het even mis. Gelukkig hielpen wandelaars en een scoutsgroep ons weer op het juiste pad.
Achteraf kregen we een zakje met heerlijke mattentaart, een wafel en een vleessnackje. Ideaal om weer wat op krachten te komen.

Fijne organisatie, mooi parcours. Zeker een wedstrijd om eens op je planning te zetten.