Halve marathon van Brussel – verslag

Hoe kan je een nieuwe maand beter inzetten dan al lopend en dan nog ineens met een halve marathon! De halve marathon van Brussel stond aanvankelijk helemaal niet op mijn planning. Tot loopmaatje I. eind augustus vroeg of ik haar wou helpen om a) getraind te geraken voor die halve marathon en b) haar ter plekke dan ook mee tot aan de finish te helpen geraken. Altijd bereid tot een vriendendienst, zei ik natuurlijk ja. I. liep op dat moment vlotjes een 5 km. Ik wist dat ze enkele maanden eerder al eens een keertje tot voorbij de 10 km was geraakt en dat ze dus wel wat aankan. Zoniet zou ik haar dat idee al snel weer afgeraden hebben, want op 5 weken jezelf klaarstomen van 5 km naar 21 km is niet niks.

Uit het grote gamma aan schema’s op mijn computer, plukte ik er eentje uit om rustig maar verstandig toch wat op te bouwen tot 17 km twee weken voor de halve marathon. De trainingen verliepen allemaal vlekkeloos en na die 17 km dik twee weken geleden had ik er alle vertrouwen in dat I. klaar was. En ik was ondertussen ook getraind voor mijn marathon de week erop. Hoe dat? Op zondagen trainde ik eerst een stuk alleen, pikte onderweg I. op om dan samen haar lange duurloop te doen en vervolgens deed ik nog een stuk op m’n eentje. Goed voor drie extra lange duurlopen de voorbije weken op zondag die toch heel amusant waren dankzij het stukje gezelschap onderweg.

haas spelen

Afgelopen zondag was het dus van dat: de halve van Brussel, met start aan het Jubelpark. De herinneringen aan de 20 km van Brussel kwamen weer volop boven en dat maakte dat ik er ongelooflijk veel zin in kreeg. Ook I. stond te popelen om eindelijk haar tour de force te doen. Voor ons beiden kon de start er niet snel genoeg komen. Om half 11 haasjewerden we eindelijk in gang geschoten. Ik was haas van dienst en moest een overenthousiaste I. in het begin wat intomen. Brussel is allesbehalve vlak en ik wist wat er ging komen. Dus toch wat op de rem gaan staan, de hellingen en de tunnels op een heel rustig tempo bedwongen en tijdens de afdalingen lieten we ons lekker volop gaan.  Geen enkel moment kende I. een inzinking en dat was voor mij als haas en amateur-coach natuurlijk een plezier om te zien. Na een kleine 15 km kwam de gevreesde Tervurenlaan in beeld en ook die ging I. gezwind

brusselmarathon
jep, dit ben ik

en zonder één momentje stappen al hardlopend op. Eenmaal boven was het nog 4 km tot de finish en dat leek me een goeie moment om de teugels wat te laten vieren. Er kon niks meer mis gaan vanaf dan. Op de muziek in de Jubelpark ging I. wel even wat te voortvarend door en tikten we even richting 12 km/u. Dat leek me iets te heftig, maar eenmaal de Belliardstraat (de laatste helling) voorbij, was het alleen nog maar downhill en liet ik I. het tempo bepalen. Met een laatste adrenalinerush om U tegen te zeggen spurtten we samen de Grote Markt over, namen de laatste twee bochten en vlogen de finishboog onderdoor.

Met een stevige negative split van maar liefst 6 minuten gingen we over de finish in 2u11min (officiële tijd, eigen tijd is meer omdat we te vroeg op de startknop hadden geduwd).

Een schitterend debuut op de halve marathon voor mijn loopmaatje, zo veel is zeker. En voor mij een plezier om te mogen meemaken en het was ook een goeie laatste training voor de marathon die me aanstaande zaterdag te wachten staat.

Oei, nu de marathon

Deze week is voor mij nu een rustweekje. De voorspellingen voor zaterdag zijn maar zozo en ik hoop dat de waterstand van de zee wat beter meevalt dan vorig jaar (toen mocht ik 7 km lang door de zee waden). Ik heb als enige doel te finishen, meer niet. En dan mag het gedaan zijn voor dit jaar, met 3 marathons een meer dan geslaagd jaar. Met enkel nog het jaarlijkse uitstapje naar Geldrop eind november (TisvoorNiks) sluit ik dan een mooi loopjaar af.

 

Advertenties

Toch genieten in putteke winter

Nee, vandaag ging ik niet de deur uit. Het laagje sneeuw op de voetpaden is wel mooi, maar het ijzellaagje erbovenop iets minder…Risico’s nemen met een marathon in ’t vooruitzicht, dat zou maar dom zijn.

Gisterenmiddag trok ik er wel op uit. Ik werkte van thuis uit, was ’s morgens extra vroeg begonnen met werken, zodat ik er onder de middag eventjes een uurtje tussenuit kon. Een temperatuur die enkele graden onder nul lag, witgevroren velden, maar wel een stralend zonnetje…wat een ingrediënten om er een mooi loopje van te maken. Ingeduffeld trok ik op pad en de natuurpracht inspireerde om toch enkele foto’s te schieten met stijfbevroren handen. Genieten tot en met. En zo staan er nu al dik 40 km op de teller van 2017.

 

Blaadjes vertrappelen op de Veluwe

Oktober werd op loopvlak een topmaand met maar liefst 218 kilometer. Toegegeven, ik heb wat ultralopers in mijn kennissenkring zitten die zo’n afstand op nog geen week afleggen, dus die afstand is relatief. Meestal eindig ik rond de 160 km op een maand, dus schrok ik nu toch even bij deze afstand. De komende vier maanden zal het wel een beetje minder worden, want ik ben geen wintermens. Vooral mijn longen protesteren bij te koud weer en dan moet het noodgedwongen wat rustiger. Probleem is wel dat ik al volop met plannen voor 2017 in mijn hoofd zit, dus wordt het toch een wintertje doortrainen op m’n best mogelijke niveau.

Wat alvast helpt om gemotiveerd te blijven, is gewoon eens ergens anders te gaan lopen. Vorige week was het herfstvakantie en we hadden enkele weken geleden voor een prikje nog een huisje kunnen boeken in de Veluwe. Op een boogscheut van het Nationaal Park Hoge Veluwe en zelfs vlak naast een mooi stukje natuurgebied (nou ja, heel de regio is daar gewoon natuurgebied), ligt Landal Rabbit Hill. Een heel tof vakantiepark, met veel te doen voor kinderen, dus onze mini vond het er geweldig vanaf de eerste moment. Zelf gingen we voor een weekje rust en genieten van de mooie natuur en de herfstkleuren. Zaken die je in overvloed vindt in de Veluwe. Het was al een jaar of vier geleden dat we nog in de streek waren geweest, dus het was weer herontdekken tot en met.

We gingen nog eens fietsen met de beroemde witte fietsen in het Nationaal Park. Voor Seppe vonden we nog net één kinderfiets en die kon zich daar in alle veiligheid mee uitleven, weg van het drukke verkeer. Goed voor zo’n 16 km trappen, niet zo veel, maar met een 6-jarige moet je ook niet gaan overdrijven.

Daarnaast ondernamen we nog enkele mooie wandeltochtjes. Eentje liep per ongeluk wat uit de hand. We wilden een korte wandelroute van 3 km doen in het gebied Kootwijkerzand. Maar de info die we vonden was niet zo duidelijk over waar de parking juist was. Gevolg: we stonden op de verkeerde parking en moesten een stukje tot aan het begin van de wandelroute doen. Op de kaart leek dat ‘stukje’ niet zo ver…in werkelijkheid was het zo’n 2,5 km, enkele richting. Eenmaal op de wandelroute besloten we die toch niet meer helemaal te doen, want we moesten nog heel dat eind terug. Zoonlief was het tegen dan natuurlijk al helemaal spuugzat, maar stapte toch dapper voort. Gelukkig maar 🙂 Na net geen 8 km stonden we weer bij de auto, dat was genoeg. De dag erop stapten we trouwens weer bijna 7 km en Seppe ging gezwind weer mee. Hij gaat nog een echte wandelaar worden zo!

Hardlopen in natuurgebied Kootwijkerveen

Natuurlijk had ik ook mijn loopschoenen mee. De eerste training deed ik in het Kootwijkerveen, dat vlak naast ons vakantiepark lag. Na 300 meter stond ik er al en kon ik de afgepijlde route van 5,5 km volgen. Ik had die dag een piramidetraining op m’n schema staan, maar tempo’s maken in een modderig bosrijk gebied leek toch niet zo’n goed idee. Ik zag amper de boomwortels onder het dikke bladerdek, schoof her en der uit in de modder en de stukken mul zand aan het ven maakten tempo maken al helemaal onmogelijk. Na de eerste reeks besloot ik er al een eind aan te maken en nog een 2-tal kilometer gewoon uit te joggen.

De tweede training trok ik naar het Caitwickerzand-gebied, dat ik na 1,5 km bereikte via een fietspad. Daar zou een uitgepijlde route zijn van zo’n 2 km, maar dat bleek niet zo boeiend. Breed geasfalteerd pad, voor rolstoelgebruikers (op zich wel heel nobel natuurlijk). Ik sloeg halverwege een fietspad in met het idee dat dat een lus zou vormen, maar dat bleek een vergissing. Na veel kronkels en bochten was ik compleet mijn gevoel voor richting kwijt en toen ik plots aan de tunnel onder de snelweg stond, besefte ik dat ik veel te ver afgeweken was. Terugkeren en via dezelfde route dan maar terug. Na 10 km was ik weer aan m’n huisje, dus wel een fijne afstand achter de rug.
De laatste dag besloot ik het dan maar veilig te houden en liep ik twee rondjes door het Kootwijkerveen. Goed voor in totaal 11,5 km.

 

De Veluwe…. wat een fijn gebied om te trainen, iets wat ik hier in mijn thuisomgeving wel mis. Maar de (loop)batterijtjes zijn weer helemaal opgeladen om er weer een winter tegenaan te kunnen!

 

Vlot herstel na de marathon, dus plannen maken

Na de Kustmarathon van Zeeland had ik me schrap gezet voor stijve benen, afzien, de trap niet meer afkunnen en vooral lamlendige vermoeidheid. Ik zou ZEKER een week niet lopen! Dat was toch het plan.

De avond na de marathon was ik inderdaad wel moe, maar de volgende dag – op zondag – voelde ik me eigenlijk gewoon…ok. Ik kon zelfs normaal de trap af. Beetje stijf hier en daar, maar het viel beter mee dan verwacht. Die eerste maandag werkte ik van thuis uit en trok ik ’s middags gewoon mijn loopschoenen aan voor een kort herstelloopje. En dat ging gelijk niks, alsof ik helemaal geen marathon had gelopen. Toen loopmaatje I. de dag erop vroeg of ik ’s avonds mee zou lopen, ging ik daar ook direct op in. Het werd een heerlijk tochtje.

De marathon was volledig verteerd en hoppa…dan maar weer gewoon de gebruikelijke 4 x per week lopen dus. Het nadeel van zo’n vlot herstel is dat je overmoedig kan worden. Een mens zou gewoon de week erop weer een marathon gaan lopen! Gelukkig heb ik op dat vlak al uitgebreid de nodige lessen geleerd en houd ik me dus in. Ik ben mijn rampjaar 2008-2009 nog niet vergeten. Toen liep ik een marathon, een 100 km (deels lopend/deels wandelend) en enkele weken later terug een marathon…om vervolgens een jaar lang geblesseerd te zijn. Niet meer van dat. Mijn lichaam stelt zijn grenzen.

Maar de positieve ervaringen van de voorbije weken, doen me natuurlijk wel watertanden naar een vervolg. Ik had me in juni al ingeschreven voor de jaarlijkse loting van de London Marathon. Helaas kreeg ik vandaag het antwoord dat ik ook in 2017 die marathon op m’n buik mag schrijven. Ach ja. Niet getreurd. Ondertussen was ik al lang een alternatief aan het plannen en dat wordt Rotterdam. Die valt in 2017 midden in de paasvakantie, dus kunnen we er een weekje vakantie aan breien ergens in Nederland.

In 2007 liep ik Rotterdam al eens en dat was een memorabele editie. Een week voor de marathon trainden we nog in wintertenue, de dag van de marathon zelf was het om 11u ’s morgens al tegen de 30°C. Heel de organisatie draaide compleet in de soep, er was onvoldoende waterbevoorrading en mensen vielen bij bosjes flauw. De marathon werd toen na 3 uur stilgelegd. Ik liep hem wel uit, omdat ik het geluk had net op het verste punt te zitten en het parcours toch moest vervolgen naar de finish. Maar ik werd wel aangemaand tot wandelen en dat zorgde ervoor dat ik hem nu niet echt op de meest geweldige manier ‘uitliep’. Nu 10 jaar later ook hier eens revanche nemen, dat lijkt me wel wat. Niet voor een supertijd natuurlijk, dat heb ik al lang opgegeven. Wel lekker uitlopen en met een smile finishen, want daar draait het om.

Alvast iets leuks om naar uit te kijken in 2017. Daarnaast plan ik ook wel wat trails, maar het aanbod is tegenwoordig zo groot, dat ik een beetje last van keuzestress heb. Nog een beetje wikken en wegen, maar ik heb nog tijd zat.

nn_rotterdam_marathon_2017
bron: http://www.nnmarathonrotterdam.nl

 

Kustmarathon Zeeland – 10e marathon is binnen

Dan houd ik eens een sabbatjaar op loopvlak, loop ik toch een marathon. De aard van het beestje zeker. Ik had er sinds de Mont Blanc Marathon in 2014 al twee pogingen opzitten om m’n 10e marathon te lopen. Telkens met een ‘Did not finish’ achter mijn naam. Kampenhout – eind 2014 – moest ik opgeven na zo’n 30 km wegens onoverkomelijke maagproblemen. En de Kustmarathon van Zeeland vorig jaar liet me zelfs ietwat getraumatiseerd achter, toen ik na 36 km noodgedwongen moest stoppen met een niercrisis door uitdroging (ook veroorzaakt door maagproblemen). Die Kustmarathon toen was trouwens de reden voor het inlassen van mijn ‘sabbatjaar’ waarbij ik alleen nog maar dingen zou doen ‘op het gevoel’, als lichaam en geest er allebei zin in hebben.

Last-minute beslissing

Toen eind augustus Jacqueline haar startnummer voor Zeeland aanbood wegens blessure, zei mijn buikgevoel me dat ik ervoor moest gaan. De looptrainingen gingen al een paar weken goed en ik had de Sint Pietersbear Trail op m’n planning net 2 weken voor de Kustmarathon. Toch ook heel snel even de mening van Coach Tiny gevraagd, die groen licht gaf. Ik moest er enkel mee rekening houden dat mijn voorbereiding minimaal zou zijn en dat ik die marathon dus best als een lange training beschouw.

De Sint Pietersbear Trail op 18 september werd dus van hoofddoel van het jaar gedegradeerd tot ultieme voorbereiding voor de marathon. Die dag met de rem opgelopen en gelukkig was ik na 2 dagen ook weer helemaal hersteld van de trail. En dan mocht ik ineens al gaan taperen voor de marathon. Nog nooit zo’n relaxte marathonvoorbereiding gehad en ik denk ook niet dat ik ooit al zo uitgerust aan de start van een marathon stond.

Doel = finishen

Gisteren was het dan al zo ver. Voor de start nog uitgebreid kunnen bijpraten met Tiny en om 12u vol vertrouwen gestart. Het plan was om minstens tot aan Vrouwenpolder (19 km) aan een hartslag onder de 150 te lopen, rustig duurtempo dus (normaal zit mijn hartslag dan onder de 140, maar wedstrijdspanning geeft automatisch een hogere hartslag). Zo gezegd zo gedaan. Enkel het eerste stukje strand aan Westenschouwen gaf even een stevige verhoging, mul zand is mijn ding niet.

img_1210
op het strand in Westenschouwen

Daarna even de ‘saaie’ 10 km over de afsluitdijk, niet zo boeiend qua parcours maar wel ideaal om aan een gecontroleerde hartslag te lopen. Toen we aan km 19 in Vrouwenpolder het lange stuk strand opliepen, zat ik in ieder geval nog superfit en genoot ik volop.

Maar dan kwam dat strand hé. Ik switchte de muziek op m’n iphone van ‘rock favorites’ naar een live album van ‘Metallica’, het leek me de ideale soundtrack voor de hel waar ik plots in belandde. Het was springtij en net op het moment dat ik er arriveerde stond het water op zijn hoogtepunt. Er was geen meter beloopbaar en dat 7 km aan een stuk. Het was kiezen tussen enkeldiep wegzakken in het zand of gewoon door het water baggeren. Ik maakte een mix van de twee, maar heb op dat stuk zeker 30 minuten verloren. Jammer, maar ach…het was ook wel lachen hoor. Uiteindelijk had iedereen om mij heen evenveel problemen, liep iedereen te vloeken en te sukkelen. Sommigen trokken schoenen en kousen uit en gingen op hun blote voeten voort. Ik ben al wel natte voeten gewoon van op trails, dus maakte me op dat vlak niet zo veel zorgen. Tegen dat ik van het strand afging had ik wel een kilo zand bij in mijn schoenen steken, maar op de grond gaan zitten, schoenen uittrekken en uitschudden en dan weer aandoen…nee, dat zag ik niet zo zitten. Gewoon voortgaan dus.

M’n spieren hadden stevige klappen gekregen van dat gebagger op het strand en dat voelde ik wel. Vanaf Oostkappelle beginnen dan de duinpaden, met veel hellingen uiteraard. Het mooiste stuk van de marathon. Ik kon tot mijn grote verbazing zonder veel moeite de hellingen op en stak de ene na de andere loper al voorbij. Wow. Natuurlijk kreeg ik weer vleugeltjes en in Domburg, na zo’n 31 km stuwde het publiek me ook weer vooruit. De trappen in Domburg moest ik uiteraard wel stappen en na een km of 35 begonnen mijn benen toch stevig te protesteren. Het gebrek aan training moet zich op een bepaald moment toch eens laten voelen natuurlijk. Conditioneel voelde ik me prima en helemaal niet moe (zelfs m’n hartslag bleef al die tijd vrij goed onder controle), maar m’n benen gaven het na zo’n 37 km quasi helemaal op. Vanaf dan de scherpste hellingen gewoon opgewandeld maar de rest van de tijd toch rustig blijven joggen en de laatste 500 m, met de finish in zicht, kon ik er zowaar nog een sprintje uithalen.

Ik was nog net binnen de 5 uur binnen. Geen toptijd, maar daar zit het springtij toch wel voor iets tussen met een vertraging van zowat 30 minuten. Belangrijkste was die finish halen, tijd was van geen belang.
Na vorig jaar had ik een stevig eitje te pellen met Zeeland en dat is gelukt. En reken maar dat ik volop genoten heb!

img_1212

 

Sint Pietersbear Trail – verslag

Wat een topdag werd het daar in Maastricht!  De Sint Pietersbear Trail was op en top genieten, met ook wel een beetje afzien. De 32,8 km (zelfgemeten afstand) werd bedwongen in 4u14, da’s inclusief een totaal van zo’n tien minuten pauzes aan de drankposten en tussen de maisvelden voor kleine pitstopjes. Bij de start ging ik uit van een tijd van 5 uur, het werd dus zo’n 45 minuten sneller. Tevreden!

Met een afwisselend parcours, waarbij sommige stukken gewoon wow! waren, kon ik nog eens stevig mijn trailhartje ophalen. Singletracks door dichte bossen, veel trappetjes op en af, maar ook af en toe ook wat stukken door open velden. En de start in de groeve was speciaal. Normaal kom je daar niet zo maar in, nu mochten we er een hele toer in rondlopen.

img_1154

Toch een minpuntje: er waren best wel wat stukken asfalt tussendoor, soms echt lange stukken, langsheen dorpskernen en zo. Daar hou ik niet zo van. Maar de stukken natuur die er telkens op volgden, maakten veel goed. Heel lang leek het er op dat ik ruim voor de 4 uur zou eindigen( wat op zich helemaal geen doel was), maar dat idee kon ik tijdens de laatste drie km helemaal opbergen. De zwaarste technische stukken had men in die laatste kilometers gepropt. Met 30 km in de benen, moesten we plots enkele muren opklauteren op handen en voeten. Auw mijn beentjes. Het bordje was niet misplaatst.

IMG_1178.JPG

Ik had net een stevige steile beklimming gedaan, op handen en voeten. Vanaf nu zou het wel beteren, dacht ik. Neen…dat bordje stond daar…paadje indraaien en dan botste ik weer op zo’n muur! En dan nog één. Pfftt… Zo’n dingen maken een trail wel af, het hoort er gewoon bij. Maar op zo’n moment is het wel wat vloeken.

Het lopen ging alleszins veel beter dan verwacht. In het begin kon ik zelfs zonder moeite de hellingen oplopen (en dat zonder enige heuveltraining de voorbije maanden), naarmate de afstand vorderde wandelde ik op de steilere hellingen om m’n krachten te sparen. Dat zorgde er alleszins voor dat ik tot op het einde ben kunnen blijven lopen en zo nog heel wat volk kon inhalen, altijd leuk! Conditioneel zat het zeker top vandaag, enkel mijn benen raakten na een dikke 20 km toch wel wat vermoeid. Normaal zeker, die hellingen zijn ze niet meer zo gewoon en dat weegt dan wel door. Na de finish was het dus strompelen naar m’n auto, ook al voelde ik me voorts niet echt moe. Denk dat ik morgen toch wat stijf ga zijn…

Nog wat bevindingen over de Sint Pieters Bear Trail

De start was pas om 11u30, wat ik een nadeel vond. Ik sukkel dan altijd wat met mijn voeding. M’n ontbijt ligt dan al ettelijke uren achter mij, maar vlak voor de start kan ik moeilijk een hele lunch gaan verorberen. Om 10u arriveerde ik en at toen nog maar een broodje, ook al had ik nog geen honger.

Ook raar: de 32 km was de laatste afstand die startte. Alle kortere afstanden gingen een pak vroeger van start. Meestal is het omgedraaid. Probleem was wel dat daardoor de deelnemers aan de 32 als laatsten arriveerden en geen parkeerplaats meer hadden. Ik vond nog een plekje op zo’n 1,5 km van de startplaats, er kwamen nog veel mensen na mij… Voor de start is zo’n afstand stappen niet erg, maar als je dik 4 uur hebt gelopen…de tocht terug naar de auto was gewoon verschrikkelijk, haha.

De douches heb ik ook niet gevonden,ook al stond ik er volgens een lieve jongen van de organisatie normaal gezien vlakbij geparkeerd. Ach ja. Snel wat droge spullen in de auto aangetrokken en doorgereden. In een wegrestaurant dan wat gegeten, zat ik daar lekker te stinken, maar ik zat wel tussen een massa Anderlechtsupporters die terugkwamen van een match, dus zo erg viel mijn stank niet op, haha.

Maar verder alles dik in orde. Aan de startzone was alles prima geregeld, de bewegwijzering onderweg was top (op één bordje na dat blijkbaar verdwenen was, waardoor ik bijna de weg kwijt geraakte, maar gelukkig door enkele wandelaars geholpen werd), de bevoorradingen waren heel uitgebreid. Niks te klagen dus. En het weer zat nog mee ook! Wat moet een mens nog meer!

Nog enkele foto’s…

Nu toch een paar dagen rusten hoor…

 

Uitkijken naar de Sint Pietersbear Trail

De voorbije weken stonden de trainingen in het teken van één groot doel. Dat doel komt nu heel dicht bij. Zondag 18 september mag ik eindelijk van start op de Sint Pietersbear Trail. 32 km bergje op en bergje af op en rondom de Sint Pietersberg in de buurt van Maastricht.

Ben ik er klaar voor? Ja! Ik kan echt alleen maar tevreden terugblikken op de afgelopen trainingsweken. De laatste drie zondagen liep ik telkens meer dan 20 km (21,5 – 23,5 en 24,2 km om even Pietje Precies te zijn), zonder enige moeite en met nog overschot op ’t einde. Genoeg om me het nodige zelfvertrouwen te geven. Het herstel na die lange duurlopen ging ook telkens probleemloos, zodat ik tijdens de week ook goed mijn trainingen verteerde.

Natuurlijk kan het altijd mislopen de dag zelf. Dus het plan is om rustig te starten en niks te overhaasten. De finish halen is het doel.

Lang genieten

De Sint Pietersbear Trail ziet er een heus pareltje uit. Organisator Raymond Beeren (van Bear Sports) trakteerde ons de voorbije weken op enkele foto’s via zijn Facebook-pagina en oh boy….dit wordt genieten! Gelukkig ga ik lekker rustig lopen, zodat ik me nog langer kan uitleven (en wat fotootjes kan schieten onderweg).

Foto van Raymond Beeren, surf zeker eens naar zijn website voor nog meer trailrun-fun!

sintpietersbergtrail

Zot van Berlijn

Begin dit jaar kregen we het in ons hoofd om eens naar Berlijn te gaan. Het was eigenlijk de schuld van mijn werk die een groepsreis aanbood om eind september met veel collega’s te gaan. Eerst gingen we dat meedoen, tot manlief het internet indook en met een veel goedkopere formule terugkwam. Betere moment om te gaan ook, veel beter gelegen hotel, betere vluchturen. Alles beter dus en 100 euro goedkoper dan via de groepsformule op ’t werk. Vriendin én collega Sandra besloot bij ons mee aan te haken, oma babysit werd ingeschakeld om 4 dagen op Seppe te letten en zo vertrokken we afgelopen vrijdag, met Ryanair jawel, richting Berlijn.

Om half 11 ’s morgens waren we al aan ons hotel dat op een boogscheut van de oude grenspost Checkpoint Charlie lag. Dat gingen we dan maar ineens verkennen.

DSC01746
Het huidige Checkpoint Charlie is eigenlijk een replica en de officieren die tegen betaling poseren met jou, zijn natuurlijk geen echte militairen maar een stel kerels die daar ooit eens voor de grap mee begonnen zijn…

Daarna namen we de hop-on-hop-off-bus. Als citytripper starten wij meestal nogal lui. Eerst effe die bustoer meepikken, zodat we zeker alle highlights te zien krijgen. Ik vind dat sowieso wel handig om op die manier het ‘stadsplan’ in real life voorgeschoteld te krijgen: waar ligt alles, wat zijn de afstanden en wat is zeker de moeite om nadien naar terug te keren. Die hele vrijdagnamiddag hopten we dus op en af en hadden we zo tegen ’s avonds al een voldaan gevoel. Er was zelfs wat tijd geweest om kledij te shoppen en een heuse Berliner Currywurst te eten. Want Berlijn blijkt ook wel een goedkope stad te zijn (goedkoop qua prijzen hé, niet in de negatieve zin), zowel wat eten betreft als kledij en aanverwanten.

Vlak naast Checkpoint Charlie is er een hele tentoonstelling rond de Berlijnse Muur, met ook wat echte stukken muur. Je zit daar natuurlijk ook vlak aan de plek waar de muur liep, waar West overliep in Oost.

DSC01755
en toch ene die nog probeert de muur om te duwen…
DSC01759
in spreidstand over het Oosten en het Westen

Zaterdag pakten we het wat serieuzer aan. Met metroticket in de ene hand en stadsplan in de andere doken we de stad in. Ten noorden van Berlijn, aan metrostation Gesundbrunnen, ligt de Berliner Unterwelten. Een duik in de oude schuilkelders (bunkers) onder de Berlijnse metrostation, dat was ons plan. Maar de vereniging biedt nog andere ondergrondse avonturen aan, check zeker de site. Het bezoek aan de schuilkelders was indrukwekkend. Ik bekijk een metrostation voortaan met heel andere ogen alleszins. Dat we een nogal creepy gids hadden, versterkte heel het verhaal. De Duitse gids sprak perfect Nederlands maar deed rare dingen met zijn handen, zodat we ons perfect konden voorstellen dat hij thuis ook een schuilkelder met iets mindere bedoelingen had. Tja, als je zo onder de grond ronddwaalt, dwalen je gedachten mee de gekste toeren rond.

IMG_0897
beetje rare gids, maar hij kon het wel heel goed uitleggen

De toer door de bunkers duurde anderhalf uur, dus met een stevig hongertje trokken we daarna weer richting centrum, naar de Potsdamer Platz en het Sony Center. Weer lekker cheapo geluncht en daarna de Panorama-toren opgeklommen. Nou ja, met de snelste lift van Europa. 20 seconden later stonden we ‘on top of the world’! Best wel leuk om de stad zo te zien van op een hoger niveau, maar de veiligheidshekken zijn zo hoog geplaatst dat je er toch wel een beetje een gevangenisgevoel van krijgt.

DSC01919
Let me out!

Over gevangenisgevoel gesproken…zondag bezochten we de beruchte Stasi-gevangenis Hohenschönhausen (ik kan het nog altijd niet uitspreken…). Een dikke 20 minuten met de tram en vervolgens een kwartiertje stappen, je moet er wat voor over hebben. Maar oh wat was dit de moeite waard! Op zondagnamiddag kan je er een Engelstalige rondleiding volgen, een absolute must. Na een introductiefilm van een half uurtje (vliegt zo voorbij) krijg je een boeiende trip doorheen de ‘submarine’ (een oude bunker met koude lege donkere cellen) en de ‘moderne’ gevangenis. Onze gids Jan-Paul, die perfect Engels sprak, babbelde 2 uur lang over het regime in de gevangenis, de gruwelijke praktijken van de Stasi en over hoe het (over)leven was in de DDR onder dat Stasi-regime. Toen we met z’n 20 in een cel in de ‘submarine’ werden gestopt kreeg ik het zowaar echt effe benauwd. Niet in te beelden dat mensen dit maandenlang moesten ondergaan (alvorens ze naar een ander strafkamp werden afgevoerd).

IMG_0947
een krak in zijn vak, Jan-Paul weet alles over de Stasi in de voormalige DDR

Over het leven in de DDR vernamen we ook meer in het -eigenlijk ietwat schattige – DDR-museum, dat vlak naast de imposante Berliner Dom ligt. Een interactief museum met veel doe-dingen, maquettes en een nagebouwd appartementje met werkende tv en telefoon. Je kan er ook zelf Stasi-medewerker worden en mensen gaan afluisteren. Ik werd eventjes trabant-fabriek-manager en haalde een target van 700.000 trabantjes op één jaar (hoera!). Maar het boeiendste van al was toch wel het stuk over de naaktloperij in de DDR. Een hele muur werd eraan gewijd en één of andere gek maakte zelfs een meterslange maquette van een naaktstrand.

DSC01957
slechts een mini-stukje van de naaktloperij-maquette in het DDR-museum

Een laatste museum dat we deden (voor niet-museumgangers deden we er dus echt wel veel op deze 4 dagen), was het Mauermuseum vlak naast Checkpoint Charlie. Een beetje een bizar museum. Ooit gestart als perskamer voor de journalisten die nieuwsgierig waren naar het ganse gebeuren bij Checkpoint Charlie, werd het uiteindelijk een verzamelplaats voor alle denkbare informatie rond de Muur en de Koude Oorlog. Dat ene kamertje werden er dus een pak meer en het museum is zelfs na de val van de Muur verder blijven uitbreiden (zo is er nu ook al een kamer gewijd aan 9/11 en de daaropvolgende terreur). Wij waren vooral geïnteresseerd in de drama’s die er rond de Muur gebeurden, de ontsnappingspogingen en zo, en daar kom je echt wel heel veel van te weten in dit museum. Omdat het al ver voorbij 21 uur was en we die dag al zo’n 20 km bijeen hadden gestapt, zijn we na een uurtje wel weer buitengegaan (het museum is sowieso tot 22 uur open). Er is alleszins zo veel info te vinden dat je er ettelijke uren kan ronddwalen in de vele gangen en kamers.

DSC02004
een autootje dat gebruikt werd in een vluchtpoging van Oost naar West

Er is uiteraard nog veel meer te zien in Berlijn. Onze dagen waren goed gevuld van ’s morgens tot ’s avonds. Zo is de Reichstag niet te missen (die zagen we ‘by night’), hangt er een beklemmend sfeertje aan het Holocaustmonument, is de oude luchthaven Tempelhof best wel intrigerend en een voorbeeld voor stadsplanners (bij ons zou zo’n oude luchthaven gewoon volgezet worden met woonblokken, in Berlijn wordt het een park), bulkt de stad van street-art op zowat elke hoek, kom je overal nog vrolijke trabantjes tegen. En wil je hipsters zien in levende lijve dan is Berlijn the place-to-be.

Jep, we werden op die 4 dagen verliefd op Berlijn. De stad is dan ook enorm toegankelijk, er heerst een ontspannen sfeertje, het was er zelfs midden augustus eigenlijk helemaal niet druk. En het is vooral heel betaalbaar. Zo gingen we elke dag wel op restaurant waar we gemiddeld zo’n 12 euro voor een stevige hoofdmaaltijd betaalden. Dat is in België wel wat anders.

Inspiratie voor de bezoekjes ter plekke deden we op door o.m. een kijkje te nemen op http://berlijn-blog.nl/. Een hele informatieve site met praktische tips.

Dit was onze eerste echte buitenlandse citytrip sinds euh…London in 2009 denk ik. We hebben de smaak alleszins weer te pakken. Volgend jaar dus weer eentje. London, Parijs, Amsterdam, Rotterdam, Dublin, Lissabon en Keulen hebben we ooit al eens gehad. Welke stad is echt de moeite? Laat het maar weten!

 

Toch maar eens een doel stellen

Toen ik weer thuis kwam na twee weken Frankrijk, kreeg ik een mailtje van Tiny. Hij vroeg me naar mijn planning voor de komende weken, zodat ie een volgend 6-weken-schema zou kunnen maken. Een blik op de gezinsagenda gaf al snel uitsluitsel: op loopvlak maak ik best niet te veel plannen. Volgepropt met uitstapjes, een festivalletje, een citytrip naar Berlijn komt er ook nog aan. En ja, er zijn wel wat leuke trails in augustus, zoals de Fantômes of die mooie Trailrun der Vlaamse Ardennen die ik vorig jaar liep. Maar dat er nog ergens tussenproppen…neen, dat doe ik mijn gezinnetje dit jaar nu eens niet aan.
Helemaal niets in het vooruitzicht stellen, helpt Tiny ook geen stap vooruit om een enigszins gevarieerd en uitdagend schema op te stellen. Ook voor mijn eigen motivatie voel ik stilaan wel aan dat het nog eens tijd wordt voor iets ‘deftigs’. Ik beleef dan wel een ‘sabbatjaar’ op loopvlak – en dat bevalt me prima – maar diep vanbinnen heb ik toch altijd wel eens een doel nodig om naar toe te werken.
De trailkalender van september er eens bijgekomen en daar vond ik wel iets leuks op terug: de Sint Pieters Bear Trail in Maastricht. 32 km met 700 hoogtemeters, langs o.m. een steengroeve en natuurlijk de mooie natuur in het Nederlandse Limburg.  Snel Tiny ingeseind en enkele dagen later stak er een gloednieuw schema in m’n mailbox.
Met dat doel in het achterhoofd merk ik een stevige stijging in motivatie om erin te vliegen. Soms moet ik wat puzzelen om de trainingen gedaan te krijgen. De voorbije 2 weken kon ik maar 3 x per week m’n loopschoenen aantrekken in plaats van de gebruikelijke 4 x. Maar die 3 trainingen waren wel telkens pareltjes, al zeg ik het zelf. Met pittige snelheidsprikkels één keer per week en een lange duurloop op zondag, die ik de voorbije weken ook telkens grotendeels of zelfs volledig in aangenaam gezelschap kon doen.  De laatste dag van juli liep ik zo per ongeluk zelfs een halve marathon. Tja, als het gezelschap zo leuk is, dan wordt het al wel eens wat langer. Bij de nieuwe joggingclub waar ik me begin dit jaar heb lid gemaakt, vond ik alleszins enkele kompanen die hetzelfde loopritme hanteren en ook wel eens graag tot een 20 km trainen. Voor mij een verademing om weer eens niet echt elke training alleen te moeten afwerken.
De komende twee weken wordt het nog altijd wat puzzelen om mooi mijn schema te kunnen afwerken, maar dan komt stilaan de getrouwe routine weer in ons leven. Vooral onze kleine is al zwaar aan het aftellen naar 1 september. Die wil al sinds half juli terug naar school. Ik neem niet zo graag afscheid van de zomer, maar met een kleuter scholier in huis, kan de grote vakantie eigenlijk niet snel genoeg voorbij zijn…

Het grote verdwaalbos op Ile d’Oleron

Dat het even wat stiller is geweest hier, valt niet te ontkennen. Twee redenen: na de Trail de la Grimace viel ik even in een serieuze dip. Ik kreeg last van een acute ontsteking in mijn schouder en bovenarm en moest een weekje zware medicatie nemen. Die medicatie had stevig invloed op m’n looptrainingen. Ik was doodmoe en loom en m’n vochthuishouding lag overhoop. Even gas teruggenomen en enkel wat korte rustige loopjes gedaan zonder overdrijven. Toen ik er weer wat bovenop kwam, was het tijd om op vakantie te vertrekken. Omdat dan het gezin op de eerste plaats komt, had ik geen al te ambitieuze plannen gemaakt wat lopen op vakantie betreft.

Onze bestemming dit jaar was opnieuw Frankrijk. Ondanks terreurdreigingen en wilde stakingen lieten we ons niet uit het lood slagen. Ile d’Oleron leek ons nu ook niet de plek van de grote massa’s, maar vooral een relaxed slaperig schiereiland dat enkel in de zomermaanden wat heropleeft. En onze analyse bleek correct. Het werd dan ook een heerlijke rustvakantie, chillen van ’s morgens tot ’s avonds. Best wel wat uitstapjes gedaan hoor – we zijn nog altijd geen strandliggers die van ’s morgens tot ’s avonds liggen om te draaien op een strandhanddoek. Kleine man Seppe genoot elke dag van het zwembad, dat moeten we altijd wel in de dagplanning opnemen.
Ik verjaar dan nog op de Franse feestdag ook, die dit jaar helaas wel heel grof ontsierd werd door de gebeurtenissen in Nice. Gelukkig zaten wij daar mijlenver vanaf, maar dat het ook op onze camping als een bom (excuses voor de beeldspraak) insloeg, valt wel te begrijpen.

Fôret Dominiale des Saumonards

Maar dat trainen dus. Ik had op Google Maps gezien dat pal naast onze camping in Boyardville een groot woud lag, le Fôret Dominiale des Saumonards. Mijn eerste loopje trok ik natuurlijk direct naar daar. Meestal heb ik een goed oriëntatievermogen. Niet in dat woud. Ik doopte het na die eerste training dan ook om tot ‘het grote verdwaalbos’. Mijn plan was om een korte training van 5 km te doen. Maar na 4 km bleek ik compleet verdwaald te zijn. Ik vond een weg uit het woud, maar herkende de omgeving totaal niet (we waren er nog maar 2 dagen, dus best wel normaal). Gelukkig heb ik een ‘terug-naar-start’-navigatiefunctie op m’n Suunto. Had dat nog nooit gebruikt, maar er moet voor alles eens een eerste keer zijn.

De navigatiefunctie opgezet en hoera, ik bleek in vogelvlucht slechts 1,6 km van m’n startpunt verwijderd te zijn. In vogelvlucht hé…. Zo goed mogelijk de windrichting proberen volgen die de Suunto aangaf, waardoor ik uiteindelijk 4 km later terug aan mijn startpunt stond. Dat loopje van 5 km bleek 9 km geworden te zijn.

De keren erop besloot ik dus al telkens na zo’n 3 km de navigatiefunctie al op te zetten, waardoor ik steeds beter het grote verdwaalbos kon verkennen. Heerlijke plek om te trainen alleszins. Ik hield het wel telkens bij kortere loopjes. Enkel op mijn verjaardag werd het een training van 10 km, waarvan 4 km via het strand. In totaal ging ik 5 x trainen daar, beter iets dan niets.

foret saumonards
plaatje van een 7 km-training

Terug op vertrouwd terrein

Sinds zaterdag staan we met onze voeten weer terug op eigen bodem. Zondag met veel goede moed mijn trainingsschema er weer bijgenomen. Voor die dag stond er 1u30 op het programma en op 5 minuutjes na (omdat ik weer thuis voor m’n deur stond) kon ik dat probleemloos afwerken. Dinsdag in de ochtendhitte een eerste snelheidstraining sinds eeuwen afgewerkt, ook zonder problemen. Het lijkt erop dat de dip dus weer achter mij ligt. Waar vakantie al niet goed voor is!