Great Breweries Marathon – verslag van een helletocht

Zo, marathon nr 12 is binnen. Geen PR deze keer, toch niet wat tijd betreft. Qua lopen in de hitte wel een PR. Coach Tiny mailde vrijdag nog dat ik wel wat gewoon ben qua hitte, gezien de marathon van Rotterdam destijds in 2007 (27° in de schaduw). Ok, in 2007 was het echt heet daar in Rotterdam. Doe daar nu nog een paar graden bij en dat waren de omstandigheden van vandaag.

Warme start

Al voor de start was het aardig warm. De plannen om potten te breken borg ik dus al voor de start weer op. Gewoon op hartslag lopen (toch zo lang mogelijk), geen zotte dingen doen en goed naar mijn lichaam luisteren, dat was mijn opdracht aan mezelf.

Vooraf was het trouwens een heel leuk weerzien met enkele loopvriendjes en dankzij maatje Kristof leerde ik ook enkele mensen van het Keep On Running-groepje kennen. Uiteindelijk moest ik me nog bijna gaan reppen naar de start, omdat ik het te druk had met babbelen.

IMG_2085
met zo’n 900 aan de start

Soit, om 9u15 gaf de burgemeester het startschot en gingen we op weg.

De eerste kilometers wilden m’n benen niet zo goed mee van start en na 1,5 km moest ik al even achter een boom voor een plaspauze. Geen goeie start dus. Maar m’n hartslag was wel ok en m’n tempo lag lekker (zo’n 10,5 km/u). Mijn benen waren na de plaspauze plots ook beter gezind en voilà…eindelijk was ik goed op dreef.

Stilaan richting uitdroging en oververhitting

Na zo’n 10 km kwamen we in de eerste brouwerij, die van de Palm. Joepie, dixies daar, want ik moest weer plassen. Tja, de warmte liet zich echt wel voelen, dus ik dronk gelijk gek. Niet alles werd door m’n lijf vastgehouden blijkbaar. Voor alle veiligheid een gelletje genomen, kwestie van ook wat voedingsstoffen binnen te krijgen. M’n hartslag begon stilaan steeds tegen m’n zelf-opgelegde bovengrens te hangen en na 15 km was het stilaan om zeep. Ik wou tot minstens 25 km aan een hartslag van zo’n 155 lopen, maar hij ging plots al ruim over de 160. Tempo wat geminderd en hartslag ging mee naar beneden. Er kwamen gelukkig enkele schaduwstukjes en dat hielp om die hartslag terug wat onder controle te krijgen. Maar enkele kilometers later ging het weer keihard omhoog en moest ik dat idee van dat lopen op hartslag laten varen. Mijn benen voelden nog wel goed aan en ik kon vlotjes een tempo van rond de 10 km/u aanhouden.

Rond km 27 gingen we door de brouwerij van de Kwak en de Karmeliet. Daar nam ik terug een gelletje (nummer 3 ondertussen) met veel water en dat bekwam me heel slecht. Ik werd zo misselijk als wat. Eventjes een stukje gewandeld tot de misselijkheid wegging en dan kon ik gelukkig weer lopen.

Het 30 km-punt rondde ik in ongeveer 3 uur, dus dat was helemaal niet zo slecht onder deze omstandigheden. Maar stilaan begon er iets grondig mis te lopen. Ik begon me steeds vaker misselijk te voelen, zelfs na het drinken van gewoon wat water. Maar uiteraard bleef ik wel water drinken, de misselijkheid liet ik wegebben door wat te wandelen. Maar de wandelpauzes werden er uiteindelijk meer en meer, omdat ik duidelijk last van uitdroging en oververhitting begon te krijgen. Ik kreeg soms wat kouderillingen, kreeg last van steken en rugpijn (nieren). Gelukkig niet zodanig erg dat ik moest overwegen van te stoppen. Wel moest ik gewoon verstandig zijn en naar mijn lichaam luisteren. Dus wandelde ik geregeld, telkens een 100 à 200 m om vervolgens weer een halve tot hele kilometer rustig te joggen. De kilometers gingen zo ook voort en ik troostte me met de gedachte dat zowat iedereen rondom mij dezelfde tactiek aan het toepassen was om de finish te halen.

Finish gehaald

Uiteindelijk haalde ik de finish (aan de Duvel-brouwerij) in 4u27, dus eigenlijk nog helemaal niet zo slecht. Die laatste 12 km heb ik uiteraard heel veel tijd verloren, maar dat is maar zo. Ik vreesde compleet te gaan instorten aan de finish, maar dat is niet gebeurd. Onmiddellijk heel veel AA-drink gedronken, water en cola. Ik kreeg een stevige kramp in m’n kuit, maar had geconcentreerd magnesium-poeder bij en na een flesje water met dat poeder gedronken te hebben, voelde ik me snel wat beter.

IMG_2086
check de medaille in de vorm van een kurkentrekker

Aan de finish was een heus festivaldorp opgebouwd waar de sfeer supergezellig was. Van iedereen hoorde je dezelfde verhalen: te warm, moeilijk gehad, moeten wandelen. Maar iedereen was tot aan de finish geraakt en dat is in deze omstandigheden een prestatie van formaat.

Fijne marathon

Mijn indrukken van deze Great Breweries Marathon zijn alleszins heel positief. We geraakten vlot tot aan de startlocatie (we waren vroeg aan de parking van Pfizer, waar we direct op een shuttlebus konden stappen). Nummer afhalen, zak afgeven enz…ging heel vlotjes en er waren enorm veel toiletten voorzien, altijd handig als je wat gespannen staat.

Er was enorm veel bevoorrading langsheen het mooie afwisselende parcours (voor zover ik er echt op gelet heb, dat was tegen het einde wat minder). Heel veel mensen zaten in hun voortuintjes mee te genieten van al die lopers die passeerden, er waren ook wat stukken in de natuur (ook onverharde paden).

Een minpuntje vond ik de meefietsers. Ik heb er alle begrip voor dat supporters willen meefietsen (ik heb het zelf ook al gedaan hoor), maar er waren lopers die heel hun familie (mama of papa + de twee tot drie kinderen) bij hun hadden fietsen. Te veel is te veel. Ik moest af en toe tussen fietsers beginnen slalommen en er was er zelfs ene die mij met zijn belletje uit de weg maande. Euh….ik doe de wedstrijd wel mee hé! Dus daar zou de organisatie toch wat grenzen mogen stellen.

Aan de finish was het dan weer een supergezellige boel, met een heus dorpje, waar je nog wat kon nagenieten en wat eten en drinken.

En moet het gezegd: naast drie gratis biertjes of frisdrank ter plaatse, krijg je nog een topcadeau mee naar huis. Een bierpakket met maar liefst 6 flessen bier. Niet dat ik dat drink, maar manlief was content toen ik daar mee thuiskwam.

IMG_2087

 

 

Klaar voor een Du(i)veltje

De 20 km van Brussel liggen alweer bijna 3 weken achter ons en het herstel verliep heel vlot. Geen stijfheid achteraf, wel een stiekem gevoel van trots want ik bleek de eerste dame geworden te zijn van het team van ’t werk, wooho! Ok, we waren maar met 3 dames tussen een hele bende mannen, maar toch. Het gebeurt niet vaak dat ik eens eerst eindig in een loopevenement.

Blauw blauw blauw

De voorbije weken deed ik gewoon wat onderhoudende trainingen. Zoonlief werd 7 begin juni en dat vergde wat feestelijkheden, waardoor ik wat moeite had om de nodige trainingen er nog tussengeperst te krijgen. En vorige week ging ik voor de eerste keer in mijn leven eens paintballen. Gevolg daarvan zijn drie fameuze blauwe plekken van elk zo’n 5 cm doorsnede, die ondertussen al alle kleuren van de regenboog gezien hebben. Ik vreesde even problemen met het lopen, maar een testje dinsdag lukte gelukkig zonder problemen.

paintball

Great Breweries Marathon

Komende zondag staat er iets van een heel ander kaliber op de planning: de Great Breweries Marathon! En laat het ook deze keer nog eens lekker tropisch warm worden, met temperaturen tot tegen de 30°C. Een groot deel van het parcours is dan ook nog in open terrein met de zon volop boven onze snoet, dus dat wordt puffen!
De start is om 9u15 ’s morgens met hopelijk nog heel eventjes wat frissere temperaturen dan, maar lang zal dat niet duren zeker.

weather

Tactiek wordt krak dezelfde als bij Rotterdam: hartslagmeter aan en gaan! Met de nodige zelfdiscipline bij in mijn rugzakje, kwestie van niet al van bij aanvang in het rood te gaan lopen, moet het wel lukken om die finish aan de Duvel-brouwerij te halen. Ik zal wel moeten, want manlief verwacht een bierpakket bij thuiskomst, aiai.

running and beer
bron: http://www.drinkingcolorado.com/news/running_for_beer.php

 

The one and only

Het leven kabbelt rustig voort ten huize Onehappyjogger, ware het niet dat er elk weekend de nodige gezinsdrukte gepland stond en de komende weken nog gepland staat. Tijd om te bloggen is dan met momenten ver te zoeken. Maar kijk, ik waag me er vandaag nog eens aan.

Naast (familie-)etentjes, uitstapjes en allerhande druk gedoe, blijf ik dapper trainen. Hoe het weeral in mij opkwam om over minder dan een maand een marathon te lopen, wie zal het zeggen. Af en toe vervloek ik mezelf dat ik dat besluit nam (maar geen nood, op andere momenten kijk ik er ook ongelooflijk naar uit). Ook al ben ik niet van plan serieus potten te breken op de Great Breweries Marathon, ik wil er ook geen mal figuur slaan en de helft van die 42,195 km moeten wandelen. Dus deed ik afgelopen zondag de enige dertiger die ik voor deze marathon kon en zou trainen.

slecht moment

Wat ik niet had ingecalculeerd: de avond voor die extra lange training stond er een familie-etentje gepland voor schoonpapa zijn verjaardag. Zo’n all-you-can-eat-wok-restaurant. Het was superlekker, maar resulteerde ook in complete overdaad. De volgende ochtend rolde ik letterlijk om 7u uit bed om een uurtje later op stap te trekken. Ik had er best wel zin in, ware het niet dat mijn spijsvertering nog compleet overhoop lag. Ik kan je garanderen: da’s niet plezant!

Ik had een lange route uitgestippeld (dezelfde die ik begin maart al eens liep ter voorbereiding van de marathon van Rotterdam), een mooie toer die me langsheen dorpjes met hyperkorte namen leidde (Perk en Berg), maar me ook langs bloemige weilanden in Vilvoorde liet passeren (zie foto bovenaan) en via Elewijt en Schiplaken weer naar huis leidde. Onderweg was het dus de buikpijn met momenten wat verbijten en ik was letterlijk door het dolle heen toen ik in Elewijt langs de start van een georganiseerde wandeltocht passeerde en daar in de cafetaria van de sporthal even van de sanitaire voorzieningen kon profiteren. Pfew! Van daaruit was het nog 9 km huiswaarts en na een goeie 30 km stond ik weer aan mijn voordeur. Opdracht geslaagd, de one and only 30’er in the pocket!

IMG_1952
schietgebedje doen onderwerg in Perk

20 km van Brussel

Volgende zondag staat er een uitdaging van een ander kaliber op de planning. Ten eerste op een doods uur op zondagochtend met de trein vanuit Boortmeerbeek in Brussel geraken. Dat wordt al een uitdaging. Dan daar een schoolgebouw in een compleet onbekende buurt vinden waar we onthaald worden door de toffe bende van Dokters van de Wereld. Samen met wat collega’s ga ik dan de 20 km van Brussel in tropische temperaturen tot 32°C lopen. En we mogen van de organisatie geen camelbak of ander type drankrugzakje meenemen….want in zo’n mini-rugzakje met waterzak kan je blijkbaar ook bommen en een kalashnikov kwijt. Aiai. Gelukkig heb ik mijn handheld-drinkfles waar een halve liter water in kan. Zeker onvoldoende met zo’n hitte. Hopelijk wordt er voldoende bevoorrading voorzien en het zal met die massa mensen ook wel drummen worden aan de drankposten. Spannend! Ik ga alleszins niet voor een supertijd, maar wel voor gezond uitlopen gelet op de omstandigheden.

 

Als het kriebelt…

Een kleine twee weken geleden schreef ik al dat ik nu al zin had in een volgende marathon. En het bleef maar kriebelen. Ik wilde echt niet nog een half jaar wachten tot de Kustmarathon van Zeeland. De marathon van Antwerpen lukte echt niet, maar ik zag op diverse plekken en onder enkele loopvriendjes ook heel veel buzz opduiken over de Great Breweries Marathon in juni, met start en finish aan de Duvel-brouwerij in Puurs.

De gezinsagenda er eens bijgenomen, die de komende weken eigenlijk overvol staat (zelfs de 20 km van Brussel moet ik er proberen rap rap tussen te wringen). Maar kijk: de enige vrije zondag die nog overbleef tussen nu en onze vakantie is toch wel zondag 18 juni zeker – de dag van de Great Breweries. Hoera! Bij clubgenoot K. klopte ik snel aan om een lift voor die dag te regelen (hij loopt er ook mee), manlief kunnen overtuigen met een bierpakket (want dat krijgen de deelnemers als prijs mee) en toch ook maar even groen licht gevraagd bij Coach Tiny (en het werd groen!) en dan… tja…geen excuus meer, gewoon inschrijven! Dat je bij de inschrijving ook nog eens een Hart voor ALS kan steunen, motiveerde me nog extra. Natuurlijk doneerde ik dat kleine beetje extra.

Doelen bijstellen

De 20 km van Brussel wordt bijgevolg wel een goeie trainingsloop en geen wedstrijd waarin ik voluit zal gaan. En echt veel lange duurlopen krijg ik de komende weken niet ingepland. Het doel van de Great Breweries is geen nieuw PR, laat dat duidelijk wezen. Bedoeling is van in gezelschap te lopen en gezellig te babbelen. De basisconditie is er en op een rustig tempo en aan een gecontroleerde hartslag zal het wel lukken.

weer wat langer

Op mijn schema stonden voor deze periode geen superlange trainingen, want mijn doel was de 20 km van Brussel. Maar het groene licht van Tiny ging ook gepaard met de melding dat het op zondagen in mei dan ook wel weer wat langer mag. Tot 2,5 uur krijg ik alleszins wel ingepland en ik ga toch één dertiger proberen (dat wordt dan wel eens supervroeg opstaan, een mens moet er iets voor over hebben). De goesting is er, het zou jammer zijn aan die lokroep geen gevolg te geven.

Vanmorgen liep ik alvast 2u16min bij elkaar, goed voor 21,6 km. Zonder problemen, zonder pijntjes. Alvast mentaal een opsteker. De weg naar den Duvel is ingezet!

beerruns

Marathon Rotterdam – verslag

Zo, hij zit erop! Zondag liep ik mijn elfde marathon uit en wat voor één! In 2007 liep ik in Rotterdam mijn tweede marathon in extreem hete omstandigheden. Nu tien jaar later wou ik er revanche nemen en volop gaan voor een ‘snellere’ marathon (dat snel is bij mij nog altijd slakkentempo hoor). Ware het niet dat het ook deze keer weer zo’n warme dag werd. Alsof de duivel zich ermee gemoeid had! Maar niet getreurd, ondanks de omstandigheden werd het een topdag en zit ik nu, de volgende morgen, met pijnlijke spieren en een vermoeid gevoel, nog volop na te genieten.

wave 4

Sinds 2007 is er best wel wat veranderd in Rotterdam. Kon ik toen een half uurtje voor de start gewoon ergens op de Coolsingel in een startvak gaan staan met zicht op Lee Towers (die er elk jaar ‘You’ll never walk alone’ komt zingen), werd ik deze keer toegewezen aan een startwave. Ik had de pech te belanden in wave 4. Pech, omdat er daar geen pacers voor 4 uur zouden zijn en stiekem droomde ik ervan om deze tijd eens te halen. Nog eens pech omdat wave 4 pas om 10u30 zou starten en als ze zo’n warm weer voorspellen dan is het wel fijner om echt zo vroeg mogelijk te kunnen starten.

IMG_1798
gespot in het startvak – een marathon lopen op klompen, zo kan het ook…

Ach ja, het is wat het is natuurlijk. Loopmaatjes Koen en Nico, die ik ’s morgens vroeg om 7u op P+R Slinge terugvond, bleken in wave 5 geplaatst te zijn, nog verder dus.
En er was wel één voordeel aan die verre wave: ik heb heel de marathon lang mensen voorbijgestoken, wat mentaal best een opsteker is (maar ook wel zijn nadelen heeft, lees maar verder).

op hartslag

Sowieso had ik het plan opgevat om deze marathon op hartslag te lopen. Op training had ik dat al een paar keer geoefend en met die ‘marathonhartslag’ leek een tijd van 4 uur wel haalbaar (in ideale omstandigheden uiteraard). Bij de sporttesten eind februari kreeg ik als advies mee om de eerste 20 km tussen 150 en 155 te gaan, tussen 20 en 35 tot 160 hartslag en daarna – als het gevoel nog goedzit – de hartslag los te laten en gewoon tot het uiterste te gaan. Dat in combinatie met voldoende drinken en koolhydraten aanvullen onderweg, zou het recept moeten zijn voor een geslaagde marathon. Opdracht duidelijk? Gaan dan maar!

druk – drukker – drukst

Op hartslag lopen is op zich niet zo moeilijk, maar er zijn wel wat factoren die de boel verstoren. Zo kwam er de Erasmusbrug (verdorie wat een klim), wat verder een tunnel en dan nog eens die brug (na 27 km) en een tunnel. Daarnaast begon na een uurtje de temperatuur echt wel serieus de hoogte in te gaan.

En dan was er nog al dat volk. Doordat ik best wel een goed tempo kon aanhouden (zo rond de 5:40 min/km) haalde ik constant volk in tot ik op de traagste groep van wave 3 stuitte (die 10 minuten eerder waren gestart). Groepjes mensen die heel de weg versperden waardoor ik me erdoor moest wringen, slalommen, vertragen, weer versnellen en dat zowat de hele tijd tot aan het einde. Met al dat gewriemel, wriemelde mijn hartslag vrolijk mee in alle richtingen. Pfoe. Op dat vlak is Rotterdam me dus wel wat te druk geworden. Maar die drukte maakt het ook wel ongelooflijk gezellig en de sfeer – dankzij honderdduizenden supporters – is er top en maakt deze marathon gewoon tot een waar loopfeest en dat maakt veel goeds!

Tijd verliezen (of net winnen?)

Na 10 km stond mijn blaas op springen en moest ik een dixie induiken (die was gelukkig vrij). Minuutje verloren dus, maar ik dacht er niet aan om dat met een sprint weer in te halen. En ook verloor ik wat tijd aan elke drankpost, want drinken was primordiaal met dit weer. Ik had dan wel mijn watrugzakje bij, dat gewicht slonk ook zienderogen. Ik leek wel continu dorst te hebben. Die waterrugzak was leeg tegen het einde en aan elke drankpost dronk ik een volledige beker uit. Het zorgde ervoor dat ik niet zoals vele anderen met spierkrampen of compleet uitgedroogd en leeg aan de kant belandde. Ik verloor dan wel wat tijd met aan elke post even te stoppen, uiteindelijk heb ik er zeker ook heel wat tijd mee gewonnen door niet compleet in te storten door vochtverlies (of zoals in 2015 in Zeeland met een niercrisis te moeten opgeven op 36 km…).

Van coach Tiny had ik vrijdag nog het advies gekregen om ook op tijd  te beginnen met koolhydraten nemen. Door de warmte verbruikt je lijf meer van die belangrijke brandstof. Normaal start ik pas na zo’n 13 km met een eerste gelletje, nu deed ik dat na 10 km en dan weer terug om de 6 à 7 km. Die tactiek bleek goed, want ben geen enkele man met de hamer tegengekomen.

Vlak gelopen en PR gesneuveld

Van de theorie praktijk maken, leidde uiteindelijk tot een quasi perfect gelopen marathon. Elke vijf kilometer liep ik aan quasi hetzelfde gemiddelde tempo, mijn benen bleven gewoon doen wat ze moesten doen (geen verzuring, geen krampen, enkel op het einde het normale vermoeide gevoel), en mijn hartslag is enkel in de laatste kilometer over het omslagpunt gegaan.
rotterdam

Wat kan ik dan nog meer zeggen dan dat ik supercontent ben? Oh ja, dat mijn PR compleet aan diggelen is gelopen natuurlijk! De 4 uur-grens heb ik niet gesloopt, maar mijn PR wel, met maar liefst 10 minuten. Het vorige (4u16) dateerde dan ook al van 2008 (Keulen), dus het werd wel eens hoog tijd! Hier zit een blije meid!

En dan nu even enkele dagen rust en nog genieten van onze vakantie in Zeeland. Volgende halte in mijn hardloopavontuur wordt de 20 km van Brussel, een eitje vergeleken met Rotterdam 😉

IMG_1799

 

 

Laat maar komen!

Zo, nog twee nachtjes slapen en dan mag ik eindelijk aan de slag in Rotterdam. En dat ik er klaar voor ben! Het taperen verliep gelukkig zonder al te veel hindernissen. Geen al te cranky humeur, zeurende pijntjes en opgeblazen gevoel. Enkel een lichte verkoudheid vorige week dreigde heel eventjes roet in het eten te gooien, maar na twee dagen had ik dat koutje weer van me kunnen afschudden. Oef.

Heb dus braaf alle (kortere) trainingen nog kunnen afwerken, waarbij de allerlaatste kilometers gisteren werden afgehaspeld. Net voor mijn allerlaatste kilometer klonk net Eye of the Tiger door m’n oortjes en tja…heb me toch even een Rocky’tje gedaan. Visualisatie helpt soms wel hé.

giphy

Op de gebruikelijke Facebook-fora regent het ondertussen paniekberichtjes over de voorspelde ‘hitte’ aanstaande zondag. Nou…zo erg als in 2007 zal het wel niet worden. Toen trainden we een week voor de marathon nog volop in wintertenue en was het op de dag van de marathon bij de start tegen de 27°C. Met heel veel chaos tot gevolg.
Ik maak me dus niet zo veel zorgen over die 21°C in de namiddag, te meer omdat de start nog in wat koelere temperaturen zal zijn. En met voldoende drinken en gelletjes bij de hand, komt dat wel goed.

Morgen alvast even met het gezinnetje naar Rotterdam om de boel te verkennen en startnummer op te halen. Zondag dan op mijn eentje naar daar, maar al aan de parking afgesproken, dus een eenzaam dagje wordt het zeker niet. Heb er vooral veel zin in en hopelijk helpt die mindset voor een geslaagde marathon!

Tot zondag of maandag voor een verslagje!

letsdothis

’t Zit er op (oef)

Typisch aan een marathonvoorbereiding is dat er op een bepaald moment wat trainingsmoeheid kan optreden. Dat punt heb ik nu bereikt. Maar geen paniek, het hoort erbij. Het is wel een probleem als die moeheid al optreedt een zestal weken voor de marathon. Maar bij mij komt het op het meest ideale moment denkbaar: twee weken voor de marathon. Gelukkig mag ik nu ‘stoppen’ met trainen en beginnen taperen, ofte mijn lichaam weer tot rust brengen zodat ik over twee weken volledig los kan gaan.

De laatste lange

Vandaag stond de laatste ‘lange’ op het schema. Normaal moest ik nog drie uur m’n spieren geselen, maar dat is net niet gelukt. Ik was te moe. Niet alleen de overgang naar het zomeruur hakte er wat in vanmorgen, ik lag er ook nogal laat in vannacht na een gezellig avondje uit met wat wijn en ongezonde snacks. Die combinatie lag stevig op m’n maag vanmorgen met als extra sauske de vermoeidheid en het vroege uur en tja…het liep niet lekker. Bah. Gelukkig moest het allemaal niet zo strikt vandaag.

Na acht kilometer harken kwam ik gelukkig m’n clubgenoten tegen in ’t Domein van Hofstade en had ik al snel een babbel aan K. die me tien kilometer lang vergezelde doorheen het Domein. Daarna nog een zevental kilometer naar huis hobbelen en kijk…ik had er toch mooi 25 km opzitten, in zo’n 2u40 minuten. Dus toch bijna die drie uur gehaald, een goeie afsluiter voor deze intense trainingsperiode.

Nu dus twee weken uitbollen. Natuurlijk blijf ik wel lopen, maar qua kilometers neem ik stevig wat gas terug, kwestie van goed uitgerust in Rotterdam aan de start te staan op 9 april. Nu op dit moment kijk ik uit naar die twee weken ‘rust’, maar elke marathonloper weet ook dat over een weekje ik in de taperinghel zal beland zijn en dus niet te genieten zal zijn. Toch leuk hé, dat marathonlopen…

taperingrunner

Trail de la Primavera (Andenne) – verslag

Met nog drie weken te gaan tot de marathon van Rotterdam, stond vandaag dé ultieme training op de planning. Omdat ik vorig jaar twee weken voor de marathon van Zeeland een trail als voorbereiding had gedaan, wat toen prima beviel, leek me dat nu ook een supergoed idee. De Trail de la Primavera in Andenne leek me wel een goeie keuze met 30 km als afstand (naast een 10 km, 20 km én 65 km voor de zotten).

Echt alle toeters en bellen

Toegegeven, ik had misschien beter die trail eerst op voorhand wat beter bestudeerd, zodat ik wist wat met te wachten zou staan. Omdat Andenne niet zo diep in de Ardennen ligt, verwachtte ik me niet aan al te spectaculaire dingen. Verkeerd gedacht, zo bleek al snel.

Na een brave start van zo’n 2 km over asfalt, begon de uitdaging. Het parcours ging gestaag op en neer door bossen en weilanden. De regen van de voorbije dagen had het parcours goed modderig gemaakt. Ik was blij dat ik m’n Salomon Speedcross nog eens had aangedaan.

Na enkele kilometers kwamen we in een bos waar men nogal stevig aan houthakbeheer had gedaan. De tractors hadden sporen getrokken doorheen de modder en ik stond letterlijk tot aan mijn knieën in de blubber. Het werd een geploeter tot en met om heel dat stuk te overbruggen, om dan een kilometer later een heuvel in de smurrie te moeten opklauteren. Pfew, daar ging mijn tempo! Maar dan moest het ergste nog komen.

Zo rond km 13 kregen we zowaar een initiatie klimmen en abseilen voorgeschoteld. Verticale hellingen die we achtereenvolgens af moesten, weer op moesten, beetje verder weer al abseilend of poepschuivend naar beneden vliegen, om daarna weer aan een touw bengelend jezelf naar boven te hijsen. Op een bepaald moment geraakte ik zelfs met behulp van het touw geen meter omhoog, omdat de ondergrond spekglad van de modder was. Daar hing ik dan lekker te bengelen. Gelukkig kreeg ik van een behulpzame man een flinke duw onder m’n kont en kon ik mijn voet een metertje hoger toch achter een boomstammetje haken om zo weer verder omhoog te gaan.
Het hoeft niet gezegd dat die twee kilometer op dat parcours bijna een half uur tijd kostten…

Ok, een rustige duurloop in aanloop van de marathon kon je dit dus echt niet meer noemen. Maar ik amuseerde me best wel hoor. En tot mijn grote tevredenheid kon ik na die pittige stukken toch altijd weer terug één of andere zwierbeweging in mijn benen krijgen en weer iets doen dat op hardlopen leek. Ook al was het altijd maar voor wat kortere stukken. Want echt elke kilometer stond er ons wel iets te wachten en hoorde ik naarmate de tijd verstreek steeds meer en meer lopers verlangen naar een stuk asfalt (die er ook wel wat in het parcours zaten, gelukkig maar, ahum).

Zelfs vier km voor de finish moesten we ons weer met touwen omhooghijsen en tot zowat ieders afschuw zadelde de organisatie ons op amper twee (!) kilometer voor de finish nog op met een klim van jewelste. Gevloekt dat ik heb!

IMG_1779
Are you kidding me? Tot boven op de berg nog, 2 km voor de finish.

Een 600 meter voor de finish kwam ik voor de zevende keer of zo fotograaf Luc tegen die me op heel wat punten gefotografeerd heeft tijdens deze trail, waarvoor dank. En net dan kwam zijn vrouw Agnes me bijgelopen en zij trok me nog dat laatste rot-end mee tot aan de finish (nog aan een stevig tempo van bijna 11 km/u trouwens). Zo content dat ik er was! Maar ook voldaan en tevreden dat ik zelfs na heel die calvarietocht van meer dan vier uur toch nog in staat was een laatste inspanning tegen dat tempo te doen.

Fantastische trail

Ook al heb ik enorm afgezien op deze trail, ik heb er ook intens van genoten. Dit is een trail waar iedere trailliefhebber zijn hart kan ophalen. Daarnaast is op de organisatie ook niets aan te merken, alles was perfect georganiseerd. Voor een correcte prijs krijg je alles wat je nodig hebt, met zelfs een mooie Salomon-beker erbovenop als cadeautje.

Of ik hem volgend jaar terug mee doe? Dat zou wel eens kunnen, maar dan enkel als ik niet in voorbereiding ben voor een marathon. Ik denk dat ik nu toch wel een weekje herstel ga nodig hebben. Gelukkig zijn er nog drie weken te gaan vooraleer die 42 km moet bedwongen worden…

 

Het wordt serieus

9 maart 2017 is gepasseerd. Dat wil zeggen: nog minder dan een maand te gaan tot de marathon van Rotterdam! Hoog tijd om het onderste uit de kan te halen en te trainen. De zwaarste trainingsweken zijn daar. Vorige week liep ik al ‘per ongeluk’ die eerste 30’er (lopersjargon om een +30 km-training te benoemen). Deze zondag stond er echt zo eentje gepland. En dat na een trainingsweek met al heel wat kilometers en een snelheidstraining erbovenop. Dat tikt aan!

Fietsknooppunten

Via fietsnet.be had ik op voorhand al een route uitgestippeld doorheen het Vlaams-Brabantse landschap. Handig die website. Je zoekt je startpunt en klikt vervolgens op de kaart op de nummers die je wilt volgen. De tool berekent automatisch het aantal kilometers. Vervolgens kan je dat als gpx exporteren (en op je gps-horloge zetten, als je hier een navigatie-optie in hebt), en ook als pdf om eventueel uit te printen.

Zo had ik me dus een mooie route uitgestippeld vanuit Boortmeerbeek (waar ik woon) naar de dorpen Berg, Perk, Elewijt en via buurdorp Schiplaken zou ik uiteindelijk weer thuis belanden. Goed voor 31 km. Olé.

Opdracht geslaagd

Om 8u30 zondagmorgen trok ik op pad. Het was nog een beetje frisjes maar de zon deed al flink zijn best. Bedoeling was om op hartslag te lopen en deze zo lang mogelijk onder de 140 te houden. Dat bleek een makkie. In het begin had de koude wat effect maar na een uurtje zat ik nog altijd vlotjes onder de 135 en dat kon ik tot zowat 4 km voor het einde volhouden.

De tocht was afwisselend, af en toe wat wijken doorkruisend, maar ook door weidse landschappen, langsheen velden en verlaten weggetjes. Na 16 km probeerde een aardappel-automaat me te verleiden tot een aankoop, zonder succes. (eerlijk gezegd: zoiets had ik nu nog nooit gezien. Je komt nogal wat tegen op zo’n lange zwerftocht…).

IMG_1748

De laatste kilometers begon vermoeidheid me wat parten te spelen. Ook niet zo abnormaal na al een pittige trainingsweek, een drukke werkweek en de avond ervoor nog een avondje uit ook. Maar al bij al viel het nog mee en op het einde – na 3u15 trainen – was het nu ook niet zo dat ik als een pudding in elkaar zakte. In de namiddag ben ik nog volop in de weer geweest en om 22u ’s avonds zakte ik dan effectief als een pudding in elkaar om vervolgens 8,5 uur lang compleet in comateuze toestand in mijn bed te liggen.

Nog 2 weken

De komende week staan er weer wat kilometers op de planning met als topper volgende zondag de Trail de la Primavera. 30 km op en neer hobbelen in de Ardennen, niet alleen om kilometers af te leggen maar ook wat extra kracht te trainen. Daarna mag ik stilaan beginnen uitbollen , maar ook niet direct te drastisch. Dat drastisch afbouwen is pas vanaf 27 maart voorzien en ik denk dat ik daar tegen dan ook wel volop naar uit aan het kijken zal zijn. Om dan vervolgens te ‘knallen’ (relatief) op 9 april!

De helse weken

Na de wake-up-call van vorige week heb ik mijn trainingen wat rustiger aangepakt. Braafjes pakte ik elke training mijn hartslagmeter erbij en hield ik een beetje de pas in om m’n hartslag wat lager te houden. Dat ging verbazingwekkend goed. Het tempo viel zelfs vrij goed mee. Ik vreesde dat ik op dat vlak serieus zou moeten gaan inboeten, maar eigenlijk zit er maar een tiental seconden verschil op tegenover de tempo’s die ik de voorbije weken deed. Geen ramp dus.

Nog een maand

Op 9 april is het van dat: de marathon van Rotterdam. Dat wil zeggen dat de ‘helse weken’ begonnen zijn. Trainen, trainen, trainen. Kilometers vreten! Deze week eindigde ik op net geen 59 km, in 4 trainingen. Per ongeluk zat daar vandaag mijn eerste 30’er bij.

Samen met clubgenoot Kristof liep ik een wandeltocht in Kampenhout. Een superfijne tocht, met veel afwisseling en zelfs wat trailstukjes, doorheen modderige weilanden en stukken bos. Toen we deze training planden, stond op marching.be dat de langste afstand 28 km was. Ideaal voor de 2u50 die vandaag op m’n planning stond. Maar gisteren zag ik dat die afstand gewijzigd was naar 29 km en toen we hem vandaag dan ook echt liepen, eindigden we met 30,4 km op de teller. Toegegeven, voor ons mentale welzijn in aanloop naar de marathon wel een ferme opsteker!

kampenhout

Goed gevoel

De eerste 30’er zit er dus al op. Het liep fantastisch goed. De eerste 18 km zat mijn hartslaggemiddelde op 132. Daarna begon de wind wat op te steken en ging het een tikje omhoog, maar tot km 25 kon ik mijn hartslag wel onder de 140 houden. Daarna ging de wind voluit en ging het nog een tikje omhoog, maar eenmaal de wind in de rug ging ie ook weer 10 slagen naar beneden. Na die dik 30 km had ik wel een klein beetje last van vermoeide benen, maar echt moe was ik niet en had het gevoel gerust nog een uurtje te kunnen doorgaan. Nu enkele uren later voel ik geen greintje spierpijn. Zalig.

Het geeft volop vertrouwen voor de komende weken. Die beloven nog pittig te worden. Je moet er dan ook iets voor over hebben, voor zo’n marathon.