Kustmarathon Zeeland in mineur

Voor de start zei ik nog aan Coach Tiny: “Dit wordt marathon nr 13, hopelijk brengt ie geen ongeluk”. Wist ik veel dat ik met die profetische uitspraak m’n lot bezegelde, en dat allesbehalve in positieve zin. Sowieso zat het voor de start ook al scheef met mijn motivatie. Het was al m’n derde marathon dit jaar, het ‘hoefde’ allemaal niet zo erg en privé zit ik met heel veel muizenissen die m’n gedachten primeren waardoor ik niet echt gefocused was op het uitlopen van een marathon. En een marathon loop je niet alleen fysiek, maar voor een groot deel in je hoofd. Als dat niet goed zit, dan is het al bijna gedoemd te mislukken, zo bleek gisteren maar weer eens een keer.

Kakweer

Beginnen bij het begin: het was gisteren gewoon geen weer om een hond door te jagen. Toch ging ik met meer dan 1000 andere gekken van start om 12u. De voorspellingen waren hels: 6 à 7 beaufort tegenwind op de afsluitdijk en het strand, regen en springtij op het strand in Vrouwenpolder. En dan was ik al niet zo supergemotiveerd. Gelukkig stond ik met Tiny aan de start en die geweldige coach is een held in relativeren en motiveren en ik kreeg er zowaar toch zin in.

Hel op de dijk

De eerste kilometers misbruikte ik m’n coach wat als haas, zo ging ik alvast niet te voortvarend van start. Op de strandovergang bij Schouwen verloor ik hem uit het oog en ging ik op m’n eigen tempo verder. Tot dan viel het allemaal trouwens best wel mee. Wel wat regen, maar de wind voelden we pas echt voor het eerst op dat eerste (korte) stuk strand. Maar dan moesten we de afsluitdijk op en dat werd gewoon een gruwelijk stuk.

De afsluitdijk (of hoe dat ding ook heet), goed voor zo’n 10 km aan één stuk vollen bak tegenwind en regen. Ik probeerde me in een groepje te nestelen, maar de wind beukte gewoon volop op ons in. Ik had gelukkig een jasje aan (dat ik de eerste kilometers had vervloekt, maar nu was ik blij dat ik het aanhad), maar net zoals iedereen rondom mij raakte ik stilaan doorweekt tot op m’n onderbroek. Er lagen veel plassen, dus binnen de kortste keren waren ook m’n voeten doornat en ik begon het koud te krijgen. Ik bleef wel lopen, maar mentaal begon er zich een zware strijd te vormen.

mentale strijd

Heel de tijd vroeg ik me af wat ik hier in godsnaam aan het doen was, voor wie of wat was ik dit aan het doen. En ik had moeite om het antwoord te vinden. Maar toch won het stemmetje van ‘doorgaan’ het keer op keer en probeerde ik moed te putten uit de mensen rondom mij. Iedereen had het lastig, het was nu eenmaal voor iedereen zo’n kakweer.

Na 19 km was ik het echter spuugzat en won het ‘opgeven-stemmetje’ het. Ik nam me voor dat als ik Peter (kennis die ik voor de start had gezien) of Tiny zijn zoon aan Vrouwenpolder zou zien, ik gewoon om een lift naar de finish zou vragen. Maar ik zag ze niet staan aan Vrouwenpolder. En toen doemde ook het lichtpuntje van de dag voor me op: het strand lag er zowaar beloopbaar bij! Helemaal nog geen springtij en zelfs een ‘hard’ strand, op enkele stroken na.

IMG_2664

Ik kreeg plots weer moed en ging weer voort. Maar baf: de wind kwam nog sterker op en benam me letterlijk de adem. Het was dan wel gestopt met regenen, we liepen op een open vlakte met 7 beaufort koude tegenwind en ik was nog steeds doornat.
Toch proberen doorgaan, maar toen kwam de man met de hamer kloppen.

giphy (3)
de wind was heftig

totale crash

Ik nam al mijn 3e gelletje – veel te vroeg volgens schema – en ik rekende dat ik op deze manier helemaal niet zou toekomen met m’n voeding om tot aan de finish te geraken. Dat gelletje viel ook compleet verkeerd op m’n maag en ik stuikte bijna in elkaar van een plotse golf van misselijkheid. Ik begon te duizelen en wou op dat moment gewoon gaan zitten maar dat leek me niet zo’n goed plan. Dan maar even voortwandelen en proberen m’n ademhaling wat onder controle te krijgen maar dat lukte niet. Ik kon met moeite uitademen, het voelde aan als een astma-aanval (waar ik in de winter wel eens last van heb), maar dat leek me zo raar.

Na een kilometertje wandelen (het stuk op het strand is 7 km lang,eindeloos lang dus) had ik mijn ademhaling wel onder controle maar lopen lukte niet meer. Telkens ik probeerde was ik na enkele passen weer duizelig en kortademig. Stoppen dan maar.

Na een eindeloze tocht kwam ik aan km 26 aan de drankpost bij de Piraat. Ik stond te duizelen, te klappertanden en te bibberen en sprak een dame aan die me direct op een stoel zette, een veiligheidsdeken om me heen bond en een banaan in m’n mond stopte. Even later stonden er twee EHBO-mensen naast me die nog een dikke deken rond me heen wikkelden en me warm begonnen te wrijven. Ik bleef maar bibberen en klappertanden en was dus compleet onderkoeld. Na een half uur was ik nog altijd niet uitgebibberd, maar toen kon ik gelukkig in een auto stappen van de EHBO en die brachten me naar het sportcentrum aan de finish. Na een verkwikkende warme douche was ik eindelijk uitgebibberd.

no regrets

Jammer dat het zo moest aflopen, maar soms is het gewoon je dag niet. En dit was ook echt mijn weer niet. Ik kan nu eenmaal niet tegen de koude. Laat het 25°C zijn en ik functioneer en loop een marathon uit (zoals dit jaar Rotterdam en de Great Breweries). Maar zet me in krachtige en koude tegenwind en smijt daar twee uur lang regen erbij en ik crash. En zoals gezegd: de motivatie was onvoldoende om me erdoorheen te sleuren en toch vol te houden.

Heb ik nu spijt van mijn opgave? Nee hoor. Het was op dat moment gewoon de verstandigste beslissing. In de EHBO-wagen hoorde ik trouwens via de portofoon de ene na de andere oproep binnenkomen, waaronder eentje over een loper die bewusteloos op het strand lag. Moet je het echt zo ver laten komen? Gezondheid en veiligheid primeren nog altijd.

Ik heb absoluut tonnen respect voor alle lopers die gisteren wel de marathon succesvol volbrachten. Het was lood-lood-loodzwaar en al wie hem uitliep in deze omstandigheden zijn stuk voor stuk supermannen en supervrouwen met een doorzettingsvermogen om U tegen te zeggen. Chapeau!

 

 

Advertenties

Halve marathon van Brussel – verslag

Hoe kan je een nieuwe maand beter inzetten dan al lopend en dan nog ineens met een halve marathon! De halve marathon van Brussel stond aanvankelijk helemaal niet op mijn planning. Tot loopmaatje I. eind augustus vroeg of ik haar wou helpen om a) getraind te geraken voor die halve marathon en b) haar ter plekke dan ook mee tot aan de finish te helpen geraken. Altijd bereid tot een vriendendienst, zei ik natuurlijk ja. I. liep op dat moment vlotjes een 5 km. Ik wist dat ze enkele maanden eerder al eens een keertje tot voorbij de 10 km was geraakt en dat ze dus wel wat aankan. Zoniet zou ik haar dat idee al snel weer afgeraden hebben, want op 5 weken jezelf klaarstomen van 5 km naar 21 km is niet niks.

Uit het grote gamma aan schema’s op mijn computer, plukte ik er eentje uit om rustig maar verstandig toch wat op te bouwen tot 17 km twee weken voor de halve marathon. De trainingen verliepen allemaal vlekkeloos en na die 17 km dik twee weken geleden had ik er alle vertrouwen in dat I. klaar was. En ik was ondertussen ook getraind voor mijn marathon de week erop. Hoe dat? Op zondagen trainde ik eerst een stuk alleen, pikte onderweg I. op om dan samen haar lange duurloop te doen en vervolgens deed ik nog een stuk op m’n eentje. Goed voor drie extra lange duurlopen de voorbije weken op zondag die toch heel amusant waren dankzij het stukje gezelschap onderweg.

haas spelen

Afgelopen zondag was het dus van dat: de halve van Brussel, met start aan het Jubelpark. De herinneringen aan de 20 km van Brussel kwamen weer volop boven en dat maakte dat ik er ongelooflijk veel zin in kreeg. Ook I. stond te popelen om eindelijk haar tour de force te doen. Voor ons beiden kon de start er niet snel genoeg komen. Om half 11 haasjewerden we eindelijk in gang geschoten. Ik was haas van dienst en moest een overenthousiaste I. in het begin wat intomen. Brussel is allesbehalve vlak en ik wist wat er ging komen. Dus toch wat op de rem gaan staan, de hellingen en de tunnels op een heel rustig tempo bedwongen en tijdens de afdalingen lieten we ons lekker volop gaan.  Geen enkel moment kende I. een inzinking en dat was voor mij als haas en amateur-coach natuurlijk een plezier om te zien. Na een kleine 15 km kwam de gevreesde Tervurenlaan in beeld en ook die ging I. gezwind

brusselmarathon
jep, dit ben ik

en zonder één momentje stappen al hardlopend op. Eenmaal boven was het nog 4 km tot de finish en dat leek me een goeie moment om de teugels wat te laten vieren. Er kon niks meer mis gaan vanaf dan. Op de muziek in de Jubelpark ging I. wel even wat te voortvarend door en tikten we even richting 12 km/u. Dat leek me iets te heftig, maar eenmaal de Belliardstraat (de laatste helling) voorbij, was het alleen nog maar downhill en liet ik I. het tempo bepalen. Met een laatste adrenalinerush om U tegen te zeggen spurtten we samen de Grote Markt over, namen de laatste twee bochten en vlogen de finishboog onderdoor.

Met een stevige negative split van maar liefst 6 minuten gingen we over de finish in 2u11min (officiële tijd, eigen tijd is meer omdat we te vroeg op de startknop hadden geduwd).

Een schitterend debuut op de halve marathon voor mijn loopmaatje, zo veel is zeker. En voor mij een plezier om te mogen meemaken en het was ook een goeie laatste training voor de marathon die me aanstaande zaterdag te wachten staat.

Oei, nu de marathon

Deze week is voor mij nu een rustweekje. De voorspellingen voor zaterdag zijn maar zozo en ik hoop dat de waterstand van de zee wat beter meevalt dan vorig jaar (toen mocht ik 7 km lang door de zee waden). Ik heb als enige doel te finishen, meer niet. En dan mag het gedaan zijn voor dit jaar, met 3 marathons een meer dan geslaagd jaar. Met enkel nog het jaarlijkse uitstapje naar Geldrop eind november (TisvoorNiks) sluit ik dan een mooi loopjaar af.

 

20 km van Brussel – verslag van een topdag

Het was al ettelijke jaren geleden dat ik de 20 van Brussel meedeed. Wat ik me van die vorige keer herinner, was dat er toen geen startwaves waren en dat ik toen de eerste kilometers letterlijk over mensen struikelde door het gedrum. Traag en snel – ze stonden gewoon kris kras door elkaar aan de start, met de nodige startchaos tot gevolg. Ik zei toen ‘Nooit meer!’, ook al was het parcours top en de sfeer optimaal. Maar kijk, het is er nu nog eens van gekomen en nu heb ik vooral zoiets van ‘Wanneer kan ik weer?’.  Want oh wat heb ik er volop van genoten gisteren.

op weg naar de start

De dag begon wel een beetje moeizaam. Met de treinen lukte het allemaal wel vlot, maar in Brussel-Centraal was het een gedrum van jewelste aan de ticketautomaten voor de metro. Ik had er helaas niet aan gedacht om die ticketjes op voorhand al te kopen, dom dom dom. Toen ik na 20 minuten aanschuiven eindelijk aan de automaat stond, viel dat ding toch wel in panne zeker. De kaartjes waren op! Aaaarrrggghhhh. Gelukkig lieten de jongens in de rij aan de automaat ernaast me ertussen ‘ritsen’ en was de mensen achter mij hetzelfde ‘gunstige’ lot beschoren. Enkele minuten later zat ik dan toch in de metro en een kwartiertje later was ik op de plaats van afspraak in een school vlakbij de start. De mensen van Dokters van de Wereld  hadden alles tot in de puntjes geregeld, dus ik en mijn collega’s moesten me over niks zenuwachtig maken. Heerlijk toch.

Ik beschikte over een startnummer met ‘start control’ waardoor ik helemaal vooraan in het 6e startvak mocht staan. Dat wavesysteem kende ik nu al van de marathon van Rotterdam. Beetje balen dat je veel later start, maar het volk geraakt zo toch wel wat gespreid wat die superdrukke toestanden van in het verleden alleszins vermijdt. Soit, om half 11 was het eindelijk aan ons en kon ik gaan proberen de 30.000 lopers die voor mij gestart waren in te halen.

IMG_2019.JPG

opzij opzij opzij!

Dat inhalen heb ik effectief 2 uur aan een stuk gedaan. Natuurlijk is het leuk dat je altijd volk inhaalt, maar als je zoveel volk hebt in te halen is het ook wel best vermoeiend. De eerste kilometer liep ik voluit (12 km/u, oeps), dat ging ook wel wat naar beneden (dat helpt) om dan keihard te knallen tegen wave 5 die enkele minuten voor ons was gestart. Daar stapten (!) op dat moment al mensen. Dus begon het slalommen. Maar al bij al viel het wel mee hoor, vooral de tunnels waren lastig (want smaller), maar voorts kon ik meestal zonder problemen passeren. Ik heb me alleszins geen enkel moment geërgerd, integendeel.

Topdag

Het lopen ging echt enorm goed, ik had een topdag. Ondanks de supersnelle start, ben ik niet echt ‘ingezakt’ onderweg. Heb wel even tijd verloren met een klein sanitair stopje halverwege en af en toe kon ik toch eventjes niet mijn tempo lopen (vooral in de tunnels), maar zulke recup-momentjes hebben er misschien gewoon ook voor gezorgd dat ik niet tegen een muur ben gelopen als het ware. Ik ben dan ook heel blij met mijn eindtijd van 1u53, ruim onder de 2 uur (waar ik stiekem op hoopte). Ik was zelfs helemaal niet moe bij de finish, had gerust nog een stukje kunnen doorlopen. Terwijl er sommigen letterlijk wegstrompelden na de finish ben ik nog huppelend de trappekes op en afgegaan op weg naar de kleedkamer in de school dat ik zelf zoiets had van ‘huh, heb ik nu eigenlijk wel die 20 km gedaan?’. Niks last dus, niet stijf, niet moe, ook niet de dag nadien. Heerlijk toch.

IMG_2026
Ik ben met die eindtijd ergens zo rond de 11.400e plek geëindigd. Met die verschillende starttijden blijft het natuurlijk gokken, maar ruwweg heb ik dus toch wel zo’n 15.000 lopers ingehaald zeker?

Ondanks de waarschuwingen voor de tropische warmte, heb ik daar trouwens helemaal geen last van gehad. Het hielp wel dat het tot ongeveer een half uur voor de officiële start nog goed geregend had in Brussel (wij zaten toen nog lekker droog in de school), het was dus wel wat afgekoeld. Een groot deel van het parcours loop je ook goed beschut, dankzij de vele bomen. Daarnaast had de organisatie echt wel zijn best gedaan met gigantisch veel drankposten (slechts 2 keer gebruikt, want ik had mijn eigen drinken bij) en op het einde enkele verfrissende douches.

Tot slot – gewoon doen!

De 20 van Brussel is gewoon een plezante loopwedstrijd, uitstekend georganiseerd (hoed af voor de organisatie, want voor meer dan 40.000 lopers zoiets organiseren, je moet het maar doen). Het parcours is ronduit prachtig, afwisselend en uitdagend, op sommige stukken word je volop aangemoedigd (alhoewel ik wel wat meer volk aan de kant had verwacht) en de sfeer onder de lopers was zeer gemoedelijk en vooral gezellig. Het voelde een beetje als een trail aan, toch qua sfeer dan (parcours uiteraard totaal niet).
Eentje om toch eens te doen als je dat nog nooit gedaan zou hebben.

Tip! loop met een organisatie (en verzamel ondertussen wat centjes in voor het goede doel)!

Marathon Rotterdam – verslag

Zo, hij zit erop! Zondag liep ik mijn elfde marathon uit en wat voor één! In 2007 liep ik in Rotterdam mijn tweede marathon in extreem hete omstandigheden. Nu tien jaar later wou ik er revanche nemen en volop gaan voor een ‘snellere’ marathon (dat snel is bij mij nog altijd slakkentempo hoor). Ware het niet dat het ook deze keer weer zo’n warme dag werd. Alsof de duivel zich ermee gemoeid had! Maar niet getreurd, ondanks de omstandigheden werd het een topdag en zit ik nu, de volgende morgen, met pijnlijke spieren en een vermoeid gevoel, nog volop na te genieten.

wave 4

Sinds 2007 is er best wel wat veranderd in Rotterdam. Kon ik toen een half uurtje voor de start gewoon ergens op de Coolsingel in een startvak gaan staan met zicht op Lee Towers (die er elk jaar ‘You’ll never walk alone’ komt zingen), werd ik deze keer toegewezen aan een startwave. Ik had de pech te belanden in wave 4. Pech, omdat er daar geen pacers voor 4 uur zouden zijn en stiekem droomde ik ervan om deze tijd eens te halen. Nog eens pech omdat wave 4 pas om 10u30 zou starten en als ze zo’n warm weer voorspellen dan is het wel fijner om echt zo vroeg mogelijk te kunnen starten.

IMG_1798
gespot in het startvak – een marathon lopen op klompen, zo kan het ook…

Ach ja, het is wat het is natuurlijk. Loopmaatjes Koen en Nico, die ik ’s morgens vroeg om 7u op P+R Slinge terugvond, bleken in wave 5 geplaatst te zijn, nog verder dus.
En er was wel één voordeel aan die verre wave: ik heb heel de marathon lang mensen voorbijgestoken, wat mentaal best een opsteker is (maar ook wel zijn nadelen heeft, lees maar verder).

op hartslag

Sowieso had ik het plan opgevat om deze marathon op hartslag te lopen. Op training had ik dat al een paar keer geoefend en met die ‘marathonhartslag’ leek een tijd van 4 uur wel haalbaar (in ideale omstandigheden uiteraard). Bij de sporttesten eind februari kreeg ik als advies mee om de eerste 20 km tussen 150 en 155 te gaan, tussen 20 en 35 tot 160 hartslag en daarna – als het gevoel nog goedzit – de hartslag los te laten en gewoon tot het uiterste te gaan. Dat in combinatie met voldoende drinken en koolhydraten aanvullen onderweg, zou het recept moeten zijn voor een geslaagde marathon. Opdracht duidelijk? Gaan dan maar!

druk – drukker – drukst

Op hartslag lopen is op zich niet zo moeilijk, maar er zijn wel wat factoren die de boel verstoren. Zo kwam er de Erasmusbrug (verdorie wat een klim), wat verder een tunnel en dan nog eens die brug (na 27 km) en een tunnel. Daarnaast begon na een uurtje de temperatuur echt wel serieus de hoogte in te gaan.

En dan was er nog al dat volk. Doordat ik best wel een goed tempo kon aanhouden (zo rond de 5:40 min/km) haalde ik constant volk in tot ik op de traagste groep van wave 3 stuitte (die 10 minuten eerder waren gestart). Groepjes mensen die heel de weg versperden waardoor ik me erdoor moest wringen, slalommen, vertragen, weer versnellen en dat zowat de hele tijd tot aan het einde. Met al dat gewriemel, wriemelde mijn hartslag vrolijk mee in alle richtingen. Pfoe. Op dat vlak is Rotterdam me dus wel wat te druk geworden. Maar die drukte maakt het ook wel ongelooflijk gezellig en de sfeer – dankzij honderdduizenden supporters – is er top en maakt deze marathon gewoon tot een waar loopfeest en dat maakt veel goeds!

Tijd verliezen (of net winnen?)

Na 10 km stond mijn blaas op springen en moest ik een dixie induiken (die was gelukkig vrij). Minuutje verloren dus, maar ik dacht er niet aan om dat met een sprint weer in te halen. En ook verloor ik wat tijd aan elke drankpost, want drinken was primordiaal met dit weer. Ik had dan wel mijn watrugzakje bij, dat gewicht slonk ook zienderogen. Ik leek wel continu dorst te hebben. Die waterrugzak was leeg tegen het einde en aan elke drankpost dronk ik een volledige beker uit. Het zorgde ervoor dat ik niet zoals vele anderen met spierkrampen of compleet uitgedroogd en leeg aan de kant belandde. Ik verloor dan wel wat tijd met aan elke post even te stoppen, uiteindelijk heb ik er zeker ook heel wat tijd mee gewonnen door niet compleet in te storten door vochtverlies (of zoals in 2015 in Zeeland met een niercrisis te moeten opgeven op 36 km…).

Van coach Tiny had ik vrijdag nog het advies gekregen om ook op tijd  te beginnen met koolhydraten nemen. Door de warmte verbruikt je lijf meer van die belangrijke brandstof. Normaal start ik pas na zo’n 13 km met een eerste gelletje, nu deed ik dat na 10 km en dan weer terug om de 6 à 7 km. Die tactiek bleek goed, want ben geen enkele man met de hamer tegengekomen.

Vlak gelopen en PR gesneuveld

Van de theorie praktijk maken, leidde uiteindelijk tot een quasi perfect gelopen marathon. Elke vijf kilometer liep ik aan quasi hetzelfde gemiddelde tempo, mijn benen bleven gewoon doen wat ze moesten doen (geen verzuring, geen krampen, enkel op het einde het normale vermoeide gevoel), en mijn hartslag is enkel in de laatste kilometer over het omslagpunt gegaan.
rotterdam

Wat kan ik dan nog meer zeggen dan dat ik supercontent ben? Oh ja, dat mijn PR compleet aan diggelen is gelopen natuurlijk! De 4 uur-grens heb ik niet gesloopt, maar mijn PR wel, met maar liefst 10 minuten. Het vorige (4u16) dateerde dan ook al van 2008 (Keulen), dus het werd wel eens hoog tijd! Hier zit een blije meid!

En dan nu even enkele dagen rust en nog genieten van onze vakantie in Zeeland. Volgende halte in mijn hardloopavontuur wordt de 20 km van Brussel, een eitje vergeleken met Rotterdam 😉

IMG_1799

 

 

Laat maar komen!

Zo, nog twee nachtjes slapen en dan mag ik eindelijk aan de slag in Rotterdam. En dat ik er klaar voor ben! Het taperen verliep gelukkig zonder al te veel hindernissen. Geen al te cranky humeur, zeurende pijntjes en opgeblazen gevoel. Enkel een lichte verkoudheid vorige week dreigde heel eventjes roet in het eten te gooien, maar na twee dagen had ik dat koutje weer van me kunnen afschudden. Oef.

Heb dus braaf alle (kortere) trainingen nog kunnen afwerken, waarbij de allerlaatste kilometers gisteren werden afgehaspeld. Net voor mijn allerlaatste kilometer klonk net Eye of the Tiger door m’n oortjes en tja…heb me toch even een Rocky’tje gedaan. Visualisatie helpt soms wel hé.

giphy

Op de gebruikelijke Facebook-fora regent het ondertussen paniekberichtjes over de voorspelde ‘hitte’ aanstaande zondag. Nou…zo erg als in 2007 zal het wel niet worden. Toen trainden we een week voor de marathon nog volop in wintertenue en was het op de dag van de marathon bij de start tegen de 27°C. Met heel veel chaos tot gevolg.
Ik maak me dus niet zo veel zorgen over die 21°C in de namiddag, te meer omdat de start nog in wat koelere temperaturen zal zijn. En met voldoende drinken en gelletjes bij de hand, komt dat wel goed.

Morgen alvast even met het gezinnetje naar Rotterdam om de boel te verkennen en startnummer op te halen. Zondag dan op mijn eentje naar daar, maar al aan de parking afgesproken, dus een eenzaam dagje wordt het zeker niet. Heb er vooral veel zin in en hopelijk helpt die mindset voor een geslaagde marathon!

Tot zondag of maandag voor een verslagje!

letsdothis

Charlepoeng Trail #3 – verslag

Nog zes weken te gaan tot de marathon van Rotterdam en als voorbereiding liep ik vandaag de derde editie van de Charlepoeng Trail mee. In 2015 deed ik editie #1 mee en behalve dat het een aangename ervaring was, was ik niet zo zot van het parcours toen. Een beetje te braaf om trail te noemen. Maar laat een ‘braaf parcours’ met een deftige afstand voor een marathonvoorbereiding dan weer ideaal zijn, dus besloot ik editie drie vandaag een kans te geven. Wist ik veel dat ze het parcours compleet omgegooid hadden…dit kon je nu eens echt wél een trail noemen.

Huldenberg is niet zo ver rijden, maar om zeker te zijn van een plekje op de parking pal voor de sporthal (op dat vlak ben ik soms wel lui) was ik om 7u al de deur uit. Een kleine 40 minuten later kon ik m’n karretje mooi voor de sporthal parkeren, missie geslaagd. Met een start om iets na 9 had ik daarna nog rustig de tijd om te eten en een beetje te socializen.

Om 9 uur ging de marathon van start en daarna was het de beurt aan de grootste bende, die van de 26 km. Ik voelde al snel dat ik geen superbenen had. Ik had slecht geslapen en ook nog slecht gelegen waardoor er iets in m’n zij wat geblokkeerd zat. Beetje zuchten dus, maar ’t was voor mij geen wedstrijd. Knopje in m’n kop omgedraaid en geprobeerd de kommer en de kwel achter mij te laten en te genieten van het landschap.

Veel variatie

Het parcours liet ons echt alle kanten van de streek zien: weidse plateaus met prachtige vergezichten, bossen met stevige steile verticale klimmetjes en verbindingsstukken langs weilanden en zo. Af en toe ook wel eens een stukje door één of andere verkaveling, op dat vlak zuchtte ik wel weer van ‘arm Vlaanderen’. Ik snap wel dat de organisatie op dat vlak geen keuze heeft, gezien alles hier letterlijk volgebetonneerd wordt.

Pijl gemist

Het duurde toch een 10-tal kilometer eer ik echt in een runners-flow terechtkwam en volop kon genieten. De temperatuur ging wat de hoogte in, het zonnetje begon zijn best te doen en daar kikkerde ik echt van op. Rond kilometer 12 kwam er een moordende afdaling, waar ik eventjes niet op mijn gemak was, en blijkbaar heb ik daar ergens een fout gemaakt (samen met zowat alle anderen die in mijn buurt liepen).
Een tweetal kilometer later kwam ik clubmaatje Kristof tegen (die de marathon liep) en hij vroeg of ik de bevoorrading had gevonden? Niet dus. Hij ook niet, al de rest rondom ons ook niet.

Doordat we de bevoorrading hadden gemist, hadden we daarbij blijkbaar ook een lus van drie km gemist. Owkay…effe m’n mindset bijstellen: ik zou geen 26 km lopen, het zouden er wat minder worden. Ach ja. Niets aan te doen, qua duurtijd zou het alleszins toch voldoende zijn als training. Voor Kristof was het wel een beetje een domper want die had gerekend op een marathon en dat zou het dus ook niet worden…Jammer wel.

Na een kleine 2u40 bereikte ik de finish, met 23,1 km op de teller in plaats van 26 km. Het was genoeg geweest sowieso. Het parcours was echt wel een pak zwaarder dan ik had verwacht en m’n spieren waren al aan een stevige protestzang begonnen. Er moeten nog heel wat trainingen komen de volgende zes weken, dus nu was nog niet het moment om te pieken.

Not again….bier!

Bij de finish kregen alle lopers een bonnetje voor een Charlepoeng-bier. Ik gaf mijn bonnetje weg aan een kameraad. Ook in Aalter werd er bier als beloning weggegeven. Dat hoeft voor mij dus echt niet, want ik lust het niet. Hopelijk komt er ooit eens een organisatie op het idee om een flesje cava of zo te geven als prijsje.

Fijne trail

Ondanks het verkeerd lopen vond ik de Charlepoeng-trail wel een hele fijne om te doen. Niet te druk, goede accomodatie bij start en finish (met een warme douche!).

Het parcours was een forse verbetering tegenover de eerste editie in 2015 (ik weet niet hoe het vorig jaar ging) en was op heel wat stukken echt wel technisch en uitdagend.
Dat er pijltjes gedraaid of weggenomen worden, daar kan de organisatie niet veel aan verhelpen, ook al is het wel even balen dat je niet de kilometers loopt die je had gepland (en er zijn een paar dapperen geweest die hun gemiste kilometers na de finish nog in de buurt van de sporthal zijn gaan lopen, maar daar hadden mijn benen geen zin meer in).

Conclusie: zeker een aanrader als je niet te ver wilt rijden en houdt van een afwisselend en uitdagend parcours.

 

 

 

2016 in 2016

Nog een dikke week te gaan en dan is het bye bye 2016 -> welkom 2017! Overal duiken de kerst- en nieuwjaarswensen op en menig hardlopende blogger post zijn jaaroverzichtje met de hoogtepunten van het voorbije jaar. Laat ik dat ook maar eens doen. Geen nood, ik ga jullie niet lam slaan met statistieken met weekgemiddelden, kilometertijden en wat zo meer. Ja, ik hou die dingen wel bij in een excelleke, maar ik kan me niet inbeelden dat ook maar iemand anders dan ikzelf daar in geïnteresseerd is.

Hoe was 2016 dan wel? 

Voor alle duidelijkheid: het gaat hier om mijn ‘loopjaar’ 2016. Privé gaat alles goed, dankuwel. Maar op loopvlak was 2016 ook een subliem jaar. Eigenlijk mijn beste jaar ooit! Gisteren rondde ik zowaar de kaap van 2016 kilometer in één loopjaar. En dan zijn er nog wel een aantal loopjes gepland, waardoor ik vermoelijk zo ergens rond de 2060 km ga eindigen.
In mijn 16-jarige loopcarrière heb ik dus eindelijk die kaap van 2000 kilometer eens gerond. Dat kunnen we dan ook weer van de bucket list schrappen. 3000 kilometer zal me alleszins nooit lukken, toch niet met een fulltime job en een gezinnetje dat prioriteit krijgt.

En dan te denken dat ik in 2016 niet veel zou gaan lopen. Ik had me voor geen enkele wedstrijd ingeschreven en zou alleen gaan lopen als ik er goesting in had. Oeps.

Wedstrijden/evenementen liep ik uiteindelijk dan toch

En best wel veel als ik het lijstje nu bekijk:

  • in februari was er het moddergeploeter op de Trail des Chevreuils. De modder kwam letterlijk mijn oren uit en de rest van het jaar heb ik modderloopjes vermeden. Het trauma zit nog altijd diep…WP_20160221_11_17_58_Pro
  • in maart deed ik de Winterjogging mee van de Heidejoggers, het clubje waar ik sinds begin dit jaar quasi elk weekend mee ga trainen. In mijn vertrouwde Domein van Hofstade, altijd genieten daar.
  • in april trok ik met een paar van die Heidejoggers naar de Titsenjogging, een prachtige loop voor het goede doel, de Klimaatzaak.
  • in mei besloot ik de halve Maasmarathon in Visé mee te doen. De temperaturen werkten wat tegen (te heet), maar met een tempo van 10 km/u was ik dik tevreden.
  • in juni leek het me logisch dat ik dan toch ook maar iets mee deed, om het ritme van één evenement per maand vol te houden. De Trail de la Grimace stond al lang op m’n bucket list, dus voilà. Een fijne ervaring!
  • juli en augustus bleven ‘wedstrijdloos’, maar in september maakte ik dat goed met de Sint Pietersbear Trail. Het pittige parcours van 32 km bleek de ideale voorbereiding voor wat 2 weken later zou volgen.
    .img_1176
  • op 1 oktober liep ik de Kustmarathon van Zeeland mee, m’n 10e marathon. En dat in een jaar waarin ik niks zou doen. Goed bezig, ahum. Pas eind augustus beslist, slechts één deftige voorbereidingsloop (die trail dus). Maar het liep allemaal goed af, zelfs met springtij en kilometerslang ploeteren door de zee.
    img_1209
  • de laatste van dit jaar was dan naar goede gewoonte de ’t Is voor Niks-loop in Geldrop. Een halve marathon binnen de 2 uur om dit geweldige loopjaar af te sluiten.

En dan heb ik het nog niet gehad over de vele gezellige ongedwongen loopjes tussendoor, met de Heidejoggers, met vrienden en gewoon heel alleen (want ook daar kan ik enorm van genieten).

Van 2016 een ‘sabbatjaar’ op loopvlak maken was dus de juiste beslissing. Ongedwongen trainen zonder enige druk, lijkt voor mij de beste manier om gewoon van deze fijne sport te genieten.

2017 wordt wel iets minder ongedwongen, met al een marathon op de planning begin april (Rotterdam). Dit keer hoop ik iets meer voorbereid aan de start te staan, dan het geval was bij de Kustmarathon. Een eerste trailwedstrijd, ter voorbereiding van de marathon, staat al gepland voor binnen een kleine maand!

Rest me enkel nog jullie hele fijne feestdagen toe te wensen, en maak het vooral gezellig in 2017!

2017-is-full-of-possible

 

’t Is voor Niks Geldrop – halve marathon

Zo, de laatste ‘wedstrijd’ van 2016 zit erop en het werd weer die mooie ’t Is voor Niks-loop in Geldrop. Samen met long-time-no-see-loopmaatje Christine en haar mama naar ginder gereden. Christine ging voor de 30 km, de mama voor de 15 km, en ik zat daar mooi middenin met m’n halve marathon. Ter plaatse een vrolijk weerzien met coach Tiny en enkele andere loopmaatjes. Alleen daarvoor is het al de moeite om naar Geldrop af te zakken.

De halve zou ik uiteindelijk toch op m’n eentje aanvatten, maar ik had m’n oortjes bij en weer wat leuke liedjes op m’n Spotify-playlistje gezet. Dat werd dus sowieso genieten, alleen of niet. Suunto op schermpje ‘hartslag’ gezet, zodat ik niet te veel afgeleid zou worden door tempo’s en kilometertijden, maar diep vanbinnen wou ik vandaag toch nog eens die twee-uurs-grens breken. Niet evident op een parcours als dit: veel zand (Natuurgebied Strabrechtse Heide), grotendeels onverhard en wat lastiger beloopbaar, tegen het einde wat kleine heuveltjes en ook twee keer een brug over.

tisvoorniks2

De eerste tien kilometers kon ik mijn hartslag onder de grens van 155 houden. Tegen dan had Nico me bijgebeend, die een vriendin aan het hazen was. Ik besloot aan te haken, maar mijn blaas stak er een stokje voor. Net na de drankpost aan km 10 toch maar even achter een boompje gedoken en toen was Nico natuurlijk gaan vliegen. Het kostte me bijna drie kilometer om het duo weer bij te benen en mijn hartslag zat natuurlijk ver boven die 155. Maar alles voelde prima en de laatste vijf kilometer kon ik nog versnellen en haalde ik alleen maar mensen in. Eerlijk toegegeven, da’s best wel even kicken. Uiteindelijk finishte ik volgens Suunto in 1u58u50sec, maar de afstand was maar 20,9 km. De perfectionist kwam plots in me naar boven en in plaats van op stop te drukken, besloot ik nog even een rondje parking te lopen totdat de afstand wel degelijk 21,1 km was. Juist is juist! De halve marathon gerond in 1u59min56sec, net binnen de twee uur dus. Mission accomplished!

Volgens Suunto moet ik nu 119 uur herstellen, maar dat ga ik toch niet doen hoor. Morgen al eens een zeer traag kort herstelloopje doen. Het gevoel zit goed, dus ik ga nu niet op mijn lui gat zitten de rest van het jaar! Maar wedstrijdjes zitten er niet meer in, daarvoor ontbreekt gewoon de tijd de komende weken. 21 januari ga ik weer op stap, maar daar heb ik het later dan wel eens over.

getoutandrun.jpg

Sint Pietersbear Trail – verslag

Wat een topdag werd het daar in Maastricht!  De Sint Pietersbear Trail was op en top genieten, met ook wel een beetje afzien. De 32,8 km (zelfgemeten afstand) werd bedwongen in 4u14, da’s inclusief een totaal van zo’n tien minuten pauzes aan de drankposten en tussen de maisvelden voor kleine pitstopjes. Bij de start ging ik uit van een tijd van 5 uur, het werd dus zo’n 45 minuten sneller. Tevreden!

Met een afwisselend parcours, waarbij sommige stukken gewoon wow! waren, kon ik nog eens stevig mijn trailhartje ophalen. Singletracks door dichte bossen, veel trappetjes op en af, maar ook af en toe ook wat stukken door open velden. En de start in de groeve was speciaal. Normaal kom je daar niet zo maar in, nu mochten we er een hele toer in rondlopen.

img_1154

Toch een minpuntje: er waren best wel wat stukken asfalt tussendoor, soms echt lange stukken, langsheen dorpskernen en zo. Daar hou ik niet zo van. Maar de stukken natuur die er telkens op volgden, maakten veel goed. Heel lang leek het er op dat ik ruim voor de 4 uur zou eindigen( wat op zich helemaal geen doel was), maar dat idee kon ik tijdens de laatste drie km helemaal opbergen. De zwaarste technische stukken had men in die laatste kilometers gepropt. Met 30 km in de benen, moesten we plots enkele muren opklauteren op handen en voeten. Auw mijn beentjes. Het bordje was niet misplaatst.

IMG_1178.JPG

Ik had net een stevige steile beklimming gedaan, op handen en voeten. Vanaf nu zou het wel beteren, dacht ik. Neen…dat bordje stond daar…paadje indraaien en dan botste ik weer op zo’n muur! En dan nog één. Pfftt… Zo’n dingen maken een trail wel af, het hoort er gewoon bij. Maar op zo’n moment is het wel wat vloeken.

Het lopen ging alleszins veel beter dan verwacht. In het begin kon ik zelfs zonder moeite de hellingen oplopen (en dat zonder enige heuveltraining de voorbije maanden), naarmate de afstand vorderde wandelde ik op de steilere hellingen om m’n krachten te sparen. Dat zorgde er alleszins voor dat ik tot op het einde ben kunnen blijven lopen en zo nog heel wat volk kon inhalen, altijd leuk! Conditioneel zat het zeker top vandaag, enkel mijn benen raakten na een dikke 20 km toch wel wat vermoeid. Normaal zeker, die hellingen zijn ze niet meer zo gewoon en dat weegt dan wel door. Na de finish was het dus strompelen naar m’n auto, ook al voelde ik me voorts niet echt moe. Denk dat ik morgen toch wat stijf ga zijn…

Nog wat bevindingen over de Sint Pieters Bear Trail

De start was pas om 11u30, wat ik een nadeel vond. Ik sukkel dan altijd wat met mijn voeding. M’n ontbijt ligt dan al ettelijke uren achter mij, maar vlak voor de start kan ik moeilijk een hele lunch gaan verorberen. Om 10u arriveerde ik en at toen nog maar een broodje, ook al had ik nog geen honger.

Ook raar: de 32 km was de laatste afstand die startte. Alle kortere afstanden gingen een pak vroeger van start. Meestal is het omgedraaid. Probleem was wel dat daardoor de deelnemers aan de 32 als laatsten arriveerden en geen parkeerplaats meer hadden. Ik vond nog een plekje op zo’n 1,5 km van de startplaats, er kwamen nog veel mensen na mij… Voor de start is zo’n afstand stappen niet erg, maar als je dik 4 uur hebt gelopen…de tocht terug naar de auto was gewoon verschrikkelijk, haha.

De douches heb ik ook niet gevonden,ook al stond ik er volgens een lieve jongen van de organisatie normaal gezien vlakbij geparkeerd. Ach ja. Snel wat droge spullen in de auto aangetrokken en doorgereden. In een wegrestaurant dan wat gegeten, zat ik daar lekker te stinken, maar ik zat wel tussen een massa Anderlechtsupporters die terugkwamen van een match, dus zo erg viel mijn stank niet op, haha.

Maar verder alles dik in orde. Aan de startzone was alles prima geregeld, de bewegwijzering onderweg was top (op één bordje na dat blijkbaar verdwenen was, waardoor ik bijna de weg kwijt geraakte, maar gelukkig door enkele wandelaars geholpen werd), de bevoorradingen waren heel uitgebreid. Niks te klagen dus. En het weer zat nog mee ook! Wat moet een mens nog meer!

Nog enkele foto’s…

Nu toch een paar dagen rusten hoor…

 

Winterjogging Domein van Hofstade

Sinds enkele weken train ik op zondag samen met de Heidejoggers van Zemst. Niet omdat Zemst vlakbij mijn deur ligt, wel omdat die Heidejoggers op zondag altijd verzamelen blazen in ’t Domein van Hofstade. Op zo’n zondag ben ik gewoon eens beginnen meelopen met hen en ’t bleek een gezellige bende. Me lid gemaakt en stilaan begin ik wat gezichten te herkennen (dat heeft wat tijd nodig bij mij). De zondagse duurlopen zijn ondertussen iets om elke week weer naar uit te kijken. Veel leden zijn in training voor langere afstanden à la halve marathon en marathon, dus na de eerste gezamenlijke ronde in het Domein (5 km) zijn er altijd wel gegadigden om er nog een stukje aan te breien. Tof dus.

Die Heidejoggers organiseren ook jaarlijks in maart de Winterjogging. Dit jaar was al mijn 3e of 4e deelname (ben de tel wat kwijt). Op zich lijkt het misschien idioot om startgeld te betalen om 2 rondjes te lopen die ik al wekelijks loop. Maar voor mij is het gewoon ook een manier om die club én een goed doel te steunen en 8 euro is nog niet zo belachelijk veel, in vergelijking met wat andere organisaties durven vragen.

De start was pas om 15u30 voorzien en met dat stralend zonnetje buiten, was ik enorm ongeduldig. Ik wou echt gaan lopen. Rond 14u30 zijn we dan toch maar naar Hofstade getrokken, zodat Seppe daar in de speeltuin zich kon gaan uitleven. Dat zonnetje scheen wel hard, maar verdikke wat was het koud. Vooral de wind was spelbreker. Zelf de tijd dan maar gedood door alvast 2 km te gaan inlopen en me wat zenuwachtig te maken. De start had dan ook wat vertraging, dus ik was echt nogal opgefokt toen we om 15u45 eindelijk op gang werden gefloten.

Ik had totaal geen wedstrijdstrategie. Gewoon gaan en zien wat dat zou opleveren. Het parcours was voor 95% onverhard, met bospaden, stukken met losse kiezel enzovoort, en een venijnig heuveltje halverwege. Geen snel parcours, dus ook niet het terrein om echt 100% te knallen. Ik probeerde zo ergens rond de 11 km/u te blijven en dat lukte op de meeste stukken vrij aardig. De eerste ronde kwam ik door in net geen 28 minuten. Daarna ronde 2 en ik verwachtte een serieuze dip. Die kwam er gelukkig niet. De laatste 2 km kon ik nog wat mensen inhalen die ik al heel de race in m’n vizier had. Dat was wel effe kicken. Uiteindelijk passeerde ik het 10 km-punt (volgens de organisatie) in 54,5 minuten en de finish dan in iets meer dan 55 minuten. Maar volgens Suunto was het in totaal exact 10 km hoor, dus denk dat de organisatie zich wat misrekend heeft ergens. Doet er niet toe alleszins. Ik was blij met dit resultaat, gezien ik al maanden en maanden geen serieuze snelheidstrainingen gedaan heb.

Vandaag de uitslagenlijst toegekregen en blijk ik zowaar derde in mijn categorie (W40). Het Hol van Pluto lag deze keer dus in Hofstade!

Conclusie na gisteren: zo één keer per jaar is ’t wel eens tof om zo te ‘knallen’ (ook al was dit hier nog vrij relatief, ik heb al sneller gelopen op een 10 km), maar geef mij toch maar gewoon een lekker relaxt duurloopje in de natuur hoor. Vind ik veel leuker!

noquote